Αφορμή για ετούτη εδώ την μικρή αναζήτηση, αποτέλεσαν κάποια λίγα λόγια της αγαπημένης μου φίλης Ιωάννας. Πέφτει λέει συνέχεια σε συμπτώσεις! Είναι συμπτώσεις; Δεν είναι συμπτώσεις; Ποιος να σου απαντήσει Ιωάννα μου; Μήπως ξέρει και κανείς; Ο άνθρωπος θα ήθελε να διαθέτει τη δύναμη να τα εξηγεί όλα. Τα μυστήρια δεν του αρέσουν όταν τον παιδεύουν για καιρό, όσο κι αν πολλάκις τα επιζητά για να αυξήσει την αδρεναλίνη της κατά τα άλλα επίπεδης ζωής του. Σίγουρα δεν θα χαιρόταν ιδιαίτερα αν μάθαινε πως ορισμένα από εκείνα που του συμβαίνουν δεν έχουν κανένα μα κανένα αντίκρισμα, καμία σημασία. Το δόγμα του αιτίου και του αποτελέσματος δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Όλα συμβαίνουν επειδή κάτι σημαίνουν, αλλιώς δεν θα συνέβαιναν! Σας μπέρδεψα; Καλά δε φημίζομαι και για την αψεγάδιαστη ρητορική μου! 

Θα καταθέσω μία εντελώς προσωπική και υποκειμενική άποψη (αφού είναι προσωπική θα είναι και υποκειμενική μανδάμ! Μην μας μπλέκεις άλλο! Έλεος) Οι συμπτώσεις είναι κατά βάση τυχαία γεγονότα, δηλαδή γεγονότα, που ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει με μία λογική ακολουθία ή με την επαγωγική μέθοδο. Το περιεχόμενο των συμπτώσεων, ωστόσο, αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα στριφογύρισμα της ρουλέτας. Είναι διαφορετικό να ανακαλύπτεις ότι έχεις το ίδιο αγαπημένο φαγητό με κάποιον και διαφορετικό να συμ-πίπτεις ξανά και ξανά με τα ίδια πρόσωπα, με τα ίδια γεγονότα, με τα ίδια συναισθήματα! Ναι, εκεί δέχομαι πως υπάρχει μία σημειολογία, μία βάση για επεξήγηση, ένα πλαίσιο στο οποίο ίσως και να πρέπει να επενδύσεις λίγη σκέψη. Ξέρω, θεωρείς κι εσύ τη ζωή προκλητική! Ναι, είναι! Σε προκαλεί συνεχώς σε νέες μάχες, εσωτερικές κυρίως, και σ' αφήνει ύστερα μετέωρο να σχοινοβατείς πάνω σε ένα μακρόσυρτο "γιατί"! Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα: Τι είναι προτιμότερο; Να περιμένεις απαντήσεις σε "γιατί" που από τη φύση τους δεν επιδέχονται ερμηνεία ή να κρατήσεις από αυτά μόνο τα μικρά σημεία του νοήματος και να προσπεράσεις, σα να έκανες ότι ήταν δυνατό να κάνεις, σα να πλήρωσες τα διόδια και τώρα να ανοίγεται όλος ο δρόμος μπροστά σου για ταξίδι; 

Εσύ διαλέγεις ;)

Κλέβω τον τίτλο από το ομώνυμο κομμάτι του Στάθη Δρογώση για να αναφερθώ σε  εκείνα  που δε θέλω να πεις πουθενά. Δεν είναι δυσνόητα, ούτε και φοβερά. Δεν είναι ασήμαντα, μα ούτε και μικρά. Είναι πράγματα που ακροβατούν στην άκρη του μυαλού και καμιά φορά εμποδίζουν τον ύπνο μου. Είναι η ανησυχία για τον επόμενο χτύπο αυτής της  γης, ο φόβος μπρος στη σκοτεινιά των ανθρώπων, η θλίψη στο άκουσμα ενός ακόμα πολέμου. Μην το πεις πουθενά αλλά στα αλήθεια φοβάμαι. Δεν ξέρω προς τα που να πάω, από που να αρχίσω, τι να ονειρευτώ! Δε ξέρω καν αν ο προορισμός που κάθε φορά διαλέγω είναι δικός μου ή απλώς μου τον επιβάλουν οι συνθήκες. Δε ξέρω αν όλοι όσοι συναντώ έχουν καταλάβει πόσο σπουδαία είναι η κάθε ζωντανή τους στιγμή. Δε ξέρω! Αυτό μόνο ξέρω! (Έχω κατακλέψει το σύμπαν κι απόψε!)

Ύστερα, μετά από "ώριμη" σκέψη καταλήγω να εκτιμώ την ευδαιμονία που ενίοτε προσφέρει η άγνοια και να σηκώνω ξανά το βλέμμα μου στον ουρανό. Είναι κι αυτό μια νίκη! Έτσι κάθε φορά που σκέφτομαι να αρχίσω τη μουρμούρα (τώρα ξέρετε και ποιο είναι το αγαπημένο μου τηλεοπτικό πρόγραμμα), κοιτώ πάνω μου και δίπλα! Συνειδητοποιώ τα δώρα της ζωής μου και καταπιάνομαι με ότι πιστεύω πως μπορεί να  χαρίσει έστω και μια υποψία ελπίδας στον μικρό μου κόσμο!!!

Μην το πεις πουθενά αλλά με έναν τρόπο σταμάτησα να φοβάμαι! 

Καλό βράδυ!!

Τεχνοκράτης: εκείνος που κρατά την τέχνη;! Ποια τέχνη ακριβώς; Την ζωγραφική; Το θέατρο; Τη λογοτεχνία; Μάλλον όχι! Προφανώς η λέξη έχει αποκτήσει έναν λανθασμένο χειρισμό. Η σωστή αν και όχι δόκιμη λέξη θα ήταν "τεχνικοκράτης"! Διότι καλώς ή κακώς όλοι εμείς οι "προοριζόμενοι" να αναλάβουμε μια καίρια θέση στη δομή μιας εταιρίας, ενός οργανισμού, ενός κράτους εκπαιδευόμαστε μόνο σε τεχνικές η οποίες βέβαια μας είναι και απόλυτα χρήσιμες. Κανείς όμως δεν μας διδάσκει την τέχνη. Την τέχνη του να αγαπάς αυτό που κάνεις και να βρίσκεις νόημα σ' αυτό, την τέχνη να διψάς για κοινωνική προσφορά και όχι μόνο για χρήματα και δόξα, την τέχνη να κοιτάς στα μάτια το παιδί σου  και να ξέρεις πως έκανες ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να του παραδώσεις έναν κόσμο λίγο καλύτερο! Εκεί πάσχει το τεχνοκρατικό μας σύστημα! Έπιασε τις δαιδαλώδεις τεχνικές και παραμέρισε τις τέχνες! Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως το εξής: πως υπάρχουν πολλοί "τεχνικοκράτες" με όραμα κοινωνικό γεμάτο προοπτικές. Πνίγονται όμως στη μάζα της  ματαιοδοξίας και του επαγγελματικού πρεστίζ που επιβάλλει άκαμπτη συμπεριφορά και προσανατολισμό στη κεντρομόλο δύναμη της σύγχρονης εποχής: το οικονομικό κέρδος! Προφανώς μια εταιρία θα επιδιώκει το κέρδος δεν υποστήριξε κανείς το αντίθετο! Όταν όμως αυτό μεταλλάσσεται σε παγκόσμια εμμονή τότε κάπου το παιχνίδι γίνεται βαρύ στην πλάτη της ανθρωπότητας και της ευημερίας! 

Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν στιγματίσει ανεξίτηλα τόσο την εφηβεία όσο και τα φοιτητικά μου χρόνια κάνοντας με πολλές φορές να αναρωτηθώ αν έχω επιλέξει το σωστό δρόμο. Το συμπέρασμα σχεδόν πάντα ήταν το ίδιο! "Βαδίζω σωστά! Βρέθηκα εδώ με κόπο, γνώρισα την οικονομική επιστήμη, την αγάπησα, συγκρούστηκα μαζί της, την αποδοκίμασα, την ασπάστηκα! Δεν είμαι εδώ για να την υπηρετήσω πιστά αλλά για της δώσω τη διάσταση που ονειρεύομαι! Ναι, στα 21 μου χρόνια, σε μια χώρα που φλέγεται ακόμα ονειρεύομαι! Όχι μεγαλεία και πλούτη, μα έναν πλανήτη πλημμυρισμένο από χαρά και ευημερία, από παιδεία και τέχνη, από αλληλεγγύη και σεβασμό! Ζητάω πάρα πολλά που φτάνω  να καταντώ γραφική! Μα δεν είμαι μόνη! Τόσα βλέμματα με σπίθα γύρω μου δε μπορεί παρά να οραματίζονται ένα διαφορετικό μέλλον από εκείνο που κάποιοι προβλέπουν για εμάς! Και συνεχίζω!!!"