Μήπως τελικά είμαι πολύ ρομαντική και δεν το έχω καταλάβει; Νόμιζα ότι είχα απαλλαγεί απ' αυτό το κουσούρι, αλλά μάλλον έπεσα έξω ως συνήθως!! Ζω ένα δράμα όπως εύλογα μπορείτε να υποθέσετε. Πώς να επιβιώσει ένας ρομαντικός στον κόσμο των ανέραστων; Πώς να βγει και να δηλώσει ότι πιστεύει ακόμα στις καλές προθέσεις των ανθρώπων, στον έρωτα, στην ανιδιοτέλεια; Τέλος πάντων ας μη μιλήσω άλλο επί προσωπικού διότι είμαι και επισήμως "τεχνοκράτισσα" πια και δεν μου επιτρέπονται τέτοιου είδους κλισέ! (Ας με χαστουκίσει κάποιος, μπας και σταματήσω την άσκοπη φλυαρία!) Μπαίνω στο ψητό!

Είδα που λέτε προσφάτως την ταινία "Από έρωτα" του Θοδωρή Αθερίδη. Σίγουρα δεν περίμενα να δω αυτό που είδα... Προτού πέσετε να με κατασπαράξετε εσείς οι γνώστες του ποιοτικού κινηματογράφου δώστε μου τρία (χρονομετρημένα) λεπτά να διατυπώσω την ταπεινή μου γνώμη. Η ξενομανία θα μας φάει σε ετούτον εδώ τον ταλαίπωρο τόπο. Βλέπετε οτιδήποτε καλό, παύει να είναι καλό όταν είναι ελληνικό! (Βλ. τα κοράκια που έσπευσαν να υπονομεύσουν ακόμα και το βραβείο του Λάνθιμου στις Κάννες! Anyway, ας μη γίνω ένα και το αυτό μαζί τους!) 

Το "Από έρωτα" είναι μία ταινία εξαιρετικά ειλικρινής. Μολονότι αποτελεί έναν ύμνο στον ρομαντισμό, δε διστάζει να καταδείξει το πιο απρόβλεπτο, το πιο ανυπόφορο, το πιο άγριο μέσα στην τόση ομορφιά πρόσωπό του. Ένα ηχηρό μήνυμα φτάνει στα αυτιά της συνείδησής μου: Αν τύχει και ερωτευτείς, ευχήσου να σταθείς τυχερός. Κι αν δεν σταθείς τυχερός, διάλεξε το δρόμο που ακόμα κι αν σε πονά περισσότερο, στη ρότα του βαδίζεις γελαστός ή και τρελός. Για τους πολλούς, τους αντικειμενικούς ο Αντώνης, ναι, ήταν τρελός, άρρωστος, ψυχάκιας. Για ορισμένους άλλους, ωστόσο, που κατάφεραν να συναισθανθούν λίγο την τρυφερή παραφροσύνη του, αυτός ο τύπος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος μοιρασμένος ανάμεσα σε δυο ζωές: στη μίζερη ζωή του πραγματικού χρόνου και στην φανταστική ζωή ενός έρωτα εγκλωβισμένου στο ανεπανόρθωτο του θανάτου...

Αν μείνεις μισός, ποιο μισό θα σε συμπληρώσει ξανά; Ποιο μισό θα ξαπλώσει πλάι σου και θα σε νιώσει στη σιωπή; Ποιο μισό θα βρίσκει αστεία τα ελαττώματά σου; Ποιο μισό θα σε ξαγρυπνήσει από ζήλια κι ανυπομονησία; Ποιο μισό θα σε κάνει να υποφέρεις τόσο γλυκά από έρωτα; Η κοινή λογική δεν πιστεύει στα "μισά" ούτε στα "υπόλοιπα μισά"! Η κοινή λογική δε μιλάει ποτέ γι' αγάπη γιατί η αγάπη δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος! Η κοινή λογική δεν αφήνει περιθώρια για ευαισθησίες και γλαφυρότητες! Αρνούμαι να υπακούσω... Προσπαθώ να γίνω σαν όλους κυνική, προσπαθώ να πνίξω τις "αστείες" περί έρωτος πεποιθήσεις μου, προσπαθώ να ενταχθώ στο πλαίσιο μιας επιβίωσης που θα με δικαιώσει μόνο με φράγκα μα ποτέ με συναισθήματα... Προσπαθώ, αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! Κάποιοι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι τελικά!!!!

Μπράβο Θοδωρή... Μπράβο για το φιλμάκι σου. Η απλότητα διδάσκει και το απέδειξες...

Κι ένα κομμάτι που ταιριάζει γάντι!! Σαν παλιό σινεμά...

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να φοβούνται τη μοναξιά, κάτι που αποτελεί πια μια κοινή και χιλιοειπωμένη αλήθεια. Ή μήπως μια κατασκευασμένη αλήθεια; Πρέπει λέει επειγόντως να είσαι υπέρ το δέον κοινωνικός, να έχεις μεγάλες παρέες και πολλές καβάτζες γιατί αλλιώς θα μείνεις μόνος με συνοπτικές διαδικασίες. Κι αν μείνεις μόνος ποιος σε σώζει μετά; Ανοίγει η καταπακτή του χάους και σε καταπίνει. Γύρω σου απλώνεται σκοτάδι βαθύ και σε τυλίγει ο φόβος. Ο θάνατος και η κατάθλιψη σε πλησιάζουν. Ή μήπως έτσι σου έχουν μάθει να πιστεύεις; Σου δίνω το δικαίωμα στο τέλος αυτού του κειμένου να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις! (Μία δημοκρατική τεχνοκράτισσα! Είναι πράγματι συγκινητικό!) Πρώτα, όμως θέλω να με ακούσεις, όχι ως ειδικό, προφανώς, αλλά ως ένα άτομο που έτυχε να συνδέσει κάποια δεδομένα και να εξάγει ορισμένα συμπεράσματα. (Σιγά κούκλα μου, δεν κάνεις διδακτορική μελέτη για τη γενετική! Χαλάρωσε λίγο!)

Ας βάλω σε σειρά τον συλλογισμό μου (επιτέλους)
1ον
Ναι, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Δεν αμφισβητώ τη συγκεκριμένη παραδοχή, ούτε είμαι σε θέση να την κρίνω τόσους αιώνες μετά. Δέχομαι, ότι ο άνθρωπος από τη φύση του, όπως και τα υπόλοιπα πλάσματα υποθέτω, υποσυνείδητα (ή συνειδητά) επιθυμεί να αποτελεί μέλος μιας ομάδας για να μπορεί, πρωτίστως, να αποκρούει τους εξωγενείς κινδύνους και να επιβιώνει. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως ένα πλάσμα δεν δύναται να ζήσει μόνο και πόσο μάλλον ένας σύγχρονος άνθρωπος! Η κοινωνικότητα δεν αποτελεί πανάκεια για μια ευτυχισμένη ζωή και όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουμε, τόσο πιο αποτελεσματικά θα κατανείμουμε τον χρόνο μας σε εκείνα που πραγματικά αξίζουν την προσοχή και την επένδυση μας. Αν νιώθεις καλά με το να συναναστρέφεσαι πολλές και διαφορετικές μερίδες ατόμων τότε συνέχισε το. Σου ταιριάζει και φαίνεται και με γεια σου με χαρά σου! Αν δεν σε εκφράζει κάτι τέτοιο όμως μην το κάνεις απλά επειδή το κάνουν όλοι και μη φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος. Μόνος είσαι έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που εγκλωβίζεσαι σε καταστάσεις που σου δημιουργούν το αφόρητο συναίσθημα της πλήξης....

2ον
Όσοι δεν έχουν ερωτική ζωή είναι μόνοι! Άλλο κι αυτό! Σταματήστε να βάζετε ταμπελάκια στους ανθρώπους που να πάρει! Τους υποβάλετε σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία που τους γεμίζει ανασφάλειες και εμμονές. Ο έρωτας είναι ζάρι. Αν σου κάτσει σου έκατσε, αν δεν σου κάτσει, θα σου κάτσει αργότερα. (Είμαι και του αλωνιού και του σαλονιού όπως παρατηρείτε! Για εσάς τα κάνω όλα βρε πουλάκια μου, για να μη βαριέστε) Οκ, είσαι single και τι έγινε; Πιστεύεις πως είσαι μόνος; Για πήγαινε και ρώτησε λίγο εκείνους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μόνοι. για ρώτησε εκείνους που λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας αποκλείονται από την "καλή" και "αλάνθαστη" κοινωνία σου, για ρώτησε εκείνους που δεν έχουν νιώσει ούτε μια μέρα τι σημαίνει να είναι ελεύθεροι! Δεν μιλάω εκ τους ασφαλούς, μη βιαστείς να το πεις! Όλοι έχουμε την ανάγκη να αφεθούμε στον έρωτα, αλίμονο! Ένας έρωτας όμως ή μια σχέση δεν καταστέλλει πάντα και στο ακέραιο τη μοναξιά και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά αν δεν έχεις μάθει να απολαμβάνεις τη ζωή με τον εαυτό σου, δεν θα την απολαύσεις ούτε με χίλιους έρωτες. Θα βρίσκεις κάθε φορά λόγους για να αισθάνεσαι αβοήθητος κι ανεπαρκής, για να λες πως δεν σε καταλαβαίνει κανείς, για να τρέμεις με ιδέες και υποψίες....

3ον και τελευταίο για να μην σας κουράσω άλλο 
Φοβάσαι τη μοναξιά; Φοβάσαι ότι μια μέρα θα πάθεις κάτι και δεν θα υπάρχει κάποιος να σε βοηθήσει; Φοβάσαι πως θα καταντήσεις να μιλάς σε τοίχους και φωτογραφίες για να απαλύνεις τη σιωπή;  Ναι, τον κατανοώ αυτόν τον φόβο. Δεν είναι παράλογος, αντιθέτως είναι πέρα για πέρα ανθρώπινος. Εδώ τα επιχειρήματά μου τελείωσαν και λέω να παραθέσω κάτι πιο ισχυρό: τα παραδείγματα! Ξέρετε σίγουρα κι εσείς τέτοια άτομα. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε ποτέ, ίσως ούτε και η τύχη. Μένουν μόνοι, μα ποτέ δεν είναι μόνοι! Τα έχουν βρει με το μέσα τους, χαμογελούν πιο ειλικρινά απ' όλους στις παρέες, προσφέρουν δίχως να περιμένουν φιλοδωρήματα, εκπέμπουν φως, δημιουργούν, ενθαρρύνουν. Ξέρουν να αφουγγράζονται τον παλμό της εποχής, ξέρουν να σέβονται, ξέρουν να στέκονται βράχοι! Κάποτε ένιωθαν κι εκείνοι φόβο. Έπειτα, έψαξαν τρόπους να τον ξορκίσουν. ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ!!!

Κλείνω με ένα τραγούδι ;) Όσοι βλέπατε singles θα το θυμάστε!!

Πάει καιρός από τότε που πρώτη μου φορά (μεγάλη και ώριμη πια) έκανα αυτόν τον φαινομενικά ετερόκλητο συνειρμό. Τι σχέση μπορεί να έχουν τα αισθήματα με τα ενδύματα; Έλα μου ντε! Προτού θεωρήσετε πως τα έχω απολέσει εντελώς κι αμετακλήτως (τα εγκεφαλικά κύτταρα της λογικής μου καλέ!) αφήστε με να σας εξηγήσω!

Φαντάζομαι ότι κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, που λένε, τα αισθήματα θα ήταν κάτι το σημαντικό, κάτι το πηγαίο, κάτι το ανακουφιστικό ή και κάτι το επαναστατικό. Θα είχαν μία μορφή νεογέννητη και άφθαρτη, θα χάιδευαν τα κορμιά με αμηχανία ίσως στην αρχή μα έπειτα με ορμή, θα συγκινούσαν, θα ενέπνεαν... Ίσως να μην φύτρωναν παντού, ίσως να μην είχαν όλοι δικαίωμα σ' αυτά, ίσως ακόμα και να οδηγούσαν ενίοτε στον όλεθρο, αλλά η αυθεντικότητά τους δεν γινόταν αντικείμενο προς βρώση και λιανική πώληση. Αυτό είναι που με ενοχλεί ρε παιδιά στο σήμερα! Όλες μας οι σχέσεις έχουν καταντήσει καταναλωτικές. Ο γκόμενος πρέπει να πληρώνει για την γκόμενα κι αν δεν έχει να πληρώνει, απλά δεν θα έχει και γκόμενα. Η γκόμενα πρέπει να πληρώνει για να ντύνεται (μαγκιά και μόδα ντεκαφεϊνέ) κι αν δεν έχει να πληρώνει ή δε γουστάρει να ντύνεται όπως όλες, απλά δε θα έχει ούτε κι αυτή γκόμενο. Οι γονείς πρέπει να πληρώνουν για τα παιδιά τους κι αν δεν έχουν να πληρώνουν (εννοώ για πράγματα που κατά γενική ομολογία  θεωρούνται ΑΧΡΗΣΤΑ) τότε δεν είναι καλοί γονείς. Οι φίλοι πρέπει να πληρώνουν για εξόδους και δώρα κι αν δεν έχουν να πληρώνουν τότε είναι ξενέρωτοι κι αντικοινωνικοί! Ε άντε και παρατήστε με! Διαχωρίστε επιτέλους την τσέπη από την καρδιά σας και μετά τα ξαναλέμε! (Βαθιές ανάσες, εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή εκπνοή! Στάνιαρες; Στάνιαρα!)

Τι έλεγα; Α, ναι! Για τα αισθήματα και τα ενδύματα. Το ένδυμα είναι ο θεμελιώδης λίθος της καπιταλιστικής μας ζωής, είναι το σήμα κατατεθέν του κοινωνικού μας status (κι ας είναι ανύπαρκτο), είναι η απόδειξη του "έχω και σκορπάω και δε με νοιάζει να πεθάνετε όλοι". Οκ, αυτό δεν με ενοχλεί. Ας κάνει ο καθένας ό, τι γουστάρει. Εκείνο που με εκνευρίζει όμως και με κάνει να δυσανασχετώ έντονα (και να γίνομαι και αντιπαθητική) είναι το γεγονός ότι πλέον τα αισθήματα των ανθρώπων εξαρτώνται από τα ενδύματα. Αν τα ενδύματά σου έχουν την απαραίτητη λάμψη και τιμή, τότε γίνεσαι αποδεκτός και ερωτεύσιμος, αν όχι μετατρέπεσαι ξαφνικά σε περιθωριακό υποκείμενο, το οποίο αυτόματα αποκλείεται από παρέες και ευκαιρίες. Και για να μην παρεξηγηθώ, άλλο το να ντύνεται κανείς αξιοπρεπώς κι άλλο το να επιδεικνύεται! Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ της αξιοπρέπειας ή του επαγγελματισμού και της επίδειξης. Η επίδειξη είναι δείγμα έλλειψης μόρφωσης και αυτογνωσίας, είναι το κάλυμμα για τα αγεφύρωτα συναισθηματικά κενά των ανθρώπων, είναι η πιο βαθιά κακογουστιά. Απεξάρτησε  τα αισθήματά σου από τα ενδύματα τα δικά σου και των άλλων και τότε θα δεις υπέροχες αλήθειες που θα σε εντυπωσιάσουν. Κράτα την κριτική σου για τα έργα των ανθρώπων κι όχι για τα στολίδια τους!! Άλλωστε όσοι υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι σε ετούτον εδώ τον κόσμο, δεν συμμάχησαν ποτέ με το υπερφορτωμένο φαίνεσθαι και την υπερφίαλη "λογική" του! 

Έπρεπε κάπου να τα πω η Τεχνοκράτισσα!!!!!! Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση!! Και την ανοχή! :) Απέκτησα και σελιδούλα στο φου βου για όσους ενδιαφέρονται ;) https://www.facebook.com/texnokratissa