Κάποτε μάλλον είχε και σημασία να ξέρεις να λες "μαλάκας". Έδειχνε λίγη απ' τη μαγκιά σου, λίγη απ' την τεστοστερόνη σου (ανατρίχιασα η γυναίκα). Τώρα που αποτελεί το εθνικό μας σπορ, πολύ πιθανά να θυμίζει κάτι σαν "καλημέρα", "καλησπέρα", "γεια σου". Κι εκεί που είπα πάει, το συνήθισα, παίρνω το τηλεκοντρόλ στα χέρια μου και βλέπω το εξής: Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, νέες γυναίκες, πανέμορφες και πάντα μακιγιαρισμένες, να κάθονται με τις ώρες και να αναλύουν τι είναι ο μαλάκας και πως φέρεται ο μαλάκας και γιατί ερωτεύονται το μαλάκα και άλλα τέτοια. Τι έγινε ρε παιδιά; (αιώνιε Σπύρε Απαράδεκτε Παπαδόπουλε! Ξέρετε εσείς της cult τηλεόρασης τι εννοώ!) Μήπως περάσαμε στη νέα γενιά της λέξης; Μήπως την αναβαθμίσαμε σε ψαγμένη έννοια, για να έρθουμε μετά να την αναλύσουμε εμπεριστατωμένα και βαθιά, καταλήγοντας, φιλοσοφημένα πάντα και με το περιποιημένο μας φρύδι σηκωμένο, στο ότι όλοι είναι μαλάκες; 

Κι αφού όλοι είναι μαλάκες για ποιον ακριβώς σημαιοστολιζόμαστε κάθε φορά; Σε ποιον θέλουμε να αρέσουμε; Ποιον θέλουμε να αποκτήσουμε; Ποιον θέλουμε να καψουρευτούμε; Ποιον θέλουμε να αποκοιμίσουμε στο κρεβάτι μας μετά από μια νύχτα πάθους; 

Πάμε απ' την άλλη τώρα γιατί οι μαλάκες παίρνουν εκδίκηση, αφού ούτως ή άλλως τον έχουν τον τίτλο! Μας θέλουν αψεγάδιαστες, ακούραστες, έξυπνες, σέξι, έμπειρες αλλά και άβγαλτες ταυτόχρονα... Δυνατές, μα και ανασφαλείς μαζί, για να έρθουν με στοργή στη συνέχεια να καλύψουν τα κενά μας, να μας πάρουν αγκαλιά και να μας πουν "σκούπισε τα μάτια σου μωρό μου, τρέχει η μάσκαρα και είσαι χάλια"! 

Βλέπετε λοιπόν; Οι αναλύσεις δεν οδηγούν πουθενά! Κάνεις έναν κύκλο γύρω από τον γεμάτο ελαττώματα εαυτό σου και φτάνεις κάθε φορά να κατηγορείς τους άλλους, τους άντρες, τις γυναίκες, την κοινωνία, το facebook, τη Victoria Secret... Ξεκόλλα πριν γίνεις ο μαλάκας την υπόθεσης, για να μιλήσω και στη γλώσσα σου, κι αντιμετώπισε τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και κυρίως σαν ΟΛΟΤΗΤΑ. If you know what i mean! 

*Αντιρρήσεις, σχόλια, συζήτηση και κριτική, όλα δεκτά! Γιατί πάνω απ' όλα η τεχνοκράτισσα είναι δημοκρατική φυσιογνωμία, με αίσθημα δικαιοσύνης, ισότητας, διαφάνειας, φορολογικής συνείδησης και ΜΕΤΡΙΟΦΡΟΣΥΝΗΣ! ;) 

Στην Ειρήνη...

Νύχτα και μέρα, καλό και κακό, φως και σκοτάδι

Βουτηγμένη ζωή σε αντιθέσεις

σε πρεμιέρες και αυλαίες που στο τέλος κάτι θρηνούν

σ’ ανήμερα ποτάμια και στενές φυλακές

μυρωδιά αστεριού και στο χώμα πατρίδα

Χαμένη κι αυτή η παρτίδα

άνισα να πολεμώ τη βαρύτητα

τη γιατρειά τη κόλαση

τη δύναμη που με σέρνει να γευτώ

ό,τι  με τρέλα λογικά σκαρφίστηκε ο Θεός μου

Κι ο άνθρωπός μου;

Σε ποιον τάχα προορισμό να με γυρεύει;

Σίγουρα εκεί –σκέφτομαι -στο θεμέλιο του κόσμου

Στο πιο βαθύ χρώμα που τυχεροί ανταμώνουμε

Στο μπλε πριν την ξάστερη αυγή

Στο μπλε που εξισώνει τη θάλασσα και τον ουρανό

τη στιγμή και το χάος

την ύπαρξη και το θάνατο

την αγάπη και το πρόσωπό σου

Το θες απόκτημα δικό σου

να σε κουρσεύει ως τα κόκκαλα

να σ’ αφήνει μισό και να σε συμπληρώνει.

Να σε πονά που τόσο ανούσιος μοιάζεις μπροστά του

μα την ίδια κιόλας στιγμή να σου φυτεύει φτερά

Συνάντησε με εκεί, σ’ αυτό το μπλε

σ’ αυτά τα λίγα λεπτά της μικρής μου αθανασίας

σ’ αυτά τα ανοιχτά χέρια που σε ικετεύουν βρεγμένα

και γυμνά ίσως

να μ’ αγαπάς ως τις πιο βαθιές, πυρωμένες

απαντοχές  της ψυχής σου

ως το κάθε αύριο που θα σε βρίσκει ζωντανό

κι αν δε μπορείς έστω ως το ξημέρωμα

Ο χρόνος δε κυλά ποτέ όπως θα θέλαμε να κυλά. Δεν είναι βολικός, δεν συμβιβάζεται, δε αλλοιώνεται από τη ίδια του τη φύση όπως εμείς. Είναι η μόνη διάσταση, που αν και σχετική, μας υπενθυμίζει πως εδώ πάνω υπάρχουμε για λίγο. Τόσο λίγο ώστε να μην έχουμε την πολυτέλεια να το σπαταλούμε άδοξα και αλαζονικά και, παράλληλα, τόσο αρκετό ώστε να προλαβαίνουμε να αλλάξουμε έστω κάτι μικρό στον κόσμο, που αμίλητος ανέχεται την ρυπογόνα ύπαρξή μας. 

Το "μεγαλώνω" δε δηλώνει ούτε την ωριμότητα, ούτε τις ρυτίδες, ούτε τη πορεία προς το θάνατο. Το "μεγαλώνω" είναι συμβολικό ή μάλλον θα ήθελε να είναι συμβολικό. Θα ήθελε να το προφέρουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να εννοούμε το μεγάλωμα της ψυχής, την ανάταση της σοφίας, που εξελίσσεται και μας ολοκληρώνει, την συνειδητότητα, την αντοχή. Θα ήθελε να σημαίνει περισσότερη φροντίδα για εκείνους που πονούν, για τον πλανήτη, για το πνεύμα... Θα ήθελε να σημαίνει ελευθερία ή κατανόηση της ελευθερίας. Θα ήθελε να σημαίνει αγάπη στον πολλαπλασιαστή... Μάταια. Ξεμένει στο ντουλάπι του λεξικού σαν μια λέξη, που όλοι κάποτε θα φοβηθούν. Άλλες είναι οι δυναμικές του και ώρες ώρες μοιάζουμε τόσο μικροί για να τις κατανοήσουμε. 

Κάθε φορά, που μεγαλώνω εύχομαι ένα πράγμα: Όσα χρόνια κι αν δείχνει το ρολόι μου, να υπάρχει πάντα μέσα μου αυτή η συλλεκτική και αναντικατάστατη λαχτάρα για την κάθε νέα μέρα ζωής και να μπορώ να την επενδύω σε όλα εκείνα και σε όλους εκείνους, που αγαπώ μέχρι να σπάσει η καρδιά μου. Αυτό! Τίποτα άλλο! Τα υπόλοιπα είναι στολίδια για να παρηγοριόμαστε πως κάποτε η αιωνιότητα θα γίνει δικιά μας. Προτείνω, λοιπόν, όλοι να μεγαλώνουμε, δίχως το άγχος του χρόνου που φεύγει, αλλά με τους ρυθμούς του ονείρου, της ανθρωπιάς, της νόησης και φυσικά της δημιουργίας! 

Μια γη παραπατούσα κόρη

και πιο δίπλα μια κοπέλα κι ένα αγόρι

να ξημερώνουν στον τόπο που νυχτώνει

εκεί που όλα μένουν ίδια και θολά

Εκείνος άγουρος δεινός πολεμιστής

κι εκείνη άρωμα μιας άνοιξης μεστής

μέσα σε στρόβιλους κι αέρηδες χαμένοι

καταδιώκοντας μια μέρα σιγουριάς

Άγριος θύτης τους η βάρβαρη αγωνία

που τους δανείζει ακριβά ζωή και δυστυχία

στο τίμημα κι η νιότη τους θυσία

σκόρπια ηθική, μοιραία θλίψη

Μα εκείνος της γνέφει με θάρρος

πως θα στέκει στο πλάι της φάρος

το δρόμο να βρίσκει και απάγκιο μαζί

όταν πνίγεται ο ένας ο άλλος νησί

Μα ανανταριάζει το χάος κι επιμένει η οργή

η ανάγκη εκβιάζει η Ιθάκη αργεί

Η αγάπη κι ο ήλιος ακόμα εκεί

εκεί που επιμένουν οι αμετανόητοι

Οι ορκισμένοι στο άπιαστο διαβάτες

οι εραστές των ιδεών κι οι σχοινοβάτες

αυτοί που πλάθουν στα χέρια τους πυξίδες

εκείνοι που έμαθαν στον πόλεμο να ηχούν

Του δίνει έπειτα μια χούφτα απ’ το νερό της

τον σέρνει άπειρη, βουβή μες το όνειρό της

εκείνος σβήνει μες τα μάγια της θνητός

κι όσο παράδεισο του έταξε ζητάει 

Ένα βλέμμα από φωτιά  και μια λαχτάρα

μες στη σιωπή φωνές ψιθυριστές 

να μιλούν για την αγάπη

δίχως λόγια υπαρκτά

δίχως ικεσίες

μόνο ακροβασίες 

στα μάτια, στα χείλη, στην αφή...

Σκεφτόμουν πως έπρεπε να επιστρέψω δυναμικά το 2015. Είπα "πρέπει να γράψω κάτι καλό!" Έπειτα κοντοστάθηκα για δύο δευτερόλεπτα και λέω "Δε βαριέσαι! Πάλι ό, τι μου κατέβει θα γράψω! Άλλωστε οι αναγνώστες μου είναι πια συνηθισμένοι". Επέστρεψα λοιπόν και είμαι γεγονός. Προτιμώ να απέχω όταν δεν έχω κάτι να πω με όλη μου τη ψυχή, συνεπώς αυτός είναι και ο λόγος που έχω να κάνω ανάρτηση κοντά στον ένα μήνα (Ω Θεέ μου παντοδύναμε! Πρέπει να σας έλειψα πολύ!) Τέρμα οι μετριοφροσύνες!

Είναι γαϊδουρινό που δε θέλω να μιλήσω καθόλου για οτιδήποτε επίκαιρο; Ούτε για τις κάλπες, ούτε για το grexit, ούτε το Ισλάμ, ούτε για το σαντρέ σκανδιναβικό του Ξηρού, ούτε για τίποτα που βρωμά και ζέχνει από μίλια μακριά! Κουράστηκα πραγματικά! Όλοι έχουμε γνώμη, αλλά κανείς δεν παίρνει αποφάσεις που πονάνε... Άντε γεια το λοιπόν! Κόντρα στους καιρούς παραθέτω ένα καλοκαιρινό μικροδιήγημα!

"Θα θελα να σε είχα συναντήσει στα Κύθηρα και να ήταν καλοκαίρι. Εκεί που άφησε τα αρώματά της η νεογέννητη Αφροδίτη, εκεί να κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Μη με ρωτάς για τη μυθολογία. Ξέρω τα μισά και τα άλλα μισά τα εφευρίσκω μόνη μου τις νύχτες που αισθάνομαι αθάνατη και μ' όλη τη ζωή μπροστά μου. Θα κρατούσα μια μικρή συλλογή από βότσαλα αλμυρά και πολύχρωμα. Θα με κοιτούσες όπως κοιτούν οι τουρίστες τη ξένη γη, θα σε κοίταζα σα να σε ήξερα χρόνια. Θα σου χάριζα το πιο παράξενο απ' όλα τα πετράδια μου και θα χανόμουν στη μεσημεριανή ραστώνη του Αυγούστου, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν όντως υπήρξα ή όχι. Αν παρατηρούσες λίγο την πέτρα, ίσως με μάθαινες. Ίσως να μάντευες που έπρεπε να έρθεις να με βρεις... Τι κι αν δε μεσολάβησε τελικά η θάλασσα και το καλοκαίρι; Θα γίνω εγώ θάλασσα για σένα αν το θες, μετρώντας πάνω σου κάθε κύμα, κάθε ανάσα, κάθε ηλιοβασίλεμα. Μη βιαστείς να βουτήξεις... Σκέψου πρώτα πόσο ακριβά σου κοστίζει μια άγνωστη, βαθιά κι απρόβλεπτη θάλασσα μέσα σου... Θα θελα τόσο να σε είχα συναντήσει στα Κύθηρα"

Απόψε δε θέλω να μιλήσω για πράγματα που ακούγονται, που κάνουν θόρυβο, που ενοχλούν. Ούτε για πράγματα που φαίνονται, ούτε για πράγματα που κρίνονται με γυμνό μάτι. Απόψε θέλω να αφιερωθώ ολόκληρη στη μαγεία της σιωπής, να βουτήξω μέσα της και, για πρώτη μου ίσως φορά, να την κατανοήσω. Ζήτησα τη γνώμη διάφορων ανθρώπων. Τι είναι για σένα η σιωπή; Την ακούς ή την παραβλέπεις; Πιστεύεις πως υπάρχει στ' αλήθεια ή μήπως την έχουμε εφεύρει για να εξηγούμε τ' ανεξήγητα; Από τον καθένα άκουσα κάτι διαφορετικό. Ίσως και να άκουσα την ίδια τη σιωπή να ταξιδεύει ανάμεσα στα καλώδια και στα ρεύματα του αέρα. Τα σαφή συμπεράσματα δεν επιτρέπονται εδώ. Μόνο τα αιωρούμενα, τα ανείπωτα, τα ολοκληρωτικά. 

Στη σιωπή, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, όλα είναι πιο διάφανα, πιο αδιάβλητα, πιο στεγανά. Δε μπάζει ψέμα η σιωπή, ούτε κρύο, ούτε ερωτηματικά. Αποτυπώνει με σαφήνεια αυτό που θέλει κι ύστερα σ' αφήνει να διαπραγματευτείς με τον μέσα σου εαυτό . Μη βιαστείς να μιλήσεις, να δικαιολογηθείς. Σώπασε και δες τη μόνη σου αλήθεια να αναδύεται. Μπορεί να μην σου αρέσει, μπορεί να μην την αποδέχεσαι, μπορεί να μην την επιδίωξες ποτέ, μα δεν έχει σημασία. Στέκεται εμπρός σου και ζητά το αυτονόητο: "Όπως κι αν είμαι, αγάπησέ με! Αγάπησέ με κι ας πέφτω σε λάθη συχνά, κι ας σε κάνω να κλαις, κι ας κάνω του κεφαλιού μου. Είμαστε ένα, είμαι εσύ και είσαι εγώ. Μισώντας με, σε μισείς. Δε το καταλαβαίνεις; Αγάπησε με για να βρίσκω λόγο για το κάτι καλύτερο"

Δε θα θελα να φλυαρήσω. Θα ήταν οξύμωρο άλλωστε να απευθύνομαι στη σιωπή, φλυαρώντας. Μια συμβουλή κρατώ μονάχα για όλους μας κι ας πέσει κάτω: Ας δώσουμε χρόνο και χώρο στη σιωπή μας, αλλά και στη σιωπή των άλλων γιατί ειλικρινέστερη έκφανση της ανθρώπινης φύσης δεν υπάρχει. Με το λόγο συνεννοούμαστε. Με τη σιωπή όμως βουτάμε ο ένας στη ψυχή του άλλου κι αυτό είναι σημαντικότερο. Άλλωστε τα δυνατότερα συναισθήματα βροντοφωνάζουν στη σιγαλιά του απόβραδου κι οι λέξεις περισσεύουν! 

Ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν τ' αγαπώ ή αν τα μισώ τελικά τα απογεύματα αυτά. Η σιωπή τους άλλοτε μοιάζει με ευτυχία και άλλοτε με απόλυτη μοναξιά. Τίποτα το ενδιάμεσο, τίποτα το ακαθόριστο. Όλα προσωποποιημένα. Η θύμηση, το όνειρο, το κενό. Μια τράπουλα στη σειρά που δεν θες να ανακατέψεις. Γιατί να την ανακατέψεις κυριακάτικα; Για να μετρήσεις απ' την αρχή λάθη και απουσίες; Άστο καλύτερα. Λίγη μνήμη, ένα βιβλίο κι ένας ζεστός καφές (εντάξει αγαπημένοι μου καπνιστές, και ένα τσιγάρο) συνήθως αρκούν. Αρκούν για να σε κάνουν να γεννηθείς από το μηδέν ή να θάψεις πάλι τ' ανομολόγητά σου (Κανονικά έπρεπε να πω "τ ανείπωτα" σου αλλά φοβάμαι ότι θα μου σηκωθείτε για ζεϊμπέκικο). 

Σαν χθες το θυμάμαι. Δύο διπλοί ελληνικοί και κάτι μπισκοτάκια στη μέση. Βόλτα στο συντριβάνι της παλιάς γειτονιάς κι ονειροπόληση μέχρι που να βραδιάσει. Ποιος χειμώνας να μας πτοήσει; Ποιο φθινόπωρο; Δύο θεότρελες (όχι όμως και αχάριστες σύμφωνα με το γνωστό ρεμπέτικο άσμα) με κότσους στο κεφάλι είναι αδύνατο να τις διαπεράσει το ασήμαντο κρύο (είπε η Λίλια και έβγαλε από τη τσέπη δέκα χαρτομάντηλα). Ποτέ δε μου φαινόταν ίδιο εκείνο το ξεθάρρεμα. Κάθε φορά είχα έναν νέο λόγο να σκέφτομαι, να αναζητώ, να δοκιμάζω τη φαντασία μου. Στο διάλογο φωτιά, ενίοτε και παράπονο. Γέλια ώσπου να ξυπνήσουν όλοι στα πέριξ. Αόρατη μουσική υπόκρουση με ήχους από το παρελθόν. Τραγούδησε μου κάτι να ξορκίσουμε το κακό. Μόνο εσύ έχεις τον τρόπο...

Θόλωσαν πια όλα. Όχι τόσο ώστε να γνέφουν μακρινά, αλλά αρκετά ώστε να φέρνουν δάκρυ. Τι κι αν έχουν αλλάξει τόσα; Η πιο δική μας ζωή είναι εκείνη που ζήσαμε αυθόρμητα. Κρατάω αυτό και αποσύρομαι στα ενδότερα. Ο χρόνος υπάρχει για να μας θυμίζει αυτά που πίσω δε γυρνούν. Ας συνεχίσουμε τον καφέ μας κι ας δυναμώσουμε τη μουσική. Ας πούμε καλησπέρα σ' αυτόν που στέκεται πλάι, όσο ακόμα είναι εδώ. Λίγα χαμόγελα και η αγάπη για πυξίδα. Το ταξίδι συνεχίζεται κι ας ξεθωριάζουν τα χρώματα. Ευκαιρία να σκαρώσουμε καινούρια...

Καλησπέρες απ' άκρη σ' άκρη...! Σ' αυτούς που είναι εδώ και σ' αυτούς που λείπουν!