Είχε συνηθίσει να κοιμάται δίπλα της κάθε βράδυ. Είχε συνηθίσει το άγγιγμα της κάτω απ' τα σκεπάσματα, την ανάσα της, τα μαύρα, ολόισια μαλλιά της απλωμένα στο μαξιλάρι. Οχτώ χρόνια ήταν αυτά, δεν τα λες και λίγα...  Δεν ήξερε πλέον αν την αγαπούσε ή αν απλά ο χρόνος δεν του έδινε άλλη επιλογή, μα εκείνη τη νύχτα του έλειπε. Του έλειπε κι ας τη μισούσε ενίοτε, κι ας ευχόταν να μην την είχε γνωρίσει ποτέ, κι ας έκλαιγε καμιά φορά από τα νεύρα του, που ήταν τόσο αντιδραστική και εγωίστρια. 

Οι καυγάδες είχαν κοπάσει μήνες τώρα. Κανείς τους δεν επεδίωκε νέες φθορές, μάλλον γιατί είχαν ήδη φθαρεί ολοσχερώς... Καμία ένταση, καμία δυνατή φωνή, κανένα σημείο ζωής. Το σπίτι τους είχε μετατραπεί σε ένα προσωπικό νεκροταφείο, σε μια κόλαση άοσμη και μίζερη, χειρότερη από εκείνη που σου καίει τα σωθικά, σε μια παγίδα με την ίδια πάντα κατάληξη: "Δε μπορώ να φύγω! Σ' αγαπώ!" Να όμως που κάτι άλλαξε. Η Κατερίνα κατάφερε για μια φορά να φύγει. Κατάφερε να πει όχι στην μόνιμη δικαιολογία της αγάπης και να πάρει τους δρόμους με το ραδιόφωνο τέρμα και το πόδι καρφωμένο στο ευάλωτο γκάζι του αυτοκινήτου της. Κατάφερε να επιβιώσει από έναν ακόμη ευκολοφόρετο θάνατο. 

Δεν την είχε ξαναδεί έτσι. Ήταν τόσο απελπισμένη, τόσο μόνη, τόσο θαρραλέα. Χιλιάδες αντιφάσεις και η πυξίδα της ζωής τους ξεχαρβαλωμένη. "Θα γυρίσει! Δε μπορεί! Πάντα γυρνάει! Πάντα γυρνάμε!" Στις τρεις οι λεπτοδείκτες στο ρολόι σήκωσαν τα πρώτα κύματα φόβου. Στις τέσσερις ο χτύπος είχε γίνει ψυχαναγκασμός. Στις πέντε οι άκρες τους έσταζαν αίμα... Στις έξι και κατι ακούστηκαν τα κλειδιά της.

-Πού ήσουν; Τρελάθηκα! Τρελάθηκα, το καταλαβαίνεις;

-Ήθελα να δω για λίγο πόσο όμορφος είναι ο κόσμος χωρίς εσένα, χωρίς τα παράπονά σου, χωρίς το επικριτικό σου ύφος... Ήθελα να μου αποδείξω πως μπορώ! Ναι, πως μπορώ! Τι νόμιζες; Ότι είμαι αδύναμη; Ότι είμαι δειλή επειδή καιρό τώρα πεθαίνω στην υπομονή και δε φεύγω;
-Τα κατάφερες, λοιπόν! Έφυγες. Θα πρέπει να νιώθεις περήφανη. Κι ας μ' άφησες να χτυπιέμαι τόσες ώρες.
-Μίλτο. Μπορεί να σε σιχαίνομαι μερικές φορές κι εσύ εμένα, μπορεί να σε βρίζω και να παρακαλάω να πεθάνεις την ίδια κιόλας στιγμή που στέκεσαι απέναντί μου με το δάχτυλο σηκωμένο, μπορεί να είμαι σίγουρη κάθε βράδυ ότι κοντά σου δυστυχώ... Ξέρεις όμως κάτι; Τίποτα δεν είναι όμορφο χωρίς εσένα. Οι μοναξιές σέρνονται στους δρόμους, η πείνα εξοντώνει ό, τι υπάρχει για να ζήσει, τα αισθήματα δε τρυπούν πια ούτε μπαλόνι πλαστικό. Οι έρωτες δε καίνε, οι λέξεις δε πληγώνουν, τα μάτια δε τρέχουν νερό αλμυρό. Δε γύρισα για να μαστε όπως πριν. Δε θέλω άλλη ελεημοσύνη. Δε θέλω άλλη απελπισία. Δε θέλω άλλες νύχτες σε σεντόνια νεκρικά. Θέλω να κοντράρουμε την ασχήμια και το χρόνο. Θέλω να αφήνεις πάνω μου τ' αποτυπώματά σου. Θέλω να τρέχω μέσα στο σπίτι με τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια κι εσύ να λες, όπως και τότε, ότι σου τη σπάει να ποζάρεις, ενώ θα με αφοπλίζεις με φιλιά που κόβουν. Θέλω να ξημερώνουμε με έρωτα και ποτά, με μουσικές και ταξίδια στη πλάτη. Θέλω να προλάβουμε τη ζωή. Στο κάτω κάτω τη δικαιούμαστε ρε γαμώτο... Γι' αυτό ΜΗ Μ' ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΑΠΟΨΕ! 

  

Είστε αμαρτωλοί και θα καείτε στην κόλαση... Είστε παραφύση... Είστε ντροπή για το ανθρώπινο είδος... Έτσι λένε αυτοί που επικοινωνούν με το θεό. Έτσι τους είπε ο θεός... Άμα είσαι άντρας και σου αρέσουν οι άντρες, αν είσαι γυναίκα και σου αρέσουν οι γυναίκες, τότε είσαι απόβρασμα του κόσμου και η ψυχή σου δε θα σωθεί ποτέ. Είσαι ανωμαλάρα με λίγα λόγια και λίγα σου λέω. Κι άμα σε πετύχω σε καμία γωνία και μου χαλάσεις την αισθητική και την ηθική, θα σου δείξω εγώ. Θα φωνάξω τους φίλους μου τους αναμάρτητους, που κρατούν τα κλειδιά του παραδείσου και της άριας φυλής και θα σε κανονίσουν. Θα σε σύρουν σε κανένα στενό και τότε θα δεις τι εστί πραγματικός άντρας! Τώρα, που το λέει κι ο θεός και οι θλιβεροί κληρικοί του (δεν είναι ευτυχώς όλοι έτσι και δε μιλούν με τόσο χυδαίο τρόπο όσο ο Άνθιμος και οι ομοϊδεάτες του), τώρα υπάρχει και πάτημα στο ρατσισμό. Τώρα υπάρχει και δικαιολογία. Εξαφανίστε τους ομοφυλόφιλους και ο κόσμος θα γλιτώσει από το κακό και την αμαρτία.

Κι αναρωτιέμαι βρε παιδιά! Αν πράγματι ο θεός υπάρχει, θα μπορούσε να λέγεται θεός αν είναι τόσο κομπλεξικός; Είναι υποτίθεται θεός γιατί δεν πάσχει από τα ανθρώπινα πάθη, γιατί η σοφία του αγγίζει το άπειρο, γιατί έχει τη δύναμη να αγαπά ακόμα και το πιο αμαρτωλό παιδί του. Αλλιώς θα ήταν ακόμα ένας πλανητάρχης, άλλο ένα καραγκιοζάκι του συστήματος, που ανακυκλώνει τα ψυχωτικά σύνδρομα του παρελθόντος, άλλη μια γραφική φιγούρα για γελοιογραφίες...  

Τέλος πάντων... Δεν έχει τέλος αυτό το θέμα... Δεν έχει λογική. Ο παράδεισος, αν υπάρχει, δεν εξαρτάται από το τι κάνεις στο κρεβάτι σου φίλε και φίλη... Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζεις τους άλλους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα, τη ψυχή σου... Εξαρτάται από το πόσο στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων, από το πόσο βοηθάς... Κι όλα αυτά γιατί η κόλαση και ο παράδεισος βρίσκονται πρώτα εντός μας, άσχετα με το τι συμβαίνει εκεί πάνω...

Κάποτε μάλλον είχε και σημασία να ξέρεις να λες "μαλάκας". Έδειχνε λίγη απ' τη μαγκιά σου, λίγη απ' την τεστοστερόνη σου (ανατρίχιασα η γυναίκα). Τώρα που αποτελεί το εθνικό μας σπορ, πολύ πιθανά να θυμίζει κάτι σαν "καλημέρα", "καλησπέρα", "γεια σου". Κι εκεί που είπα πάει, το συνήθισα, παίρνω το τηλεκοντρόλ στα χέρια μου και βλέπω το εξής: Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, νέες γυναίκες, πανέμορφες και πάντα μακιγιαρισμένες, να κάθονται με τις ώρες και να αναλύουν τι είναι ο μαλάκας και πως φέρεται ο μαλάκας και γιατί ερωτεύονται το μαλάκα και άλλα τέτοια. Τι έγινε ρε παιδιά; (αιώνιε Σπύρε Απαράδεκτε Παπαδόπουλε! Ξέρετε εσείς της cult τηλεόρασης τι εννοώ!) Μήπως περάσαμε στη νέα γενιά της λέξης; Μήπως την αναβαθμίσαμε σε ψαγμένη έννοια, για να έρθουμε μετά να την αναλύσουμε εμπεριστατωμένα και βαθιά, καταλήγοντας, φιλοσοφημένα πάντα και με το περιποιημένο μας φρύδι σηκωμένο, στο ότι όλοι είναι μαλάκες; 

Κι αφού όλοι είναι μαλάκες για ποιον ακριβώς σημαιοστολιζόμαστε κάθε φορά; Σε ποιον θέλουμε να αρέσουμε; Ποιον θέλουμε να αποκτήσουμε; Ποιον θέλουμε να καψουρευτούμε; Ποιον θέλουμε να αποκοιμίσουμε στο κρεβάτι μας μετά από μια νύχτα πάθους; 

Πάμε απ' την άλλη τώρα γιατί οι μαλάκες παίρνουν εκδίκηση, αφού ούτως ή άλλως τον έχουν τον τίτλο! Μας θέλουν αψεγάδιαστες, ακούραστες, έξυπνες, σέξι, έμπειρες αλλά και άβγαλτες ταυτόχρονα... Δυνατές, μα και ανασφαλείς μαζί, για να έρθουν με στοργή στη συνέχεια να καλύψουν τα κενά μας, να μας πάρουν αγκαλιά και να μας πουν "σκούπισε τα μάτια σου μωρό μου, τρέχει η μάσκαρα και είσαι χάλια"! 

Βλέπετε λοιπόν; Οι αναλύσεις δεν οδηγούν πουθενά! Κάνεις έναν κύκλο γύρω από τον γεμάτο ελαττώματα εαυτό σου και φτάνεις κάθε φορά να κατηγορείς τους άλλους, τους άντρες, τις γυναίκες, την κοινωνία, το facebook, τη Victoria Secret... Ξεκόλλα πριν γίνεις ο μαλάκας την υπόθεσης, για να μιλήσω και στη γλώσσα σου, κι αντιμετώπισε τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και κυρίως σαν ΟΛΟΤΗΤΑ. If you know what i mean! 

*Αντιρρήσεις, σχόλια, συζήτηση και κριτική, όλα δεκτά! Γιατί πάνω απ' όλα η τεχνοκράτισσα είναι δημοκρατική φυσιογνωμία, με αίσθημα δικαιοσύνης, ισότητας, διαφάνειας, φορολογικής συνείδησης και ΜΕΤΡΙΟΦΡΟΣΥΝΗΣ! ;) 

Στην Ειρήνη...

Νύχτα και μέρα, καλό και κακό, φως και σκοτάδι

Βουτηγμένη ζωή σε αντιθέσεις

σε πρεμιέρες και αυλαίες που στο τέλος κάτι θρηνούν

σ’ ανήμερα ποτάμια και στενές φυλακές

μυρωδιά αστεριού και στο χώμα πατρίδα

Χαμένη κι αυτή η παρτίδα

άνισα να πολεμώ τη βαρύτητα

τη γιατρειά τη κόλαση

τη δύναμη που με σέρνει να γευτώ

ό,τι  με τρέλα λογικά σκαρφίστηκε ο Θεός μου

Κι ο άνθρωπός μου;

Σε ποιον τάχα προορισμό να με γυρεύει;

Σίγουρα εκεί –σκέφτομαι -στο θεμέλιο του κόσμου

Στο πιο βαθύ χρώμα που τυχεροί ανταμώνουμε

Στο μπλε πριν την ξάστερη αυγή

Στο μπλε που εξισώνει τη θάλασσα και τον ουρανό

τη στιγμή και το χάος

την ύπαρξη και το θάνατο

την αγάπη και το πρόσωπό σου

Το θες απόκτημα δικό σου

να σε κουρσεύει ως τα κόκκαλα

να σ’ αφήνει μισό και να σε συμπληρώνει.

Να σε πονά που τόσο ανούσιος μοιάζεις μπροστά του

μα την ίδια κιόλας στιγμή να σου φυτεύει φτερά

Συνάντησε με εκεί, σ’ αυτό το μπλε

σ’ αυτά τα λίγα λεπτά της μικρής μου αθανασίας

σ’ αυτά τα ανοιχτά χέρια που σε ικετεύουν βρεγμένα

και γυμνά ίσως

να μ’ αγαπάς ως τις πιο βαθιές, πυρωμένες

απαντοχές  της ψυχής σου

ως το κάθε αύριο που θα σε βρίσκει ζωντανό

κι αν δε μπορείς έστω ως το ξημέρωμα

Ο χρόνος δε κυλά ποτέ όπως θα θέλαμε να κυλά. Δεν είναι βολικός, δεν συμβιβάζεται, δε αλλοιώνεται από τη ίδια του τη φύση όπως εμείς. Είναι η μόνη διάσταση, που αν και σχετική, μας υπενθυμίζει πως εδώ πάνω υπάρχουμε για λίγο. Τόσο λίγο ώστε να μην έχουμε την πολυτέλεια να το σπαταλούμε άδοξα και αλαζονικά και, παράλληλα, τόσο αρκετό ώστε να προλαβαίνουμε να αλλάξουμε έστω κάτι μικρό στον κόσμο, που αμίλητος ανέχεται την ρυπογόνα ύπαρξή μας. 

Το "μεγαλώνω" δε δηλώνει ούτε την ωριμότητα, ούτε τις ρυτίδες, ούτε τη πορεία προς το θάνατο. Το "μεγαλώνω" είναι συμβολικό ή μάλλον θα ήθελε να είναι συμβολικό. Θα ήθελε να το προφέρουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να εννοούμε το μεγάλωμα της ψυχής, την ανάταση της σοφίας, που εξελίσσεται και μας ολοκληρώνει, την συνειδητότητα, την αντοχή. Θα ήθελε να σημαίνει περισσότερη φροντίδα για εκείνους που πονούν, για τον πλανήτη, για το πνεύμα... Θα ήθελε να σημαίνει ελευθερία ή κατανόηση της ελευθερίας. Θα ήθελε να σημαίνει αγάπη στον πολλαπλασιαστή... Μάταια. Ξεμένει στο ντουλάπι του λεξικού σαν μια λέξη, που όλοι κάποτε θα φοβηθούν. Άλλες είναι οι δυναμικές του και ώρες ώρες μοιάζουμε τόσο μικροί για να τις κατανοήσουμε. 

Κάθε φορά, που μεγαλώνω εύχομαι ένα πράγμα: Όσα χρόνια κι αν δείχνει το ρολόι μου, να υπάρχει πάντα μέσα μου αυτή η συλλεκτική και αναντικατάστατη λαχτάρα για την κάθε νέα μέρα ζωής και να μπορώ να την επενδύω σε όλα εκείνα και σε όλους εκείνους, που αγαπώ μέχρι να σπάσει η καρδιά μου. Αυτό! Τίποτα άλλο! Τα υπόλοιπα είναι στολίδια για να παρηγοριόμαστε πως κάποτε η αιωνιότητα θα γίνει δικιά μας. Προτείνω, λοιπόν, όλοι να μεγαλώνουμε, δίχως το άγχος του χρόνου που φεύγει, αλλά με τους ρυθμούς του ονείρου, της ανθρωπιάς, της νόησης και φυσικά της δημιουργίας! 

Μια γη παραπατούσα κόρη

και πιο δίπλα μια κοπέλα κι ένα αγόρι

να ξημερώνουν στον τόπο που νυχτώνει

εκεί που όλα μένουν ίδια και θολά

Εκείνος άγουρος δεινός πολεμιστής

κι εκείνη άρωμα μιας άνοιξης μεστής

μέσα σε στρόβιλους κι αέρηδες χαμένοι

καταδιώκοντας μια μέρα σιγουριάς

Άγριος θύτης τους η βάρβαρη αγωνία

που τους δανείζει ακριβά ζωή και δυστυχία

στο τίμημα κι η νιότη τους θυσία

σκόρπια ηθική, μοιραία θλίψη

Μα εκείνος της γνέφει με θάρρος

πως θα στέκει στο πλάι της φάρος

το δρόμο να βρίσκει και απάγκιο μαζί

όταν πνίγεται ο ένας ο άλλος νησί

Μα ανανταριάζει το χάος κι επιμένει η οργή

η ανάγκη εκβιάζει η Ιθάκη αργεί

Η αγάπη κι ο ήλιος ακόμα εκεί

εκεί που επιμένουν οι αμετανόητοι

Οι ορκισμένοι στο άπιαστο διαβάτες

οι εραστές των ιδεών κι οι σχοινοβάτες

αυτοί που πλάθουν στα χέρια τους πυξίδες

εκείνοι που έμαθαν στον πόλεμο να ηχούν

Του δίνει έπειτα μια χούφτα απ’ το νερό της

τον σέρνει άπειρη, βουβή μες το όνειρό της

εκείνος σβήνει μες τα μάγια της θνητός

κι όσο παράδεισο του έταξε ζητάει 

Ένα βλέμμα από φωτιά  και μια λαχτάρα

μες στη σιωπή φωνές ψιθυριστές 

να μιλούν για την αγάπη

δίχως λόγια υπαρκτά

δίχως ικεσίες

μόνο ακροβασίες 

στα μάτια, στα χείλη, στην αφή...

Σκεφτόμουν πως έπρεπε να επιστρέψω δυναμικά το 2015. Είπα "πρέπει να γράψω κάτι καλό!" Έπειτα κοντοστάθηκα για δύο δευτερόλεπτα και λέω "Δε βαριέσαι! Πάλι ό, τι μου κατέβει θα γράψω! Άλλωστε οι αναγνώστες μου είναι πια συνηθισμένοι". Επέστρεψα λοιπόν και είμαι γεγονός. Προτιμώ να απέχω όταν δεν έχω κάτι να πω με όλη μου τη ψυχή, συνεπώς αυτός είναι και ο λόγος που έχω να κάνω ανάρτηση κοντά στον ένα μήνα (Ω Θεέ μου παντοδύναμε! Πρέπει να σας έλειψα πολύ!) Τέρμα οι μετριοφροσύνες!

Είναι γαϊδουρινό που δε θέλω να μιλήσω καθόλου για οτιδήποτε επίκαιρο; Ούτε για τις κάλπες, ούτε για το grexit, ούτε το Ισλάμ, ούτε για το σαντρέ σκανδιναβικό του Ξηρού, ούτε για τίποτα που βρωμά και ζέχνει από μίλια μακριά! Κουράστηκα πραγματικά! Όλοι έχουμε γνώμη, αλλά κανείς δεν παίρνει αποφάσεις που πονάνε... Άντε γεια το λοιπόν! Κόντρα στους καιρούς παραθέτω ένα καλοκαιρινό μικροδιήγημα!

"Θα θελα να σε είχα συναντήσει στα Κύθηρα και να ήταν καλοκαίρι. Εκεί που άφησε τα αρώματά της η νεογέννητη Αφροδίτη, εκεί να κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Μη με ρωτάς για τη μυθολογία. Ξέρω τα μισά και τα άλλα μισά τα εφευρίσκω μόνη μου τις νύχτες που αισθάνομαι αθάνατη και μ' όλη τη ζωή μπροστά μου. Θα κρατούσα μια μικρή συλλογή από βότσαλα αλμυρά και πολύχρωμα. Θα με κοιτούσες όπως κοιτούν οι τουρίστες τη ξένη γη, θα σε κοίταζα σα να σε ήξερα χρόνια. Θα σου χάριζα το πιο παράξενο απ' όλα τα πετράδια μου και θα χανόμουν στη μεσημεριανή ραστώνη του Αυγούστου, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν όντως υπήρξα ή όχι. Αν παρατηρούσες λίγο την πέτρα, ίσως με μάθαινες. Ίσως να μάντευες που έπρεπε να έρθεις να με βρεις... Τι κι αν δε μεσολάβησε τελικά η θάλασσα και το καλοκαίρι; Θα γίνω εγώ θάλασσα για σένα αν το θες, μετρώντας πάνω σου κάθε κύμα, κάθε ανάσα, κάθε ηλιοβασίλεμα. Μη βιαστείς να βουτήξεις... Σκέψου πρώτα πόσο ακριβά σου κοστίζει μια άγνωστη, βαθιά κι απρόβλεπτη θάλασσα μέσα σου... Θα θελα τόσο να σε είχα συναντήσει στα Κύθηρα"