Αφορμή για ετούτη εδώ την μικρή αναζήτηση, αποτέλεσαν κάποια λίγα λόγια της αγαπημένης μου φίλης Ιωάννας. Πέφτει λέει συνέχεια σε συμπτώσεις! Είναι συμπτώσεις; Δεν είναι συμπτώσεις; Ποιος να σου απαντήσει Ιωάννα μου; Μήπως ξέρει και κανείς; Ο άνθρωπος θα ήθελε να διαθέτει τη δύναμη να τα εξηγεί όλα. Τα μυστήρια δεν του αρέσουν όταν τον παιδεύουν για καιρό, όσο κι αν πολλάκις τα επιζητά για να αυξήσει την αδρεναλίνη της κατά τα άλλα επίπεδης ζωής του. Σίγουρα δεν θα χαιρόταν ιδιαίτερα αν μάθαινε πως ορισμένα από εκείνα που του συμβαίνουν δεν έχουν κανένα μα κανένα αντίκρισμα, καμία σημασία. Το δόγμα του αιτίου και του αποτελέσματος δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Όλα συμβαίνουν επειδή κάτι σημαίνουν, αλλιώς δεν θα συνέβαιναν! Σας μπέρδεψα; Καλά δε φημίζομαι και για την αψεγάδιαστη ρητορική μου! 

Θα καταθέσω μία εντελώς προσωπική και υποκειμενική άποψη (αφού είναι προσωπική θα είναι και υποκειμενική μανδάμ! Μην μας μπλέκεις άλλο! Έλεος) Οι συμπτώσεις είναι κατά βάση τυχαία γεγονότα, δηλαδή γεγονότα, που ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει με μία λογική ακολουθία ή με την επαγωγική μέθοδο. Το περιεχόμενο των συμπτώσεων, ωστόσο, αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα στριφογύρισμα της ρουλέτας. Είναι διαφορετικό να ανακαλύπτεις ότι έχεις το ίδιο αγαπημένο φαγητό με κάποιον και διαφορετικό να συμ-πίπτεις ξανά και ξανά με τα ίδια πρόσωπα, με τα ίδια γεγονότα, με τα ίδια συναισθήματα! Ναι, εκεί δέχομαι πως υπάρχει μία σημειολογία, μία βάση για επεξήγηση, ένα πλαίσιο στο οποίο ίσως και να πρέπει να επενδύσεις λίγη σκέψη. Ξέρω, θεωρείς κι εσύ τη ζωή προκλητική! Ναι, είναι! Σε προκαλεί συνεχώς σε νέες μάχες, εσωτερικές κυρίως, και σ' αφήνει ύστερα μετέωρο να σχοινοβατείς πάνω σε ένα μακρόσυρτο "γιατί"! Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα: Τι είναι προτιμότερο; Να περιμένεις απαντήσεις σε "γιατί" που από τη φύση τους δεν επιδέχονται ερμηνεία ή να κρατήσεις από αυτά μόνο τα μικρά σημεία του νοήματος και να προσπεράσεις, σα να έκανες ότι ήταν δυνατό να κάνεις, σα να πλήρωσες τα διόδια και τώρα να ανοίγεται όλος ο δρόμος μπροστά σου για ταξίδι; 

Εσύ διαλέγεις ;)

Αγαπητέ Γιώργο,

Μολονότι δεν σε γνωρίζω και μάλλον δεν πρόκειται να σε γνωρίσω και ποτέ, πήρα το θάρρος να σου γράψω δύο λόγια, μιλώντας σου, παράτολμα ενδεχομένως, στον ενικό. Εδώ που τα λέμε, σιγά μην σε αποκαλούσα "κύριο Γιώργο"! Θα ξενέρωνες κι εσύ ο ίδιος.

Σε παρακολουθώ χρόνια. Ανάμεσα στα έργα σου και στον τρόπο που επιλέγεις να απαντάς όταν σε ρωτούν διάφορα, εντοπίζω κάθε φορά νέα νοήματα, που δεν σου κρύβω ότι με κάνουν να σε θαυμάζω ακόμα περισσότερο. Όχι, δεν θέλω να σε κολακεύσω. Κολακεύονται μόνο όσοι δεν γνωρίζουν ποιοι στ' αλήθεια είναι...

Λένε πως αν ο κόσμος ήταν ιδανικός, δίχως προβλήματα, δίχως φτώχεια, δίχως πόλεμο, η τέχνη δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ. Λένε πως δεν θα είχαμε την ανάγκη της, διότι θα ρεμβάζαμε πλήρεις στη γαλήνη μιας ζωής ανεπητίδευτης και σίγουρα βατής. Έλα όμως που ο κόσμος δεν είναι ιδανικός (για το ταξίδι είναι δανεικός, που λέει και η Λίνα)! Έλα που η τέχνη μας χρειάζεται και μάλιστα με το παραπάνω!

Ζώντας στην επαρχία δεν διαθέτω την πολυτέλεια να παρεβρίσκομαι συχνά σε  μεγάλες θεατρικές παραστάσεις και διεθνή καλλιτεχνικά δρώμενα, όπως και πολύς κόσμος, πίστεψε με! Τι μένει λοιπόν; Ή να ανοίξω ένα βιβλίο ή να ανοίξω τον Browser ή να ανοίξω το "χαζό κουτί" ή και όλα μαζί! Η τηλεόραση δεν είναι κακό πράγμα, αν ξέρεις να τη χρησιμοποιείς, δηλαδή αν ξέρεις να κάνεις επιλογές και έπειτα να τις φιλτράρεις. Μπορεί να πετύχεις ιδιαίτερα ενδιαφέροντα προγράμματα στην τηλεόραση. Μπορεί να πετύχεις ένα ντοκυμαντέρ για τόπους που ίσως δεν πρόκειται να επισκεφτείς ποτέ, μπορεί να πετύχεις μία επιστημονική συζήτηση, που θα σου δώσει τροφή για σκέψη και αναζήτηση, μπορεί να πετύχεις και την "Εθνική Ελλάδος"! Να, γι αυτήν την τελευταία θέλω να σου πω!

Να ξερες πόσο την έχω αγαπήσει! Δε με νοιάζει καθόλου που το ένα λεπτό πέφτω κάτω από το γέλιο και το αμέσως επόμενο δακρύζω από στεναχώρια ή συγκίνηση. Έτσι άλλωστε δεν κυλά κι η ζωή μας; Οι ήρωες σου μου θυμίζουν πρόσωπα που υπάρχουν στην καθημερινότητά μου. Οι μαμάδες σου είναι μαμάδες κανονικές που δεν μαγειρεύουν με κόκκινο κραγιόν και γόβες, που δεν είναι πάντα χαρούμενες, που δεν λένε συνέχεια "ναι"! Οι φευγάτοι σου είναι φευγάτοι αξιαγάπητοι που μπορεί να μας τρελαίνουν καμια φορά με την αφέλειά τους, αλλά ίσως και να θέλαμε να τους μοιάζουμε λιγάκι στο βάθος. Οι κακοί σου δεν είναι ποτέ μόνο κακοί, είναι άνθρωποι τρυπημένοι από παλιές λόγχες, κουβαλούν πληγές που κανείς δεν έτρεξε να γιατροπορέψει με μια ελάχιστη τρυφερότητα. Οι έρωτες σου είναι έρωτες  λιγομίλητοι και ουσιαστικοί, έρωτες που δεν εντυπωσιάζουν, που δε διαφημίζονται με όρκους αιώνιας πίστης, που δεν εκτίθενται ολόκληροι στην κοινή θέα. Η ανθρωπιά σου είναι ανθρωπιά ακατέργαστη, αυθεντική, βγαλμένη πάντα από τα έγκατα της ψυχής... 

Συνέχισε με θάρρος αυτή την εξαιρετική σκιαγράφηση της κοινωνίας και των διαφορετικών μελών της, που ξεκίνησες. Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν παρηγοριά στους ήρωες σου, υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται, που παραδειγματίζονται, που διδάσκονται! Ναι, η τηλεόραση μπορεί να διδάξει.. Μπορεί να διδάξει την ανθρωπιά, την ανεκτικότητα στο διαφορετικό, την πίστη στις αξίες και τον εαυτό μας, τη δύναμη για το κάτι παραπάνω, το χαμόγελο, τον αυθορμητισμό, τον αγώνα...

Σε χαιρετώ και εύχομαι να δημιουργείς πάντα...

Απόψε με βασανίζει το εξής ερώτημα: Ο άνθρωπος αντέχει επειδή είναι κατασκευασμένος να αντέχει; Ή επειδή δεν είναι κατασκευασμένος να αντέχει μαθαίνει να αντέχει; Θα ήθελα πολύ να έχω μια απάντηση μα δεν την βρήκα πουθενά γραμμένη. Αρχικά, η σκέψη μου με οδήγησε σε ένα πολύ απλό παράδειγμα. Κάποιος που ξεκινά σήμερα στίβο μεγάλων αποστάσεων σίγουρα δεν θα μπορέσει, εκ των πραγμάτων, να τρέξει Μαραθώνιο με την πρώτη απόπειρα. Θα χρειαστούν ίσως και χρόνια συστηματικής καταβολής σωματικών και ψυχικών αποθεμάτων για να τα καταφέρει. Συνεπώς η αντοχή μαθαίνεται, χτίζεται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνει προσπάθεια με την πρσοπάθεια, γιγαντώνεται απώλεια με την απώλεια. Αυτό είναι! Το βρήκα!

 Πριν όμως προλάβω καλά καλά να χαρώ, το σκηνικό αλλάζει! Έρχονται στο νου μου εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που χαροπαλεύουν σε κάτι γυάλινες φούσκες νοσοκομείων και κατορθώνουν γενναία να επιβιώσουν. Ποια αντοχή πρόλαβαν να μάθουν στις λίγες μέρες της ζωής τους; Ποια συνειδητή προσπάθεια τα κατέστησε νικητές;.... Και κάπως έτσι μπερδεύτηκα... 

Έπειτα από αρκετή περισυλλογή κατέληξα σε μια απάντηση που θεωρώ σημαντικά ικανοποιητική. Η κατασκευή της ανθρώπινης αντοχής μοιάζει με μία πτυσσόμενη ανάστροφη πυραμίδα. Όλοι ξεκινούν από το σημείο μηδέν. Κάποιοι αναγκάζονται να αναπτύξουν από νωρίς πολλά επίπεδα κυρίως για λόγους επιβίωσης. Κάποιοι άλλοι τα αναπτύσσουν σταδιακά ανάλογα με τα βιώματα τους ή ενστικτωδώς, βρισκόμενοι πάντα στο ταβάνι της πυραμίδας τους. Κάποιοι άλλοι δοκιμάζουν τα άκρα τους πριν χρειαστούν τα αντίστοιχα αποθέματα. Τέλος, κάποιοι επιμένουν να ακροβατούν στο μηδέν αρνούμενοι να εμπλακούν σε οτιδήποτε ενέχει ρίσκο, φθορά ή/ και συνέπειες. 

Αν με ρωτούσατε πότε η πυραμίδα παύει να ψηλώνει, θα σας έλεγα πως αυτό είναι ένα αίνιγμα που ο καθένας το απαντάει διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι οριοθετούν το ύψος της και περιορίζουν, όσο περνά από το χέρι τους φυσικά, το κονταροχτύπημα με τις οριακές καταστάσεις. Άλλοι ζώντας αποκλειστικά στο παρόν, ως οπαδοί της ανατρεπτικότητας των πραγμάτων και των συνθηκών, αρνούνται να θέσουν περιορισμούς. Άλλοι απλά αφήνουν τις ανώτερες δυνάμεις (όποιες κι αν είναι για τον καθένα) να επιλέξουν.  

Η θεωρία της πτυσσόμενης ανάποδης πυραμίδας αποτελεί ένα απλό κατασκεύασμα του μυαλού μου που με βοήθησε να εξηγήσω αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης φύσης και να απαντήσω πρώτα απ' όλα στα δικά μου ερωτηματικά. Εύχομαι να βρει λίγο χώρο και  στη δική σας ψυχοσύνθεση!!