Θα ήταν πολύ γραφικό να μιλήσω για την επιστροφή των ελγινείων μαρμάρων. Είμαι Ελληνίδα άλλωστε και τι άλλο θα μπορούσα να πω πέρα απ' αυτό που με συμφέρει;! Περνώ τη μέρα μου στον καναπέ ατενίζοντας με αρετή το άπειρο και τον μισοτελειωμένο μου καφέ. Δεν με απασχολεί το μέλλον μου, αλλά ούτε και το μέλλον του τόπου μου. Κοιτάζω την "πάρτη" μου και περνάω υπέροχα! Αρκούμαι στο να καταδικάζω κάθε τι καινούριο που δεν μ' αρέσει! Διώχνω κάθε μύγα από το σπαθί μου και στέκω περήφανη πλάι στους Ευρωπαίους φίλους μου, με υψωμένο το πρωτογενές μου πλεόνασμα! Τα έχω όλα........... 

Εκείνος που έχει το σθένος να αμφισβητεί έχει βρει πρωτίστως το δρόμο προς την αυτογνωσία!

Εκείνος όμως που αμφισβητεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ είναι καταδικασμένος να ζει στη σκιά της μετριότητας του. Μεγάλα λόγια, μεγάλων γυναικών θα μου πείτε, και δικαίως του λόγου! Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μία αλλοπρόσαλλη φοιτητριούλα που ξοδεύει αλόγιστα το χρόνο της σε πράγματα επουσιώδη, ενώ παράλληλα δεν έχει ιδέα τι θα πει "πραγματική ζωή"! 

Βαρέθηκα να βλέπω αμφισβητίες παντού που δεν έχουν στην πραγματικότητα τίποτα να προτείνουν! Τονίζω τις αδυναμίες μιας κατάστασης επειδή μπορώ να προτείνω κάτι με λιγότερες! Αν δεν έχω δική μου οπτική τότε κρίνω και κατακρίνω εκ του ασφαλούς. Η αντιστοιχία είναι απλούστατη και ομολογουμένως σκληρή. Σκληρή τόσο για εκείνους που εμμένουν να επιρρίπτουν την αποκλειστική ευθύνη στους πολιτικούς μας εκπροσώπους, όσο και για την επονομαζόμενη και "νέα γενιά", που κατά κόρον επιδίδεται σ' ένα ακατάσχετο "παραφιλολόι" απαξίωσης και κατακραυγής. Το θέμα δεν είναι μόνο να βρούμε ποιος φταίει. Άντε και τον βρήκαμε! Άντε και καταλήξαμε όλοι στον ίδιο! Άντε και τον δικάσαμε! Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα που δεν έχουμε κανέναν να κατηγορούμε; Θα αλληλοσφαχτούμε πάλι; Ή θα κάτσουμε επιτέλους να συζητήσουμε σαν σύγχρονοι, ευσυνείδητοι άνθρωποι; Ιδού το ερώτημα!

Ας υποθέσουμε πως ξυπνάμε μια ανοιξιάτικη μέρα και όλα είναι ανθισμένα! Η Ελλάδα έχει ξεχρεώσει τους δανειστές της και έχει απαγκυστρωθεί από αυτούς, η πολυπόθητη ανάπτυξη έχει έρθει, οι κοινωνικές ανισότητες έχουν αμβλυνθεί, τα μάρμαρα έχουν επιστρέψει στο μουσείο της Ακρόπολης και η παγκόσμια ειρήνη είναι πλέον γεγονός! Τι λέτε; Τώρα είμαστε καλά; Είμαστε ικανοποιημένοι; Ασφαλείς; Έτοιμοι να προοδεύσουμε; Μα προφανώς και όχι! Οι μισθοί δεν επανήλθαν στα επίπεδα του 2004, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν διαθέτουν δέκα υπαλλήλους για την κάλυψη μίας θέσης, τα αρχεία δεν είναι στοιβαγμένα σε σκονισμένες αποθήκες, τα σχολεία αφήνουν περιθώρια στους δασκάλους και στα παιδιά για πρωτοβουλίες, οι δρόμοι γέμισαν ενοχλητικά ποδήλατα, τα οικονομικά πανεπιστήμια διδάσκουν φιλοσοφία, το κάπνισμα απαγορεύεται! Δεν είναι χώρα αυτή! Τίποτα δε ξέρει να κάνει σωστά! Μα και να 'ξερε δεν νομίζω πως είμαστε διατεθειμένοι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα. Το κράτος που με τα χεράκια μας διαλέγουμε μεταλλάσσεται στο μεγάλο μας εχθρό. Δικαίως λοιπόν μας χαρακτηρίζουν "παράξενους". Η νοοτροπία μας είναι αθεράπευτα ιδιόρρυθμη. Ενίοτε δε συνάδει καν με τη λογική. Μη με ρωτάτε τι είναι λογική. Λογική είναι να εργάζομαι για δέκα και να αμείβομαι για δέκα, να πληρώνω ασφάλεια και να την έχω, να δικαιούμαι παιδεία και να μου προσφέρεται, να αξίζω αυτό που έχω και να μην το στερώ άδικα από κάποιον άλλον! Αυτό είναι λογική! 

Τον τελευταίο καιρό μέσα στην παραφροσύνη των πραγμάτων βλέπω αυτή τη νοοτροπία να αλλάζει λιγάκι. Δεν θεωρώ εύλογο να περιμένουμε και πόσο μάλλον να απαιτούμε μία ριζική αλλαγή από το πουθενά. Έναν Μεσσία που θα έρθει να μας ελευθερώσει από τις "αμαρτίες" δεκαετιών και από όλους τους διεφθαρμένους και ανυπόληπτους πολιτικούς. Είναι ουτοπικό. Όπως ένα φυτό που χρειάζεται το χρόνο του για να προσαρμοστεί σε μία νέα γλάστρα, έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε περιθώρια για να βρούμε τον καλό μας εαυτό! Γιατί υπάρχει κι αυτός αλλά που να φανεί με τόση σκόνη τριγύρω;! Δε θα αποφύγω να απαντήσω στα πιο αναμενόμενα και εύστοχα ερωτήματα του καθενός: "Πως μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν αναγκάζομαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον που με γαλουχεί στην μπαγαποντιά και την ασυνειδησία;" "Πώς μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν δεν μπορώ καν να καλύψω αξιοπρεπώς τις βιοτικές μου ανάγκες;" Πώς; Πώς; Πώς; Χιλιάδες μαρτυρικά "πως".... και οι απαντήσεις τους στο Μέρος ΄Β του "Μιλάμε ανοιχτά"!!

Απόψε με βασανίζει το εξής ερώτημα: Ο άνθρωπος αντέχει επειδή είναι κατασκευασμένος να αντέχει; Ή επειδή δεν είναι κατασκευασμένος να αντέχει μαθαίνει να αντέχει; Θα ήθελα πολύ να έχω μια απάντηση μα δεν την βρήκα πουθενά γραμμένη. Αρχικά, η σκέψη μου με οδήγησε σε ένα πολύ απλό παράδειγμα. Κάποιος που ξεκινά σήμερα στίβο μεγάλων αποστάσεων σίγουρα δεν θα μπορέσει, εκ των πραγμάτων, να τρέξει Μαραθώνιο με την πρώτη απόπειρα. Θα χρειαστούν ίσως και χρόνια συστηματικής καταβολής σωματικών και ψυχικών αποθεμάτων για να τα καταφέρει. Συνεπώς η αντοχή μαθαίνεται, χτίζεται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνει προσπάθεια με την πρσοπάθεια, γιγαντώνεται απώλεια με την απώλεια. Αυτό είναι! Το βρήκα!

 Πριν όμως προλάβω καλά καλά να χαρώ, το σκηνικό αλλάζει! Έρχονται στο νου μου εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που χαροπαλεύουν σε κάτι γυάλινες φούσκες νοσοκομείων και κατορθώνουν γενναία να επιβιώσουν. Ποια αντοχή πρόλαβαν να μάθουν στις λίγες μέρες της ζωής τους; Ποια συνειδητή προσπάθεια τα κατέστησε νικητές;.... Και κάπως έτσι μπερδεύτηκα... 

Έπειτα από αρκετή περισυλλογή κατέληξα σε μια απάντηση που θεωρώ σημαντικά ικανοποιητική. Η κατασκευή της ανθρώπινης αντοχής μοιάζει με μία πτυσσόμενη ανάστροφη πυραμίδα. Όλοι ξεκινούν από το σημείο μηδέν. Κάποιοι αναγκάζονται να αναπτύξουν από νωρίς πολλά επίπεδα κυρίως για λόγους επιβίωσης. Κάποιοι άλλοι τα αναπτύσσουν σταδιακά ανάλογα με τα βιώματα τους ή ενστικτωδώς, βρισκόμενοι πάντα στο ταβάνι της πυραμίδας τους. Κάποιοι άλλοι δοκιμάζουν τα άκρα τους πριν χρειαστούν τα αντίστοιχα αποθέματα. Τέλος, κάποιοι επιμένουν να ακροβατούν στο μηδέν αρνούμενοι να εμπλακούν σε οτιδήποτε ενέχει ρίσκο, φθορά ή/ και συνέπειες. 

Αν με ρωτούσατε πότε η πυραμίδα παύει να ψηλώνει, θα σας έλεγα πως αυτό είναι ένα αίνιγμα που ο καθένας το απαντάει διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι οριοθετούν το ύψος της και περιορίζουν, όσο περνά από το χέρι τους φυσικά, το κονταροχτύπημα με τις οριακές καταστάσεις. Άλλοι ζώντας αποκλειστικά στο παρόν, ως οπαδοί της ανατρεπτικότητας των πραγμάτων και των συνθηκών, αρνούνται να θέσουν περιορισμούς. Άλλοι απλά αφήνουν τις ανώτερες δυνάμεις (όποιες κι αν είναι για τον καθένα) να επιλέξουν.  

Η θεωρία της πτυσσόμενης ανάποδης πυραμίδας αποτελεί ένα απλό κατασκεύασμα του μυαλού μου που με βοήθησε να εξηγήσω αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης φύσης και να απαντήσω πρώτα απ' όλα στα δικά μου ερωτηματικά. Εύχομαι να βρει λίγο χώρο και  στη δική σας ψυχοσύνθεση!!

Τεχνοκράτης: εκείνος που κρατά την τέχνη;! Ποια τέχνη ακριβώς; Την ζωγραφική; Το θέατρο; Τη λογοτεχνία; Μάλλον όχι! Προφανώς η λέξη έχει αποκτήσει έναν λανθασμένο χειρισμό. Η σωστή αν και όχι δόκιμη λέξη θα ήταν "τεχνικοκράτης"! Διότι καλώς ή κακώς όλοι εμείς οι "προοριζόμενοι" να αναλάβουμε μια καίρια θέση στη δομή μιας εταιρίας, ενός οργανισμού, ενός κράτους εκπαιδευόμαστε μόνο σε τεχνικές η οποίες βέβαια μας είναι και απόλυτα χρήσιμες. Κανείς όμως δεν μας διδάσκει την τέχνη. Την τέχνη του να αγαπάς αυτό που κάνεις και να βρίσκεις νόημα σ' αυτό, την τέχνη να διψάς για κοινωνική προσφορά και όχι μόνο για χρήματα και δόξα, την τέχνη να κοιτάς στα μάτια το παιδί σου  και να ξέρεις πως έκανες ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να του παραδώσεις έναν κόσμο λίγο καλύτερο! Εκεί πάσχει το τεχνοκρατικό μας σύστημα! Έπιασε τις δαιδαλώδεις τεχνικές και παραμέρισε τις τέχνες! Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως το εξής: πως υπάρχουν πολλοί "τεχνικοκράτες" με όραμα κοινωνικό γεμάτο προοπτικές. Πνίγονται όμως στη μάζα της  ματαιοδοξίας και του επαγγελματικού πρεστίζ που επιβάλλει άκαμπτη συμπεριφορά και προσανατολισμό στη κεντρομόλο δύναμη της σύγχρονης εποχής: το οικονομικό κέρδος! Προφανώς μια εταιρία θα επιδιώκει το κέρδος δεν υποστήριξε κανείς το αντίθετο! Όταν όμως αυτό μεταλλάσσεται σε παγκόσμια εμμονή τότε κάπου το παιχνίδι γίνεται βαρύ στην πλάτη της ανθρωπότητας και της ευημερίας! 

Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν στιγματίσει ανεξίτηλα τόσο την εφηβεία όσο και τα φοιτητικά μου χρόνια κάνοντας με πολλές φορές να αναρωτηθώ αν έχω επιλέξει το σωστό δρόμο. Το συμπέρασμα σχεδόν πάντα ήταν το ίδιο! "Βαδίζω σωστά! Βρέθηκα εδώ με κόπο, γνώρισα την οικονομική επιστήμη, την αγάπησα, συγκρούστηκα μαζί της, την αποδοκίμασα, την ασπάστηκα! Δεν είμαι εδώ για να την υπηρετήσω πιστά αλλά για της δώσω τη διάσταση που ονειρεύομαι! Ναι, στα 21 μου χρόνια, σε μια χώρα που φλέγεται ακόμα ονειρεύομαι! Όχι μεγαλεία και πλούτη, μα έναν πλανήτη πλημμυρισμένο από χαρά και ευημερία, από παιδεία και τέχνη, από αλληλεγγύη και σεβασμό! Ζητάω πάρα πολλά που φτάνω  να καταντώ γραφική! Μα δεν είμαι μόνη! Τόσα βλέμματα με σπίθα γύρω μου δε μπορεί παρά να οραματίζονται ένα διαφορετικό μέλλον από εκείνο που κάποιοι προβλέπουν για εμάς! Και συνεχίζω!!!"