Μήπως τελικά είμαι πολύ ρομαντική και δεν το έχω καταλάβει; Νόμιζα ότι είχα απαλλαγεί απ' αυτό το κουσούρι, αλλά μάλλον έπεσα έξω ως συνήθως!! Ζω ένα δράμα όπως εύλογα μπορείτε να υποθέσετε. Πώς να επιβιώσει ένας ρομαντικός στον κόσμο των ανέραστων; Πώς να βγει και να δηλώσει ότι πιστεύει ακόμα στις καλές προθέσεις των ανθρώπων, στον έρωτα, στην ανιδιοτέλεια; Τέλος πάντων ας μη μιλήσω άλλο επί προσωπικού διότι είμαι και επισήμως "τεχνοκράτισσα" πια και δεν μου επιτρέπονται τέτοιου είδους κλισέ! (Ας με χαστουκίσει κάποιος, μπας και σταματήσω την άσκοπη φλυαρία!) Μπαίνω στο ψητό!

Είδα που λέτε προσφάτως την ταινία "Από έρωτα" του Θοδωρή Αθερίδη. Σίγουρα δεν περίμενα να δω αυτό που είδα... Προτού πέσετε να με κατασπαράξετε εσείς οι γνώστες του ποιοτικού κινηματογράφου δώστε μου τρία (χρονομετρημένα) λεπτά να διατυπώσω την ταπεινή μου γνώμη. Η ξενομανία θα μας φάει σε ετούτον εδώ τον ταλαίπωρο τόπο. Βλέπετε οτιδήποτε καλό, παύει να είναι καλό όταν είναι ελληνικό! (Βλ. τα κοράκια που έσπευσαν να υπονομεύσουν ακόμα και το βραβείο του Λάνθιμου στις Κάννες! Anyway, ας μη γίνω ένα και το αυτό μαζί τους!) 

Το "Από έρωτα" είναι μία ταινία εξαιρετικά ειλικρινής. Μολονότι αποτελεί έναν ύμνο στον ρομαντισμό, δε διστάζει να καταδείξει το πιο απρόβλεπτο, το πιο ανυπόφορο, το πιο άγριο μέσα στην τόση ομορφιά πρόσωπό του. Ένα ηχηρό μήνυμα φτάνει στα αυτιά της συνείδησής μου: Αν τύχει και ερωτευτείς, ευχήσου να σταθείς τυχερός. Κι αν δεν σταθείς τυχερός, διάλεξε το δρόμο που ακόμα κι αν σε πονά περισσότερο, στη ρότα του βαδίζεις γελαστός ή και τρελός. Για τους πολλούς, τους αντικειμενικούς ο Αντώνης, ναι, ήταν τρελός, άρρωστος, ψυχάκιας. Για ορισμένους άλλους, ωστόσο, που κατάφεραν να συναισθανθούν λίγο την τρυφερή παραφροσύνη του, αυτός ο τύπος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος μοιρασμένος ανάμεσα σε δυο ζωές: στη μίζερη ζωή του πραγματικού χρόνου και στην φανταστική ζωή ενός έρωτα εγκλωβισμένου στο ανεπανόρθωτο του θανάτου...

Αν μείνεις μισός, ποιο μισό θα σε συμπληρώσει ξανά; Ποιο μισό θα ξαπλώσει πλάι σου και θα σε νιώσει στη σιωπή; Ποιο μισό θα βρίσκει αστεία τα ελαττώματά σου; Ποιο μισό θα σε ξαγρυπνήσει από ζήλια κι ανυπομονησία; Ποιο μισό θα σε κάνει να υποφέρεις τόσο γλυκά από έρωτα; Η κοινή λογική δεν πιστεύει στα "μισά" ούτε στα "υπόλοιπα μισά"! Η κοινή λογική δε μιλάει ποτέ γι' αγάπη γιατί η αγάπη δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος! Η κοινή λογική δεν αφήνει περιθώρια για ευαισθησίες και γλαφυρότητες! Αρνούμαι να υπακούσω... Προσπαθώ να γίνω σαν όλους κυνική, προσπαθώ να πνίξω τις "αστείες" περί έρωτος πεποιθήσεις μου, προσπαθώ να ενταχθώ στο πλαίσιο μιας επιβίωσης που θα με δικαιώσει μόνο με φράγκα μα ποτέ με συναισθήματα... Προσπαθώ, αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! Κάποιοι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι τελικά!!!!

Μπράβο Θοδωρή... Μπράβο για το φιλμάκι σου. Η απλότητα διδάσκει και το απέδειξες...

Κι ένα κομμάτι που ταιριάζει γάντι!! Σαν παλιό σινεμά...

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να φοβούνται τη μοναξιά, κάτι που αποτελεί πια μια κοινή και χιλιοειπωμένη αλήθεια. Ή μήπως μια κατασκευασμένη αλήθεια; Πρέπει λέει επειγόντως να είσαι υπέρ το δέον κοινωνικός, να έχεις μεγάλες παρέες και πολλές καβάτζες γιατί αλλιώς θα μείνεις μόνος με συνοπτικές διαδικασίες. Κι αν μείνεις μόνος ποιος σε σώζει μετά; Ανοίγει η καταπακτή του χάους και σε καταπίνει. Γύρω σου απλώνεται σκοτάδι βαθύ και σε τυλίγει ο φόβος. Ο θάνατος και η κατάθλιψη σε πλησιάζουν. Ή μήπως έτσι σου έχουν μάθει να πιστεύεις; Σου δίνω το δικαίωμα στο τέλος αυτού του κειμένου να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις! (Μία δημοκρατική τεχνοκράτισσα! Είναι πράγματι συγκινητικό!) Πρώτα, όμως θέλω να με ακούσεις, όχι ως ειδικό, προφανώς, αλλά ως ένα άτομο που έτυχε να συνδέσει κάποια δεδομένα και να εξάγει ορισμένα συμπεράσματα. (Σιγά κούκλα μου, δεν κάνεις διδακτορική μελέτη για τη γενετική! Χαλάρωσε λίγο!)

Ας βάλω σε σειρά τον συλλογισμό μου (επιτέλους)
1ον
Ναι, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Δεν αμφισβητώ τη συγκεκριμένη παραδοχή, ούτε είμαι σε θέση να την κρίνω τόσους αιώνες μετά. Δέχομαι, ότι ο άνθρωπος από τη φύση του, όπως και τα υπόλοιπα πλάσματα υποθέτω, υποσυνείδητα (ή συνειδητά) επιθυμεί να αποτελεί μέλος μιας ομάδας για να μπορεί, πρωτίστως, να αποκρούει τους εξωγενείς κινδύνους και να επιβιώνει. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως ένα πλάσμα δεν δύναται να ζήσει μόνο και πόσο μάλλον ένας σύγχρονος άνθρωπος! Η κοινωνικότητα δεν αποτελεί πανάκεια για μια ευτυχισμένη ζωή και όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουμε, τόσο πιο αποτελεσματικά θα κατανείμουμε τον χρόνο μας σε εκείνα που πραγματικά αξίζουν την προσοχή και την επένδυση μας. Αν νιώθεις καλά με το να συναναστρέφεσαι πολλές και διαφορετικές μερίδες ατόμων τότε συνέχισε το. Σου ταιριάζει και φαίνεται και με γεια σου με χαρά σου! Αν δεν σε εκφράζει κάτι τέτοιο όμως μην το κάνεις απλά επειδή το κάνουν όλοι και μη φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος. Μόνος είσαι έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που εγκλωβίζεσαι σε καταστάσεις που σου δημιουργούν το αφόρητο συναίσθημα της πλήξης....

2ον
Όσοι δεν έχουν ερωτική ζωή είναι μόνοι! Άλλο κι αυτό! Σταματήστε να βάζετε ταμπελάκια στους ανθρώπους που να πάρει! Τους υποβάλετε σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία που τους γεμίζει ανασφάλειες και εμμονές. Ο έρωτας είναι ζάρι. Αν σου κάτσει σου έκατσε, αν δεν σου κάτσει, θα σου κάτσει αργότερα. (Είμαι και του αλωνιού και του σαλονιού όπως παρατηρείτε! Για εσάς τα κάνω όλα βρε πουλάκια μου, για να μη βαριέστε) Οκ, είσαι single και τι έγινε; Πιστεύεις πως είσαι μόνος; Για πήγαινε και ρώτησε λίγο εκείνους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μόνοι. για ρώτησε εκείνους που λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας αποκλείονται από την "καλή" και "αλάνθαστη" κοινωνία σου, για ρώτησε εκείνους που δεν έχουν νιώσει ούτε μια μέρα τι σημαίνει να είναι ελεύθεροι! Δεν μιλάω εκ τους ασφαλούς, μη βιαστείς να το πεις! Όλοι έχουμε την ανάγκη να αφεθούμε στον έρωτα, αλίμονο! Ένας έρωτας όμως ή μια σχέση δεν καταστέλλει πάντα και στο ακέραιο τη μοναξιά και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά αν δεν έχεις μάθει να απολαμβάνεις τη ζωή με τον εαυτό σου, δεν θα την απολαύσεις ούτε με χίλιους έρωτες. Θα βρίσκεις κάθε φορά λόγους για να αισθάνεσαι αβοήθητος κι ανεπαρκής, για να λες πως δεν σε καταλαβαίνει κανείς, για να τρέμεις με ιδέες και υποψίες....

3ον και τελευταίο για να μην σας κουράσω άλλο 
Φοβάσαι τη μοναξιά; Φοβάσαι ότι μια μέρα θα πάθεις κάτι και δεν θα υπάρχει κάποιος να σε βοηθήσει; Φοβάσαι πως θα καταντήσεις να μιλάς σε τοίχους και φωτογραφίες για να απαλύνεις τη σιωπή;  Ναι, τον κατανοώ αυτόν τον φόβο. Δεν είναι παράλογος, αντιθέτως είναι πέρα για πέρα ανθρώπινος. Εδώ τα επιχειρήματά μου τελείωσαν και λέω να παραθέσω κάτι πιο ισχυρό: τα παραδείγματα! Ξέρετε σίγουρα κι εσείς τέτοια άτομα. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε ποτέ, ίσως ούτε και η τύχη. Μένουν μόνοι, μα ποτέ δεν είναι μόνοι! Τα έχουν βρει με το μέσα τους, χαμογελούν πιο ειλικρινά απ' όλους στις παρέες, προσφέρουν δίχως να περιμένουν φιλοδωρήματα, εκπέμπουν φως, δημιουργούν, ενθαρρύνουν. Ξέρουν να αφουγγράζονται τον παλμό της εποχής, ξέρουν να σέβονται, ξέρουν να στέκονται βράχοι! Κάποτε ένιωθαν κι εκείνοι φόβο. Έπειτα, έψαξαν τρόπους να τον ξορκίσουν. ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ!!!

Κλείνω με ένα τραγούδι ;) Όσοι βλέπατε singles θα το θυμάστε!!

Πάει καιρός από τότε που πρώτη μου φορά (μεγάλη και ώριμη πια) έκανα αυτόν τον φαινομενικά ετερόκλητο συνειρμό. Τι σχέση μπορεί να έχουν τα αισθήματα με τα ενδύματα; Έλα μου ντε! Προτού θεωρήσετε πως τα έχω απολέσει εντελώς κι αμετακλήτως (τα εγκεφαλικά κύτταρα της λογικής μου καλέ!) αφήστε με να σας εξηγήσω!

Φαντάζομαι ότι κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, που λένε, τα αισθήματα θα ήταν κάτι το σημαντικό, κάτι το πηγαίο, κάτι το ανακουφιστικό ή και κάτι το επαναστατικό. Θα είχαν μία μορφή νεογέννητη και άφθαρτη, θα χάιδευαν τα κορμιά με αμηχανία ίσως στην αρχή μα έπειτα με ορμή, θα συγκινούσαν, θα ενέπνεαν... Ίσως να μην φύτρωναν παντού, ίσως να μην είχαν όλοι δικαίωμα σ' αυτά, ίσως ακόμα και να οδηγούσαν ενίοτε στον όλεθρο, αλλά η αυθεντικότητά τους δεν γινόταν αντικείμενο προς βρώση και λιανική πώληση. Αυτό είναι που με ενοχλεί ρε παιδιά στο σήμερα! Όλες μας οι σχέσεις έχουν καταντήσει καταναλωτικές. Ο γκόμενος πρέπει να πληρώνει για την γκόμενα κι αν δεν έχει να πληρώνει, απλά δεν θα έχει και γκόμενα. Η γκόμενα πρέπει να πληρώνει για να ντύνεται (μαγκιά και μόδα ντεκαφεϊνέ) κι αν δεν έχει να πληρώνει ή δε γουστάρει να ντύνεται όπως όλες, απλά δε θα έχει ούτε κι αυτή γκόμενο. Οι γονείς πρέπει να πληρώνουν για τα παιδιά τους κι αν δεν έχουν να πληρώνουν (εννοώ για πράγματα που κατά γενική ομολογία  θεωρούνται ΑΧΡΗΣΤΑ) τότε δεν είναι καλοί γονείς. Οι φίλοι πρέπει να πληρώνουν για εξόδους και δώρα κι αν δεν έχουν να πληρώνουν τότε είναι ξενέρωτοι κι αντικοινωνικοί! Ε άντε και παρατήστε με! Διαχωρίστε επιτέλους την τσέπη από την καρδιά σας και μετά τα ξαναλέμε! (Βαθιές ανάσες, εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή εκπνοή! Στάνιαρες; Στάνιαρα!)

Τι έλεγα; Α, ναι! Για τα αισθήματα και τα ενδύματα. Το ένδυμα είναι ο θεμελιώδης λίθος της καπιταλιστικής μας ζωής, είναι το σήμα κατατεθέν του κοινωνικού μας status (κι ας είναι ανύπαρκτο), είναι η απόδειξη του "έχω και σκορπάω και δε με νοιάζει να πεθάνετε όλοι". Οκ, αυτό δεν με ενοχλεί. Ας κάνει ο καθένας ό, τι γουστάρει. Εκείνο που με εκνευρίζει όμως και με κάνει να δυσανασχετώ έντονα (και να γίνομαι και αντιπαθητική) είναι το γεγονός ότι πλέον τα αισθήματα των ανθρώπων εξαρτώνται από τα ενδύματα. Αν τα ενδύματά σου έχουν την απαραίτητη λάμψη και τιμή, τότε γίνεσαι αποδεκτός και ερωτεύσιμος, αν όχι μετατρέπεσαι ξαφνικά σε περιθωριακό υποκείμενο, το οποίο αυτόματα αποκλείεται από παρέες και ευκαιρίες. Και για να μην παρεξηγηθώ, άλλο το να ντύνεται κανείς αξιοπρεπώς κι άλλο το να επιδεικνύεται! Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ της αξιοπρέπειας ή του επαγγελματισμού και της επίδειξης. Η επίδειξη είναι δείγμα έλλειψης μόρφωσης και αυτογνωσίας, είναι το κάλυμμα για τα αγεφύρωτα συναισθηματικά κενά των ανθρώπων, είναι η πιο βαθιά κακογουστιά. Απεξάρτησε  τα αισθήματά σου από τα ενδύματα τα δικά σου και των άλλων και τότε θα δεις υπέροχες αλήθειες που θα σε εντυπωσιάσουν. Κράτα την κριτική σου για τα έργα των ανθρώπων κι όχι για τα στολίδια τους!! Άλλωστε όσοι υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι σε ετούτον εδώ τον κόσμο, δεν συμμάχησαν ποτέ με το υπερφορτωμένο φαίνεσθαι και την υπερφίαλη "λογική" του! 

Έπρεπε κάπου να τα πω η Τεχνοκράτισσα!!!!!! Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση!! Και την ανοχή! :) Απέκτησα και σελιδούλα στο φου βου για όσους ενδιαφέρονται ;) https://www.facebook.com/texnokratissa

Αφορμή για ετούτη εδώ την μικρή αναζήτηση, αποτέλεσαν κάποια λίγα λόγια της αγαπημένης μου φίλης Ιωάννας. Πέφτει λέει συνέχεια σε συμπτώσεις! Είναι συμπτώσεις; Δεν είναι συμπτώσεις; Ποιος να σου απαντήσει Ιωάννα μου; Μήπως ξέρει και κανείς; Ο άνθρωπος θα ήθελε να διαθέτει τη δύναμη να τα εξηγεί όλα. Τα μυστήρια δεν του αρέσουν όταν τον παιδεύουν για καιρό, όσο κι αν πολλάκις τα επιζητά για να αυξήσει την αδρεναλίνη της κατά τα άλλα επίπεδης ζωής του. Σίγουρα δεν θα χαιρόταν ιδιαίτερα αν μάθαινε πως ορισμένα από εκείνα που του συμβαίνουν δεν έχουν κανένα μα κανένα αντίκρισμα, καμία σημασία. Το δόγμα του αιτίου και του αποτελέσματος δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Όλα συμβαίνουν επειδή κάτι σημαίνουν, αλλιώς δεν θα συνέβαιναν! Σας μπέρδεψα; Καλά δε φημίζομαι και για την αψεγάδιαστη ρητορική μου! 

Θα καταθέσω μία εντελώς προσωπική και υποκειμενική άποψη (αφού είναι προσωπική θα είναι και υποκειμενική μανδάμ! Μην μας μπλέκεις άλλο! Έλεος) Οι συμπτώσεις είναι κατά βάση τυχαία γεγονότα, δηλαδή γεγονότα, που ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει με μία λογική ακολουθία ή με την επαγωγική μέθοδο. Το περιεχόμενο των συμπτώσεων, ωστόσο, αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα στριφογύρισμα της ρουλέτας. Είναι διαφορετικό να ανακαλύπτεις ότι έχεις το ίδιο αγαπημένο φαγητό με κάποιον και διαφορετικό να συμ-πίπτεις ξανά και ξανά με τα ίδια πρόσωπα, με τα ίδια γεγονότα, με τα ίδια συναισθήματα! Ναι, εκεί δέχομαι πως υπάρχει μία σημειολογία, μία βάση για επεξήγηση, ένα πλαίσιο στο οποίο ίσως και να πρέπει να επενδύσεις λίγη σκέψη. Ξέρω, θεωρείς κι εσύ τη ζωή προκλητική! Ναι, είναι! Σε προκαλεί συνεχώς σε νέες μάχες, εσωτερικές κυρίως, και σ' αφήνει ύστερα μετέωρο να σχοινοβατείς πάνω σε ένα μακρόσυρτο "γιατί"! Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα: Τι είναι προτιμότερο; Να περιμένεις απαντήσεις σε "γιατί" που από τη φύση τους δεν επιδέχονται ερμηνεία ή να κρατήσεις από αυτά μόνο τα μικρά σημεία του νοήματος και να προσπεράσεις, σα να έκανες ότι ήταν δυνατό να κάνεις, σα να πλήρωσες τα διόδια και τώρα να ανοίγεται όλος ο δρόμος μπροστά σου για ταξίδι; 

Εσύ διαλέγεις ;)

Αγαπητέ Γιώργο,

Μολονότι δεν σε γνωρίζω και μάλλον δεν πρόκειται να σε γνωρίσω και ποτέ, πήρα το θάρρος να σου γράψω δύο λόγια, μιλώντας σου, παράτολμα ενδεχομένως, στον ενικό. Εδώ που τα λέμε, σιγά μην σε αποκαλούσα "κύριο Γιώργο"! Θα ξενέρωνες κι εσύ ο ίδιος.

Σε παρακολουθώ χρόνια. Ανάμεσα στα έργα σου και στον τρόπο που επιλέγεις να απαντάς όταν σε ρωτούν διάφορα, εντοπίζω κάθε φορά νέα νοήματα, που δεν σου κρύβω ότι με κάνουν να σε θαυμάζω ακόμα περισσότερο. Όχι, δεν θέλω να σε κολακεύσω. Κολακεύονται μόνο όσοι δεν γνωρίζουν ποιοι στ' αλήθεια είναι...

Λένε πως αν ο κόσμος ήταν ιδανικός, δίχως προβλήματα, δίχως φτώχεια, δίχως πόλεμο, η τέχνη δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ. Λένε πως δεν θα είχαμε την ανάγκη της, διότι θα ρεμβάζαμε πλήρεις στη γαλήνη μιας ζωής ανεπητίδευτης και σίγουρα βατής. Έλα όμως που ο κόσμος δεν είναι ιδανικός (για το ταξίδι είναι δανεικός, που λέει και η Λίνα)! Έλα που η τέχνη μας χρειάζεται και μάλιστα με το παραπάνω!

Ζώντας στην επαρχία δεν διαθέτω την πολυτέλεια να παρεβρίσκομαι συχνά σε  μεγάλες θεατρικές παραστάσεις και διεθνή καλλιτεχνικά δρώμενα, όπως και πολύς κόσμος, πίστεψε με! Τι μένει λοιπόν; Ή να ανοίξω ένα βιβλίο ή να ανοίξω τον Browser ή να ανοίξω το "χαζό κουτί" ή και όλα μαζί! Η τηλεόραση δεν είναι κακό πράγμα, αν ξέρεις να τη χρησιμοποιείς, δηλαδή αν ξέρεις να κάνεις επιλογές και έπειτα να τις φιλτράρεις. Μπορεί να πετύχεις ιδιαίτερα ενδιαφέροντα προγράμματα στην τηλεόραση. Μπορεί να πετύχεις ένα ντοκυμαντέρ για τόπους που ίσως δεν πρόκειται να επισκεφτείς ποτέ, μπορεί να πετύχεις μία επιστημονική συζήτηση, που θα σου δώσει τροφή για σκέψη και αναζήτηση, μπορεί να πετύχεις και την "Εθνική Ελλάδος"! Να, γι αυτήν την τελευταία θέλω να σου πω!

Να ξερες πόσο την έχω αγαπήσει! Δε με νοιάζει καθόλου που το ένα λεπτό πέφτω κάτω από το γέλιο και το αμέσως επόμενο δακρύζω από στεναχώρια ή συγκίνηση. Έτσι άλλωστε δεν κυλά κι η ζωή μας; Οι ήρωες σου μου θυμίζουν πρόσωπα που υπάρχουν στην καθημερινότητά μου. Οι μαμάδες σου είναι μαμάδες κανονικές που δεν μαγειρεύουν με κόκκινο κραγιόν και γόβες, που δεν είναι πάντα χαρούμενες, που δεν λένε συνέχεια "ναι"! Οι φευγάτοι σου είναι φευγάτοι αξιαγάπητοι που μπορεί να μας τρελαίνουν καμια φορά με την αφέλειά τους, αλλά ίσως και να θέλαμε να τους μοιάζουμε λιγάκι στο βάθος. Οι κακοί σου δεν είναι ποτέ μόνο κακοί, είναι άνθρωποι τρυπημένοι από παλιές λόγχες, κουβαλούν πληγές που κανείς δεν έτρεξε να γιατροπορέψει με μια ελάχιστη τρυφερότητα. Οι έρωτες σου είναι έρωτες  λιγομίλητοι και ουσιαστικοί, έρωτες που δεν εντυπωσιάζουν, που δε διαφημίζονται με όρκους αιώνιας πίστης, που δεν εκτίθενται ολόκληροι στην κοινή θέα. Η ανθρωπιά σου είναι ανθρωπιά ακατέργαστη, αυθεντική, βγαλμένη πάντα από τα έγκατα της ψυχής... 

Συνέχισε με θάρρος αυτή την εξαιρετική σκιαγράφηση της κοινωνίας και των διαφορετικών μελών της, που ξεκίνησες. Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν παρηγοριά στους ήρωες σου, υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται, που παραδειγματίζονται, που διδάσκονται! Ναι, η τηλεόραση μπορεί να διδάξει.. Μπορεί να διδάξει την ανθρωπιά, την ανεκτικότητα στο διαφορετικό, την πίστη στις αξίες και τον εαυτό μας, τη δύναμη για το κάτι παραπάνω, το χαμόγελο, τον αυθορμητισμό, τον αγώνα...

Σε χαιρετώ και εύχομαι να δημιουργείς πάντα...

Τα μεσάνυχτα τη βρήκαν να σκαλίζει αφηρημένη το μισοσβησμένο τζάκι. Πάλι σε περίμενε μα πάλι δεν ήρθες. Πλέον ξέρει πως την λησμόνησες, πως δεν σε νοιάζει. Μαζεύει από το πάτωμα κάποιες παλιές της αναμνήσεις, μαζί και τα μικρά απομεινάρια του εαυτού της. Σκουπίζει φευγαλέα τα μάτια της θαρρείς πως κάποιος θα την δει. Οδηγεί το σκελετωμένο και αδύναμο κορμί της στο παγωμένο σας κρεβάτι. Τριάντα δύο ημέρες το ίδιο σκηνικό.

Το κινητό της κλειστό. τα παράθυρά της σφραγισμένα, η μορφή της άφαντη. Πιστεύει ακόμα στο θαύμα. Πιστεύει πως θα ανοίξεις ξανά την πόρτα και θα χυθείς πάνω της  με ορμή και έρωτα όπως παλιά, πως θα την κοιτάξεις με τον ίδιο γλυκό σου τρόπο, πως θα της υποσχεθείς ότι δεν θα την αφήσεις ξανά μόνη... Το συνειδητοποιεί σιγά σιγά, μη φοβάσαι! Ξέρει πως δεν θα συμβεί. Δεν ανασαίνει πια πάνω από τα ξεχασμένα σου ρούχα, δεν τα φορά δεν τα νοιάζεται. Δεν ξενυχτάει ακούγοντας εκείνο τον Γάλλο συνθέτη που τόσο αγαπούσες. Δε σε φωνάζει πια στον ύπνο της σαν τρελή.

"Όλα περνάνε, Λίλια!" μου έλεγε κάποτε. Τώρα της το λέω εγώ μα δεν το λογαριάζει γι αλήθεια. Δεν μ' αφήνει καν να μαι μαζί της αυτές τις ώρες. "Μόνη μου! Μόνη μου θα το περάσω!" Λέει και ξαναλέει. Γι' αυτό κι εγώ μην έχοντας τι να κάνω απευθύνομαι, νοερά έστω, σε σένα. Σε σένα που κάποτε φώτισες με τόση αδιανόητη ομορφιά τη ζωή της , μα το ίδιο αδιανόητα την πήρες όλη πίσω σταγόνα, σταγόνα. Νιώθω πως θα με ακούσεις κάπως. Δεν ξέρω πως, μη με ρωτάς.

Έχει γίνει σκιά του εαυτού της. Δε γελάει πια, δεν τραγουδάει. Βυθίζεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Σχεδόν δεν αντιδράει, μιλάει καταναγκαστικά, κινείται μηχανικά. Στη δουλειά της δεν την ξαναείδαν. Τους άφησε μόνο ένα σημείωμα πως έφυγε οριστικά από την Ελλάδα. Οι γονείς της δεν το έχουν μάθει. Δεν θέλει να τους το πει.

Με τρομάζει αυτή η μοναξιά που έχει επιλέξει. Με τρομάζει που απορρίπτει με τόση αδιαλλακτικότητα  όλους τους δικούς της ανθρώπους. Ούτε ένα χάδι δε δέχεται, ούτε μια κουβέντα παρηγοριάς, παρέας. Νομίζει πως τη λυπόμαστε, πως την αγκαλιάζουμε από οίκτο, πως αργά ή  γρήγορα θα την προδώσουμε κι εμείς. Τον σκύλο σας τον Ορέστη τον έχω πάρει εγώ. Ξεσπούσε πάνω του, τον μάλωνε συνέχεια. Δεν μπορούσε να μένει άλλο μαζί της. Εκεί πια ήταν μία φυλακή.

Σήμερα την πήρα με το ζόρι να πάμε μια βόλτα. Τη χτένισα, την έντυσα, της έβαψα τα χείλη. Παρότι εμφανώς ταλαιπωρημένη, είναι όσο όμορφη την άφησες. Τα μάτια της εκπέμπουν σπιρτάδα, το δέρμα της φεγγοβολά. Τα νιάτα της συνεχίζουν να γοητεύουν.Η απώλεια δεν κρύβεται όμως, ό,τι και να κάνει. Μοιάζει σα να έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στο βλέμμα της, στο βάδισμά της, στην ύπαρξης της ολόκληρη. Μου ζήτησε να σταθούμε στην παιδική χαρά στη γωνία απέναντι από το σπίτι. Ήθελε πολύ ένα δικό σου παιδί, θα το θυμάσαι. Έμεινε για δέκα λεπτά χαμογελαστή να χαζεύει τα μικροσκοπικά, αεικίνητα πλάσματα πάνω στις πολύχρωμες κούνιες... Έπειτα έσκυψε το κεφάλι και άρχισε να απομακρύνεται.

Της στοίχισε πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζεις. Έφυγες σαν κλέφτης δίχως να πεις λέξη, πέταξες το κινητό σου, εξαφανίστηκες. Σα να μην υπήρξατε ο ένας για τον άλλον, σα να μην είχατε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια μαζί, σα να μην την είχες αγαπήσει. Άραγε πώς να νιώθεις γι' αυτή σου τη φυγή; Λυπάσαι; Πονάς; Αδιαφορείς; Μα ποια απάντηση γυρεύω την ώρα τούτη κι από ποιον; Από ένα φάντασμα που το κατάπιε η νύχτα;

Τα εικοσιτετράωρα περνούν και δεν αντέχω να τη βλέπω άλλο έτσι. Έκοψε τα μαλλιά της χθες. Δε θέλει λέει να μοιάζει με αυτό που ήταν πριν. Έδωσε τα μισά της ρούχα στην ενορία, πέταξε τα σεντόνια, τη κολόνια σου. Φτιάχνει το σπίτι από την αρχή μα δεν είναι καθόλου καλά. Δε βρίσκει νόημα ούτε καν στη μουσική της. Έχει σκεπάσει το πιάνο της με ένα λευκό σεντόνι σα να ναι νεκρό. Δεν το αγγίζει, δεν το πλησιάζει. Για να παίξει ούτε λόγος. Μου ζήτησε να μην την επισκεφτώ ξανά. Σχεδόν με έδιωξε. Κι εσύ ούτε ένα τηλέφωνο. Να δεις αν ζει, αν επιβιώνει. Αν μπορούσες έστω να την κοιτάξεις στα μάτια και να της πεις την αλήθεια σου, ίσως να της ήταν πιο εύκολο. Μα τώρα σε περιμένει. Δεν το δηλώνει ανοιχτά αλλά το ξέρω. Δεν γίνεται να πιστέψει πως ο άνθρωπος της δε στάθηκε δυνατός ούτε ένα αντίο να της πει. Γι αυτό καταρρέει ώρα με την ώρα, γι' αυτό καταπίνει σαν καραμέλες τα ηρεμιστικά, γι' αυτό αρνείται κάθε τι που έχει σχέση με τη ζωή. Την κατασπαράζει λεπτό με το λεπτό η απουσία σου, τα κλειδιά σου που δε γυρίζουν πια στην πόρτα, το πορτατίφ που δεν φωτίζει το μισοτελειωμένο σου βιβλίο, το γραφείο σου που θρηνεί κι εκείνο μαζί της. 

Δεν ζητώ να τη συμπονέσεις, να νιώσεις λύπηση. Ζητώ μονάχα να έρθεις για μια τελευταία φορά. Να της μιλήσεις όπως της μιλούσες, να της δώσεις λίγο κουράγιο. Μα τι λέω;!  Έχω τρελαθεί κι εγώ! Αυτή τη στιγμή μόνο κακό μπορείς να της προκαλέσεις αν γυρίσεις. Αφού η αγάπη σου μαράθηκε και δεν έχεις πια τίποτα να δώσεις μείνε καλύτερα μακριά, αγκαλιά με τη τσακισμένη σου περηφάνια και τη λήθη. Φρόντισε να μη σε δει ξανά, να μη σ' αναγνωρίσει... (Συνεχίζεται)

Απόγευμα Τρίτης! Άνοιξη μεστή! Τα ψέματα τελείωσαν. Κόσμος ανομοιόμορφα διασκορπισμένος σε κάθε φωτεινό και μη κομμάτι χώρου. Ευφορία στις καρδιές! Όλα συνηγορούν σε μια κοινή αλήθεια. Καλοκαιριάζει. Σ’ αυτή τη γη με τα μύρια προβλήματα, με τις χίλιες δύο γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες, με τα καταπονημένα χαμόγελα, συνεχίζει να καλοκαιριάζει. Όχι ότι γίνεται κάποιο θαύμα επειδή οι λιακάδες μονοπωλούν, όχι ότι αυτά που μας χωλαίνουν παύουν να υπάρχουν με μια βόλτα, όχι ότι λυτρωνόμαστε , αλλά τουλάχιστον φωτίζουμε λίγο το μέσα μας, εκείνο που για χρόνια επαναπαυόταν, εκείνο που βίαια κλονίστηκε αλλά ξύπνησε (θέλω να πιστεύω), εκείνο που εν τέλει θα μας σώσει.

Παρασύρθηκα! Για άλλο πράγμα θέλω να μιλήσω.

Εν μέσω λοιπόν όλης αυτής της ατμόσφαιρας ένα παζάρι βιβλίου λαμβάνει χώρα στο κέντρο της πόλης. Ένα νερό ανεκτίμητο στη δίψα των όσων αναζητούν τη σοφία. Η σοφία είναι ακριβή και δύσκολη στο άγγιγμα για πολλούς. Μα τώρα δες! Όλο ο πλούτος με 2,00 , 2,50, 3,00 , 5,00 ευρώ. Οι διψασμένοι συρρέουν στη πηγή. Απορροφώνται για  ώρες. Ψάχνουν, διαβάζουν, διαφωνούν, παθιάζονται, μελαγχολούν μπροστά στο «ουδέν οίδα» τους, γεμίζουν. Όλοι φεύγουν με μια αγκαλιά λογοτεχνήματα, πληρώνουν και με μια λαχτάρα στα μάτια συνεχίζουν τη βόλτα τους ξεδιψασμένοι λίγο. Εδώ και είκοσι ημέρες σχεδόν η πόλη γιορτάζει για το νερό της διανόησης που σε τιμή ευκαιρίας της προσφέρεται γενναιόδωρα.

Είναι η στιγμή που με κατακλύζει ένας προβληματισμός χρόνιος. Όταν το βιβλίο γίνεται είδος πολυτελείας πως αυτός ο κόσμος μπορεί να διανύσει την επόμενη μέρα του ακέραιος; Θα μου πεις «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβάσεις! Δανείσου» Ναι μπορώ αλλά επίτρεψε μου να είμαι από τους συντηρητικούς. Εκείνους που το βιβλίο το θέλουν κτήμα τους, εκείνους που θέλουν να κοιμούνται μαζί του, να κλαίνε μαζί του, να ταξιδεύουν μαζί του. Τι απ’ όλα αυτά μπορώ να κάνω με τα δανεικά;

Ή μου λένε «Ηλεκτρονικό βιβλίο ρε συ! Καλή φάση και οικονομική» Δε θα διαφωνήσω μαζί σας φίλοι μου, άλλωστε έχω και μερικά τέτοια, αλλά τα στερεότυπα μου δεν θα τα απαρνηθώ. Το βιβλίο δεν είναι κέρδος μόνο πνευματικό, είναι βίωμα, βίωμα στην αφή, τη μυρωδιά, τη συντροφικότητα. Δεν έχουν να μου πουν τίποτα λοιπόν οι φωτεινές αποτυπώσεις του υπολογιστή ή της μοντέρνας ταμπλέτας. Τίποτα. 

Ναι, είμαι αναγνώστης που χτίζει το μέσα του με τιμές ευκαιρίας. Δεν ντρέπομαι που ένα μου όνειρο, η βιβλιοθήκη μου, θα είναι ίσως παιδί παζαριών και εκθέσεων, δίχως ιλουστρασιόν εξώφυλλα και δερματόδετες εκδόσεις. Φτάνει που θα είναι δική μου. Φτάνει που δεν θα τη χρωστώ σε κανέναν. Φτάνει που θα μπορώ κρυφά να την καμαρώνω και να βυθίζομαι στην φλογερή της ιδιοσυγκρασία. Φτάνει που θα αφήσω κάτι στα παιδιά που ίσως φέρω στον κόσμο…    

Κλέβω τον τίτλο από το ομώνυμο κομμάτι του Στάθη Δρογώση για να αναφερθώ σε  εκείνα  που δε θέλω να πεις πουθενά. Δεν είναι δυσνόητα, ούτε και φοβερά. Δεν είναι ασήμαντα, μα ούτε και μικρά. Είναι πράγματα που ακροβατούν στην άκρη του μυαλού και καμιά φορά εμποδίζουν τον ύπνο μου. Είναι η ανησυχία για τον επόμενο χτύπο αυτής της  γης, ο φόβος μπρος στη σκοτεινιά των ανθρώπων, η θλίψη στο άκουσμα ενός ακόμα πολέμου. Μην το πεις πουθενά αλλά στα αλήθεια φοβάμαι. Δεν ξέρω προς τα που να πάω, από που να αρχίσω, τι να ονειρευτώ! Δε ξέρω καν αν ο προορισμός που κάθε φορά διαλέγω είναι δικός μου ή απλώς μου τον επιβάλουν οι συνθήκες. Δε ξέρω αν όλοι όσοι συναντώ έχουν καταλάβει πόσο σπουδαία είναι η κάθε ζωντανή τους στιγμή. Δε ξέρω! Αυτό μόνο ξέρω! (Έχω κατακλέψει το σύμπαν κι απόψε!)

Ύστερα, μετά από "ώριμη" σκέψη καταλήγω να εκτιμώ την ευδαιμονία που ενίοτε προσφέρει η άγνοια και να σηκώνω ξανά το βλέμμα μου στον ουρανό. Είναι κι αυτό μια νίκη! Έτσι κάθε φορά που σκέφτομαι να αρχίσω τη μουρμούρα (τώρα ξέρετε και ποιο είναι το αγαπημένο μου τηλεοπτικό πρόγραμμα), κοιτώ πάνω μου και δίπλα! Συνειδητοποιώ τα δώρα της ζωής μου και καταπιάνομαι με ότι πιστεύω πως μπορεί να  χαρίσει έστω και μια υποψία ελπίδας στον μικρό μου κόσμο!!!

Μην το πεις πουθενά αλλά με έναν τρόπο σταμάτησα να φοβάμαι! 

Καλό βράδυ!!

Θα ήταν πολύ γραφικό να μιλήσω για την επιστροφή των ελγινείων μαρμάρων. Είμαι Ελληνίδα άλλωστε και τι άλλο θα μπορούσα να πω πέρα απ' αυτό που με συμφέρει;! Περνώ τη μέρα μου στον καναπέ ατενίζοντας με αρετή το άπειρο και τον μισοτελειωμένο μου καφέ. Δεν με απασχολεί το μέλλον μου, αλλά ούτε και το μέλλον του τόπου μου. Κοιτάζω την "πάρτη" μου και περνάω υπέροχα! Αρκούμαι στο να καταδικάζω κάθε τι καινούριο που δεν μ' αρέσει! Διώχνω κάθε μύγα από το σπαθί μου και στέκω περήφανη πλάι στους Ευρωπαίους φίλους μου, με υψωμένο το πρωτογενές μου πλεόνασμα! Τα έχω όλα........... 

Εκείνος που έχει το σθένος να αμφισβητεί έχει βρει πρωτίστως το δρόμο προς την αυτογνωσία!

Εκείνος όμως που αμφισβητεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ είναι καταδικασμένος να ζει στη σκιά της μετριότητας του. Μεγάλα λόγια, μεγάλων γυναικών θα μου πείτε, και δικαίως του λόγου! Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μία αλλοπρόσαλλη φοιτητριούλα που ξοδεύει αλόγιστα το χρόνο της σε πράγματα επουσιώδη, ενώ παράλληλα δεν έχει ιδέα τι θα πει "πραγματική ζωή"! 

Βαρέθηκα να βλέπω αμφισβητίες παντού που δεν έχουν στην πραγματικότητα τίποτα να προτείνουν! Τονίζω τις αδυναμίες μιας κατάστασης επειδή μπορώ να προτείνω κάτι με λιγότερες! Αν δεν έχω δική μου οπτική τότε κρίνω και κατακρίνω εκ του ασφαλούς. Η αντιστοιχία είναι απλούστατη και ομολογουμένως σκληρή. Σκληρή τόσο για εκείνους που εμμένουν να επιρρίπτουν την αποκλειστική ευθύνη στους πολιτικούς μας εκπροσώπους, όσο και για την επονομαζόμενη και "νέα γενιά", που κατά κόρον επιδίδεται σ' ένα ακατάσχετο "παραφιλολόι" απαξίωσης και κατακραυγής. Το θέμα δεν είναι μόνο να βρούμε ποιος φταίει. Άντε και τον βρήκαμε! Άντε και καταλήξαμε όλοι στον ίδιο! Άντε και τον δικάσαμε! Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα που δεν έχουμε κανέναν να κατηγορούμε; Θα αλληλοσφαχτούμε πάλι; Ή θα κάτσουμε επιτέλους να συζητήσουμε σαν σύγχρονοι, ευσυνείδητοι άνθρωποι; Ιδού το ερώτημα!

Ας υποθέσουμε πως ξυπνάμε μια ανοιξιάτικη μέρα και όλα είναι ανθισμένα! Η Ελλάδα έχει ξεχρεώσει τους δανειστές της και έχει απαγκυστρωθεί από αυτούς, η πολυπόθητη ανάπτυξη έχει έρθει, οι κοινωνικές ανισότητες έχουν αμβλυνθεί, τα μάρμαρα έχουν επιστρέψει στο μουσείο της Ακρόπολης και η παγκόσμια ειρήνη είναι πλέον γεγονός! Τι λέτε; Τώρα είμαστε καλά; Είμαστε ικανοποιημένοι; Ασφαλείς; Έτοιμοι να προοδεύσουμε; Μα προφανώς και όχι! Οι μισθοί δεν επανήλθαν στα επίπεδα του 2004, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν διαθέτουν δέκα υπαλλήλους για την κάλυψη μίας θέσης, τα αρχεία δεν είναι στοιβαγμένα σε σκονισμένες αποθήκες, τα σχολεία αφήνουν περιθώρια στους δασκάλους και στα παιδιά για πρωτοβουλίες, οι δρόμοι γέμισαν ενοχλητικά ποδήλατα, τα οικονομικά πανεπιστήμια διδάσκουν φιλοσοφία, το κάπνισμα απαγορεύεται! Δεν είναι χώρα αυτή! Τίποτα δε ξέρει να κάνει σωστά! Μα και να 'ξερε δεν νομίζω πως είμαστε διατεθειμένοι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα. Το κράτος που με τα χεράκια μας διαλέγουμε μεταλλάσσεται στο μεγάλο μας εχθρό. Δικαίως λοιπόν μας χαρακτηρίζουν "παράξενους". Η νοοτροπία μας είναι αθεράπευτα ιδιόρρυθμη. Ενίοτε δε συνάδει καν με τη λογική. Μη με ρωτάτε τι είναι λογική. Λογική είναι να εργάζομαι για δέκα και να αμείβομαι για δέκα, να πληρώνω ασφάλεια και να την έχω, να δικαιούμαι παιδεία και να μου προσφέρεται, να αξίζω αυτό που έχω και να μην το στερώ άδικα από κάποιον άλλον! Αυτό είναι λογική! 

Τον τελευταίο καιρό μέσα στην παραφροσύνη των πραγμάτων βλέπω αυτή τη νοοτροπία να αλλάζει λιγάκι. Δεν θεωρώ εύλογο να περιμένουμε και πόσο μάλλον να απαιτούμε μία ριζική αλλαγή από το πουθενά. Έναν Μεσσία που θα έρθει να μας ελευθερώσει από τις "αμαρτίες" δεκαετιών και από όλους τους διεφθαρμένους και ανυπόληπτους πολιτικούς. Είναι ουτοπικό. Όπως ένα φυτό που χρειάζεται το χρόνο του για να προσαρμοστεί σε μία νέα γλάστρα, έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε περιθώρια για να βρούμε τον καλό μας εαυτό! Γιατί υπάρχει κι αυτός αλλά που να φανεί με τόση σκόνη τριγύρω;! Δε θα αποφύγω να απαντήσω στα πιο αναμενόμενα και εύστοχα ερωτήματα του καθενός: "Πως μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν αναγκάζομαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον που με γαλουχεί στην μπαγαποντιά και την ασυνειδησία;" "Πώς μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν δεν μπορώ καν να καλύψω αξιοπρεπώς τις βιοτικές μου ανάγκες;" Πώς; Πώς; Πώς; Χιλιάδες μαρτυρικά "πως".... και οι απαντήσεις τους στο Μέρος ΄Β του "Μιλάμε ανοιχτά"!!

Απόψε αποφάσισα να αφήσω λίγο στην άκρη τα σκόρπια μου χαρτιά, τα βιβλία και τις σημειώσεις και να ονειροπολήσω, να πλέξω μια ατμόσφαιρα, να τη ζωγραφίσω, να της βάλω φτερά. Σκέφτηκα να "πρωτοτυπήσω" και να μιλήσω για τον έρωτα και συγκεκριμένα για τα αρώματά του. Ναι, τα αρώματα! Διότι ο έρωτας δεν είναι πάντα και παντού ο ίδιος και θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε να τον αρωματίζουμε καταλλήλως. Για μένα οι κυρίαρχες μυρωδιές είναι η βανίλια, το γιασεμί, ο καφές και η βροχή.

Η βανίλια συμβολίζει τον φρέσκο έρωτα, τη γλύκα και την αμφιβολία μαζί, την ένταση της γεύσης, την πρώτη αίσθηση, την πρώτη αφή στο ημίφως. Έχει την ορμή της εφηβικής τρέλας, τη δροσιά της εσωτερικής νιότης και τη φλόγα του άκρατου ενθουσιασμού. Δεν συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο από το "πάντα" και μεταμορφώνει τα εμπλεκόμενα μέρη σε άτρωτους θνητούς, έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε είδους κακοτοπιά. 

Το γιασεμί συμβολίζει το βαθύ ρομαντισμό. Φοριέται σε εκείνους τους μεγάλους έρωτες (εκπληρωμένους ή μη) που συναντά κανείς σε κάθε τόπο και εποχή και  οι οποίοι αφήνουν στη μνήμη, αυτών που τους βίωσαν, την εντύπωση μιας ολόκληρης μικρής ζωής μέσα στην ίδια ζωή. Για μένα, δεν θα μπορούσε καμία άλλη μυρωδιά να διατυπώσει με τόση καθολικότητα και απεραντοσύνη, την αναλλοίωτη χροιά αυτών των συναισθημάτων και τη μέθη τους. 

Ο καφές σκιαγραφεί την πολύτιμη και όμορφη συνήθεια ενός έρωτα που βαδίζει ανάμεσα στα χρόνια, αλλάζει μορφές και επιμένει. Αποτυπώνεται στην πηγαία αφύπνιση μετά από κάθε ισχυρό πλήγμα, στην πίστη της συνεχούς παρουσίας, στη δύναμη του δεσίματος και της αλληλεξάρτησης. Το άρωμα του καφέ αφήνει την αίσθηση άλλοτε της σιγουριάς, άλλοτε της μη αλλαγής και άλλοτε του μυστηρίου και έτσι μεταφράζει επακριβώς τη πορεία μιας μακροχρόνιας ερωτικής σχέσης. 

Τέλος, η βροχή κλείνει τον κύκλο των αρωμάτων περιγράφοντας άλλοτε τον κεραυνοβόλο έρωτα (που ξεκινά με ανυπομονησία και ένταση αλλά αποδυναμώνεται σύντομα), άλλοτε τον έρωτα της υπομονής (που απαιτεί μια σειρά διεργασιών για να αναδυθεί ακέραιος) και άλλοτε την οριστική ρήξη. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως η μυρωδιά της καταφέρνει να εσωκλείει όλα αυτά τα συγκρουόμενα σενάρια! 

Αυτή ήταν η δική μου εκδοχή! Σειρά σας να διαλέξετε αρώματα!

     

Απόψε με βασανίζει το εξής ερώτημα: Ο άνθρωπος αντέχει επειδή είναι κατασκευασμένος να αντέχει; Ή επειδή δεν είναι κατασκευασμένος να αντέχει μαθαίνει να αντέχει; Θα ήθελα πολύ να έχω μια απάντηση μα δεν την βρήκα πουθενά γραμμένη. Αρχικά, η σκέψη μου με οδήγησε σε ένα πολύ απλό παράδειγμα. Κάποιος που ξεκινά σήμερα στίβο μεγάλων αποστάσεων σίγουρα δεν θα μπορέσει, εκ των πραγμάτων, να τρέξει Μαραθώνιο με την πρώτη απόπειρα. Θα χρειαστούν ίσως και χρόνια συστηματικής καταβολής σωματικών και ψυχικών αποθεμάτων για να τα καταφέρει. Συνεπώς η αντοχή μαθαίνεται, χτίζεται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνει προσπάθεια με την πρσοπάθεια, γιγαντώνεται απώλεια με την απώλεια. Αυτό είναι! Το βρήκα!

 Πριν όμως προλάβω καλά καλά να χαρώ, το σκηνικό αλλάζει! Έρχονται στο νου μου εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που χαροπαλεύουν σε κάτι γυάλινες φούσκες νοσοκομείων και κατορθώνουν γενναία να επιβιώσουν. Ποια αντοχή πρόλαβαν να μάθουν στις λίγες μέρες της ζωής τους; Ποια συνειδητή προσπάθεια τα κατέστησε νικητές;.... Και κάπως έτσι μπερδεύτηκα... 

Έπειτα από αρκετή περισυλλογή κατέληξα σε μια απάντηση που θεωρώ σημαντικά ικανοποιητική. Η κατασκευή της ανθρώπινης αντοχής μοιάζει με μία πτυσσόμενη ανάστροφη πυραμίδα. Όλοι ξεκινούν από το σημείο μηδέν. Κάποιοι αναγκάζονται να αναπτύξουν από νωρίς πολλά επίπεδα κυρίως για λόγους επιβίωσης. Κάποιοι άλλοι τα αναπτύσσουν σταδιακά ανάλογα με τα βιώματα τους ή ενστικτωδώς, βρισκόμενοι πάντα στο ταβάνι της πυραμίδας τους. Κάποιοι άλλοι δοκιμάζουν τα άκρα τους πριν χρειαστούν τα αντίστοιχα αποθέματα. Τέλος, κάποιοι επιμένουν να ακροβατούν στο μηδέν αρνούμενοι να εμπλακούν σε οτιδήποτε ενέχει ρίσκο, φθορά ή/ και συνέπειες. 

Αν με ρωτούσατε πότε η πυραμίδα παύει να ψηλώνει, θα σας έλεγα πως αυτό είναι ένα αίνιγμα που ο καθένας το απαντάει διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι οριοθετούν το ύψος της και περιορίζουν, όσο περνά από το χέρι τους φυσικά, το κονταροχτύπημα με τις οριακές καταστάσεις. Άλλοι ζώντας αποκλειστικά στο παρόν, ως οπαδοί της ανατρεπτικότητας των πραγμάτων και των συνθηκών, αρνούνται να θέσουν περιορισμούς. Άλλοι απλά αφήνουν τις ανώτερες δυνάμεις (όποιες κι αν είναι για τον καθένα) να επιλέξουν.  

Η θεωρία της πτυσσόμενης ανάποδης πυραμίδας αποτελεί ένα απλό κατασκεύασμα του μυαλού μου που με βοήθησε να εξηγήσω αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης φύσης και να απαντήσω πρώτα απ' όλα στα δικά μου ερωτηματικά. Εύχομαι να βρει λίγο χώρο και  στη δική σας ψυχοσύνθεση!!

Τεχνοκράτης: εκείνος που κρατά την τέχνη;! Ποια τέχνη ακριβώς; Την ζωγραφική; Το θέατρο; Τη λογοτεχνία; Μάλλον όχι! Προφανώς η λέξη έχει αποκτήσει έναν λανθασμένο χειρισμό. Η σωστή αν και όχι δόκιμη λέξη θα ήταν "τεχνικοκράτης"! Διότι καλώς ή κακώς όλοι εμείς οι "προοριζόμενοι" να αναλάβουμε μια καίρια θέση στη δομή μιας εταιρίας, ενός οργανισμού, ενός κράτους εκπαιδευόμαστε μόνο σε τεχνικές η οποίες βέβαια μας είναι και απόλυτα χρήσιμες. Κανείς όμως δεν μας διδάσκει την τέχνη. Την τέχνη του να αγαπάς αυτό που κάνεις και να βρίσκεις νόημα σ' αυτό, την τέχνη να διψάς για κοινωνική προσφορά και όχι μόνο για χρήματα και δόξα, την τέχνη να κοιτάς στα μάτια το παιδί σου  και να ξέρεις πως έκανες ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να του παραδώσεις έναν κόσμο λίγο καλύτερο! Εκεί πάσχει το τεχνοκρατικό μας σύστημα! Έπιασε τις δαιδαλώδεις τεχνικές και παραμέρισε τις τέχνες! Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως το εξής: πως υπάρχουν πολλοί "τεχνικοκράτες" με όραμα κοινωνικό γεμάτο προοπτικές. Πνίγονται όμως στη μάζα της  ματαιοδοξίας και του επαγγελματικού πρεστίζ που επιβάλλει άκαμπτη συμπεριφορά και προσανατολισμό στη κεντρομόλο δύναμη της σύγχρονης εποχής: το οικονομικό κέρδος! Προφανώς μια εταιρία θα επιδιώκει το κέρδος δεν υποστήριξε κανείς το αντίθετο! Όταν όμως αυτό μεταλλάσσεται σε παγκόσμια εμμονή τότε κάπου το παιχνίδι γίνεται βαρύ στην πλάτη της ανθρωπότητας και της ευημερίας! 

Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν στιγματίσει ανεξίτηλα τόσο την εφηβεία όσο και τα φοιτητικά μου χρόνια κάνοντας με πολλές φορές να αναρωτηθώ αν έχω επιλέξει το σωστό δρόμο. Το συμπέρασμα σχεδόν πάντα ήταν το ίδιο! "Βαδίζω σωστά! Βρέθηκα εδώ με κόπο, γνώρισα την οικονομική επιστήμη, την αγάπησα, συγκρούστηκα μαζί της, την αποδοκίμασα, την ασπάστηκα! Δεν είμαι εδώ για να την υπηρετήσω πιστά αλλά για της δώσω τη διάσταση που ονειρεύομαι! Ναι, στα 21 μου χρόνια, σε μια χώρα που φλέγεται ακόμα ονειρεύομαι! Όχι μεγαλεία και πλούτη, μα έναν πλανήτη πλημμυρισμένο από χαρά και ευημερία, από παιδεία και τέχνη, από αλληλεγγύη και σεβασμό! Ζητάω πάρα πολλά που φτάνω  να καταντώ γραφική! Μα δεν είμαι μόνη! Τόσα βλέμματα με σπίθα γύρω μου δε μπορεί παρά να οραματίζονται ένα διαφορετικό μέλλον από εκείνο που κάποιοι προβλέπουν για εμάς! Και συνεχίζω!!!"