Εντάξει μπορεί να είμαι ασυγχρόνιστη με το παλμό της εποχής και συντηρητική, αλλά αν δεν το βγάλω από μέσα μου θα σκάσω! Σταματήστε να κάνετε τα παιδιά σας από τα τρία τους χρόνια εμμονικά με την τεχνολογία!!  Ναι, ναι ξέρω! Η τεχνολογία τα κάνει πιο έξυπνα, πιο δημιουργικά, με περισσότερη φαντασία και λιγότερο άγχος για το άγνωστο. Τα έχω ακούσει χιλιάδες φορές αυτά κι ακόμα να πεισθώ και να μπω στο λόμπι. Μια ερώτηση θα θέσω μόνο κι ας πέσει κάτω. Πώς περιμένετε τα παιδιά σας να γίνουν ανθεκτικοί και φερέγγυοι άνθρωποι όταν δεν έχουν γυρίσει ποτέ στο σπίτι με χτυπημένα γόνατα και ανακατεμένα μαλλιά; Όταν δεν έχουν αισθανθεί  τι σημαίνει να λες "ξελευθερία για όλους" στο κρυφτό; Όταν δεν έχουν συγκρουστεί πρόσωπο με πρόσωπο για μαρκαδόρους και ξυλομπογιές; Όταν δεν έχουν λερωθεί από πάνω έως κάτω από το 4D παιχνίδι, που λέγεται ζωή; Είμαι γραφική ε;! Μάλλον! Ίσως και λιγότερο έξυπνη από τα σύγχρονα παιδιά και τους γονείς τους... Καλώς ή κακώς όμως η ζωή δεν βρίσκεται στις οθόνες, δεν έχει restart για να τα διορθώσεις όλα, δεν κουμαντάρεται με πλήκτρα αφής... Αυτή είναι η δική μου οπτική τουλάχιστον! Κι έτσι για να υπάρχει κι ένας διάλογος κι ένας πλουραλισμός που λένε πείτε μου τη γνώμη σας απαντώντας στην ερώτηση μου! Δεχόμεθα και απόψεις ως σχόλια στο κείμενο ή στην ανάρτηση στο βιβλίο με τις φάτσες (facebook)

Powered by 123ContactForm | Report abuse

Αγαπημένε μου Έλληνα,

Τι αγωνία είναι αυτή που σε έχει πιάσει ξαφνικά για το αν θα ξεπηδήσει από τον τάφο της Αμφίπολης ο Μέγας ή κάποιος άλλος μέγας; Μήπως έχεις την εντύπωση πως θα λύσει  όλα σου τα προβλήματα δια μαγείας; Πως θα σε ξελασπώσει; Πως θα φέρει μαζί του την πολυπόθητη ανάπτυξη, που με τόσο ζήλο επικαλούνται οι πολιτικοί μας; 

Αν δεν κάνω λάθος οι μελέτες και οι ανασκαφές έχουν αρχίσει εδώ και χρόνια. Φυσικά, τότε ακόμα ζούσες στη νεοπλουτοσύνη σου και ποσώς σε ενδιέφερε ο τάφος και ο κάθε τάφος. Για τις εργασίες δε των αρχαιολόγων και των επιστημόνων ούτε λόγος. Πλέον όμως, από το πουθενά, τους έχεις θεοποιήσει μαζί με τα κανάλια σου, εκτιμάς το έργο, τον κόπο, τον ιδρώτα τους. Αλίμονο! Σε έχουν βγάλει πάλι στον αφρό της επικαιρότητας, στο κέντρο της προσοχής. Το φρόνημα ψηλά και η αξιοπρέπεια πουλημένη. Έτσι μάθαμε να τιμούμε εκείνους που 'γράψαν ιστορία. Εμπρός το χαμόγελο και η περηφάνια και όπισθεν η πιο θλιβερή μορφή συνείδησης και παιδείας. Το θέμα είναι, είτε από εκεί μέσα βγει κάποιος σπουδαίος είτε όχι,να έχεις την ωριμότητα να το αντιμετωπίσεις ψύχραιμα δίχως εθνικιστικά πανηγυράκια και λόγια βαριά. Σεβάσου μία φορά, μόνο μία, έστω μία, το αίμα και τη φαιά ουσία που κατανάλωσαν εκείνοι οι άνθρωποι για να ζεις εσύ σ' αυτόν τον τόπο και να κοκορεύεσαι για το ένδοξο παρελθόν σου και τα όσα απλόχερα προσέφερε στο σύγχρονο κόσμο. Σταμάτα επιτέλους να πιστεύεις πως επειδή είσαι απόγονός τους, είσαι αυτόματα και πρόσωπο σημαντικό. Σημαντικό σε κάνει η ανοιχτή σου ματιά, η μελέτη αλλά και η εφαρμογή, ο παραδειγματισμός και η αυτοκριτική, τα ιστορικά δρώμενα που σε παρακινούν να φτιάξεις τη μικρή ή τη μεγάλη σου γειτονιά από την αρχή, με λογισμό αλλά και μ' όνειρο, αν μου επιτρέπεις αυτή τη "γραφική" έκφραση.

Αν ζούσε ο Βασιλιάς Αλέξανδρος θα χαιρόταν νομίζεις με όλην ετούτη την παρωδία; Προσωπικά, θεωρώ ότι θα προέτρεπε ο ίδιος την αδερφή του τη γοργόνα να αναποδογυρίσει αυτό το ρημάδι σκάφος της παραφροσύνης και της συμφέρουσας ηθικής! Τέλος πάντων... Είναι τσι μοδός να μιλάς και να γράφεις για την Αμφίπολη και δε θέλω να στοιβαχτώ στο σωρό της παραφιλολογίας. Μια κουβέντα τελευταία και στα ίσα, αγαπημένε μου. Έλληνα δε σε κάνει αυτό που κυλάει στις φλέβες σου, ούτε αυτό που κουβαλάνε τα μάρμαρά σου. Έλληνα ή καλύτερα πατριώτη σε κάνει η κριτική σου σκέψη, η φροντίδα του τόπου σου, η εντιμότητα, η αυτοθυσία· το πάθημα και το μάθημα, το φιλοσοφείν και το πράττειν, η μάχη έναντι σε όσους επιχειρούν να υπονομεύσουν την ταυτότητα, τη δυναμική και την αξιοπρέπεια σου!  

Κι όσο οι κουβέντες λέγονται και ξαναλέγονται και συνεχίζουν να πέφτουν στο κενό, υποχρεούμαστε να τις ξαναλέμε χίλιες ακόμα φορές.....

   

Οι άνθρωποι είναι σημαντικοί μα ανησυχούν για πράγματα ασήμαντα, αναλώνονται σ’ αυτά αγνοώντας την πρώτη και μοναδική ευκαιρία τους στη ζωή. Θυμώνουν για τα μικρά, αρρωσταίνουν για τα λίγα, θλίβονται για τα μισά. Βρίζουν για μια θέση στο παρκινγκ, αγανακτούν, χτυπιούνται, χάνονται. Περιπολούν την κάθε τους μέρα, τη μαντρώνουν σαν άγριο ζώο, τη φυλούν μη τυχόν και τους ξεφύγει από τον έλεγχο. Ο νομοταγής εγωκεντρισμός τους δεν επιτρέπει τα παραστρατήματα. Ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους για να είναι δυστυχείς και να διαμαρτύρονται. Μιλάνε πάντα για εκείνα που τους λείπουν κι όχι για εκείνα που έχουν, εναντιώνονται στην αλλαγή, αδικούν,πληγώνουν. Επιβιώνουν νωθρά και παρασιτικά σε έναν αιώνα που κραυγάζει για φωτιά, για τόλμη, για βοήθεια.

Γιατί αυτό είναι εδώ και όχι εκεί, γιατί αυτός έκανε εκείνο κι εγώ δε μπόρεσα να το κάνω, γιατί αυτός παίρνει τόσα κι εγώ λιγότερα, γιατί, γιατί, γιατί… Προβληματισμοί κενοί σε περιεχόμενο, άνοστοι και άοσμοι σα να προέρχονται από νεκρούς οργανισμούς. Αρνούμαι να αφουγκραστώ αυτή τη ναρκισσιστική μικροπρέπεια, αυτήν την αυτοκτονική ματαιοδοξία, αυτό το έρεβος. Αρνούμαι. Ειδικά τώρα. Τώρα που το αίμα ποτίζει σαν μάστιγα το χώμα, τώρα που η γη γονατισμένη ζητά λίγο έλεος, τώρα που η πείνα πιότερο από ποτέ βαθουλώνει τα μάτια των ανθρώπων. Αρνούμαι…

Θα μιλήσω πρώτα σε σένα που είσαι δίπλα μου, αν μου το επιτρέπεις. Είσαι γονιός ίσως, είσαι δάσκαλος ίσως, είσαι επιστήμονας, είσαι νέος… Μέσα στη γκρίνια σου για εκείνα που έρχονται στραβά, βρες ένα λεπτό και κοίταξε επάνω. Βλέπεις πόσο μικρός είσαι μπροστά στον ήλιο; Βλέπεις πόσα σύμπαντα σε πλαισιώνουν; Βλέπεις πόσα αστέρια φανερώνονται για να σου θυμίσουν το δικό τους «άπειρο» και το δικό σου «λίγο»; Πες μου, το βλέπεις; Μια μολυβιά είσαι στο χάρτη όπως όλοι κι αντί να πάρεις τα χρώματα και να τη ζωγραφίσεις κάθεσαι και φουντάρεις στο μαύρο. Αλήθεια πώς καταφέρνεις και κοιμάσαι με τόσο μαύρο στη μολυβιά σου; Αν μπορούσες να μου το εξηγήσεις τότε θα σ’ άφηνα ήσυχο να βουλιάξεις.

Και για να ξέρεις, το χειρότερο μαύρο σε μια μολυβιά δεν είναι εκείνο που χαράζει η αρρώστια, ο πόλεμος, η μοναξιά. Αυτό είναι δικαιολογημένο. Το χειρότερο είναι εκείνο που εφευρίσκει ο άνθρωπος μέσα στην ανικανότητα του να αποδεχτεί την απλότητα των πραγμάτων. Βουτηγμένος στη σύνθεση, ξεχνά τα βασικά υλικά· το αλάτι, το πιπέρι, το μεράκι, την ανθρωπιά… Ξεχαρβαλώνεται ανάμεσα σε μοτίβα και τυποποιημένες συνταγές, παραπαίει για ιδέες πουλημένες, αγκομαχά, εγκλωβίζεται, δεινοπαθεί. Αγνοώντας το γεγονός της προσωρινότητάς του, αφιερώνεται ολόκληρος σε μία βόλεψη τάχα παντοτινή, τάχα δίκαια. Εξατμίζεται και χάνει το νόημα, χάνει τα πρόσωπα, χάνει τις στιγμές.

Ακούω τα χρώματα μου να με φωνάζουν από το συρτάρι. Το κόκκινο, το κίτρινο, το θαλασσί… Αποχωρώ. Είναι τόσο μικρή η μολυβιά μου για να την ξοδεύω ερμηνεύοντας το μαύρο σου. Εσύ θα μείνεις;

* Με αφορμή μια συζήτηση με την Ειρήνη. 

 Μια άναρχη αχτίδα στο παράθυρο

πάλι θα ξέμεινε εδώ το καλοκαίρι

μες τις γκριμάτσες του χειμώνα

και μέσα στο άεργο «γιατί»

Αυτής της γης είμαι παιδί

συμβιώνω με τη θάλασσα

κι ανακατεύομαι με τη φωτιά

ερωτοτροπώ με τα σύννεφα

με τα άγρια λουλούδια

με τις  Κυριακές

Φοράω στα βλέφαρα το χθες

παλιώνω και ξαναγεννιέμαι

κι αναρωτιέμαι- τη ζωή μου τη διττή 

που να στεριώσω;

Στο φως θα λιώσω

θα γίνω κεχριμπάρι κι άμμος χρυσή

Ολόχρυση για να με κοιτάς στα μάτια

να με δέχεσαι έτσι απόκληρη που είμαι

και να σφαλίζεις  με το κορμί σου

τις χαραμάδες των δαιμόνων μου

Των πιο ακριβών πανάρχαιων φόβων μου

που το νόστο, μου αρνούνται

την επιστροφή  στο αψεγάδιαστο της αγάπης

στο καρτερικό της υπομονής

στο αδιάβλητο της συγχώρεσης

Στα νερά αυτής της όασης

εκεί θα βουτήξω

θα λουστώ ως τη ψυχή

θα πιω και θα μεθύσω

θα αγκαλιάσω τον αιώνα μου γυμνή

Από τον άνθρωπο της νύχτας που του έτρεξε φωτιά –έτσι μου είπε

από τον άνθρωπο λέει που φυτρώνει στη στάχτη.

Πέρασε από μπροστά μου αφήνοντας μια αίσθηση κάπνας, όχι αυτής που ασφυκτιάς, αλλά σα να πρόκειται για μια κινούμενη «κάθαρση», μια φευγαλέα εικόνα μεκελιού και εξάγνησης. Εισέβαλε μέσα στο μυαλό μου, ένα ρημαγμένο τοπίο που περικλείεται από έναν καταγάλανο ουρανό και ήλιο με δόντια, δόντια που μπαίνουν μέσα σου, αλλά δε σε τρομάζουν, σε ηρεμούν. Έτσι έμοιαζε να τείνει και το δικό του.

Κάτι ψιθύρισε και ανέτειλε με ένα χαμόγελο δύσκολο στην ανάγνωση. Δήλωσε παρουσία. Δήλωσε ύπαρξη γοερή, γοερή στη χαρά, γοερή και στο χαμό, ύπαρξη λουσμένη στο αγίασμα της γης.

Κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς ψέλλισε μέσα από τα χείλη του, μόνο αυτοί που μιλάνε τη γλώσσα των ανέμων, μήνυμα που αντηχεί μέσα σε ολόκληρη την πλάση, βροντώδες αλλά σιωπηλό, ενθουσιώδες αλλά γεμάτο εγκράτεια

Δρόσισε τα ακροδάχτυλα του στα ρυάκι του δάσους. Ύστερα άπλωσε βρεγμένα και γυμνά τα χέρια του προς το μέρος μου. Ήταν σα να μου ζητούσε να μεταφράσω. Δε μπορούσα. Του ‘δωσα λίγο από το φαΐ μου και μια κουβέρτα.. Χωρίς να μιλώ.

"Ένα χάδι" σκέφτηκα! Αυτό μου ζητάει! Ένα χάδι που θα χει λόγο, που θα πονάει όταν πρέπει, που θα γλυκαίνει τις αυγές, που θα ολοκαυτώνει και θα ολογεννά. Ένα χάδι διπρόσωπο και αμιγές μαζί, ένα χάδι που μέσα στο αθώρητο του σκότους θα πυρπολήσει τους πυλώνες του βαθιά!

Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία, τέντωσα το χέρι μου, προσπάθησα να τον αγγίξω στο πρόσωπο. Τα δάχτυλά μου έμοιαζαν σαν κλαδιά, άκαμπτα και «κουρεμένα», άχαρα στην όψη. Μάλλον με διακατείχε εκνευρισμός, ήταν σαν την πρωτόγνωρη αίσθηση όταν ένα ζώο ψάχνει για τη λεία του. Το κινεί μια ανώτερη δύναμη, αυτή της επιβίωσης αλλά ταυτόχρονα μοιάζει άτσαλο, άχαρο, σαν παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, παρόλο που έχει γεννηθεί για να περπατάει και να χτενίζει όλη τη γη.

Τραβήχτηκε απότομα. Έμοιαζε σα να μην τον είχαν αγγίξει ξανά. Τουλάχιστον όχι έτσι. Εγώ ένα ζώο άμαθο κι εκείνος ένα άνθος εύθραυστο. Τον πλησίασα ξανά. Τον άγγιξα πιο γενναία... Τα μάτια του έτρεξαν και πάλι φως, αλμυρό φως, "δάκρινο"!

Τελικά είχα κατανοήσει τι αποζητούσε. Ο νους μου πλέον το  είχε συλλάβει. Ήταν ένα άγγιγμα ψυχής, όχι ένα άγγιγμα επιφανειακό, το μήνυμα του πλέον είχε γίνει ξεκάθαρο, αν ξεκλειδώσεις την καρδιά σου τότε όλοι οι δρόμοι θα ανοίξουν! Τον άγγιξα πάνω στο στήθος, στην αριστερή πλευρά του θώρακα, εκεί όπου η άμυνα είναι επιφανειακά πιο σθεναρή μιας και κρύβει τον πιο πολύτιμο θησαυρό του ανθρώπινου σώματος, ένιωσα τον παλμό του, έστρεψε το βλέμμα του μέσα μου, βυθίστηκε μέσα στην αχανή μου ύπαρξη, μειδίασε φευγαλέα μέχρι που το μειδίαμα μετατράπηκε σε χαμόγελο. Ξαφνικά το χαμόγελο που ήταν ζωγραφισμένο έμοιαζε με ουράνιο τόξο, η νύχτα μετατράπηκε στο πιο φωτεινό καταφύγιο που είχα ποτέ βρεθεί, εξαϋλώθηκε, χάθηκε από μπροστά μου, δε ξέρω αν ήταν όνειρο ή κάποιο τέχνασμα της φαντασίας μου, αλλά αυτό που ξέρω ήταν ότι μπορούσα πλέον να μυρίσω γύρω μου την άνοιξη.  

*Το παρόν κείμενο αποτελεί μια πρώτη μας αυθόρμητη προσπάθεια να δημιουργήσουμε κάτι από κοινού. Δύο άνθρωποι που συνδιαλέγονται μέσα στη ίδια ιστορία, μέσα στην ίδια τρικυμία, μέσα στην ίδια αντανάκλαση φωτός. Δύο άνθρωποι που γράφουν εναλλάξ (οι κενές σειρές σηματοδοτούν την αλλαγή) και προσπαθούν ίσως να πουν κάτι... Σε ευχαριστώ Merlock ή άνθρωπε της φωτιάς ή όπως αλλιώς θα ήθελες να σε αποκαλώ... :)

Απόψε λίγο πριν την έναρξη του φοβερού και τρομερού αγώνα της εθνικής μας ομάδας με την Ακτή Ελεφαντοστού η "Τεχνοκράτισσα" γιορτάζει τις 2000 προβολές της αρχικής της σελίδας. Δεν είναι πολλές, μα σίγουρα μέσα τους κλείνουν τη δική σας αξιοσημείωτη ανταπόκριση (όχι πρόκριση μη μπερδευόμαστε!)

Για μία τέτοια ημέρα δεν θα μπορούσα παρά να διαλέξω ένα ιδιαίτερο θέμα. Ας μιλήσουμε, λοιπόν για ΣΥΝΤΑΓΕΣ! Όχι, όχι μη φοβάστε! Δεν το γύρισα απότομα στη μαγειρική! Δεν θα φτιάξουμε μανιτάρια αλά κρεμ, ούτε νιόκι με σως γαρίδας! Θα μιλήσουμε για τις συνταγές των "ειδικών"! Πώς να είστε αδύνατος, πώς να έχετε την τέλεια σχέση, πώς να ζείτε την απόλυτη ευτυχία, πώς να βγάζετε τα σκουπίδια από τον κάδο, πώς να κάνετε το όνειρο σας πραγματικότητα, πώς να πάρετε το oscar, πώς, πώς, πώς.... Προϊόντα τυποποιημένα, έτοιμα για κατανάλωση και διάδοση. Προϊόντα φθηνά δίχως αντίκρισμα και πραγματική υφή. Προϊόντα καταδικασμένα στην αποτυχία. 

Η ζωή ευτυχώς δεν είναι μαγειρική! Δεν ενδείκνυται για συνταγογραφήσεις και έτοιμες λύσεις. Αντιδρά, ξεσηκώνεται, χαλάει τον κόσμο, μα δεν υπακούει ποτέ. Αν πας να τη δαμάσεις με τα χαρτάκια του ΕΟΠΥΥ ή τα κιτάπια του Τσελεμεντέ, τότε θα την αγριέψεις περισσότερο και θα την προκαλέσεις να διαψεύσει όλες αυτές τις δήθεν πανάκειες! Και η διάψευση, θυμήσου το, θα είναι πανηγυρική!

Κλείσε λοιπόν τις καρτέλες του υπολογιστή με τις συμβουλές και τα Tips (και δεν εννοώ αυτές με το μουσακά και το μπριαμ) και σήκωσε τα μάτια σου ψηλά. Δες τον κόσμο κατάματα κι αγάπησέ τον με όλα του τα στραβά και τα ανάποδα. Ξέχασες ότι αυτά είναι που σε όπλισαν με θέληση για το καλύτερο; Ξέχασες ότι χάρη σ' αυτά έμαθες να μην παραιτείσαι; Ξέχασες ότι στις πιο ανάποδες στιγμές ξεχώρισες τους πιο "ίσιους" ανθρώπους; Για σκέψου λιγάκι!

Κι επειδή είμαι δάσκαλος που διδάσκει και λόγο δεν κρατεί σου δίνω μια συμβουλή!!!! Βγες στο δρόμο και χόρεψε, πες αυτό που αισθάνεσαι, δώσε το χέρι σου σε εκείνους που το ζητούν, βάλε ψυχή και πνοή σ' αυτό που κάνεις, παίξε, γλέντησε, κλάψε, θυμήσου, δροσίσου, βούτα στο κενό, πιάσε τον ουρανό, κάνε του κεφαλιού σου... Και το κυριότερο;! Πες ευχαριστώ! Για την πιο μικρή και την πιο μεγάλη σου στιγμή, για την πιο γλυκιά και την πιο σκυλίσια σου μέρα, για τα βλέφαρα σου που ακόμα πεισματικά ανοιγοκλείνουν, γι' αυτούς που σε σηκώνουν και σε ξεσηκώνουν, για την ίδια τη ζωή!!

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου φίλη Δέσποινα που σήμερα κλείνει τα 22! Να είσαι πάντα μοναδική και ηλιόλουστη. Φωτισμένη από ζωντάνια και μεράκι! Να βλέπεις τα όνειρα σου να αποκτούν σχήμα, αφή και μυρωδιά, να αγαπιέσαι και να αγαπάς στους αιώνες, να ξημερώνει και να είσαι για τους ανθρώπους σου ξανά και ξανά ευλογία! Πάντα γερή κι ευτυχισμένη μικρή μου! Και καλό πτυχίο!

"Δεν έτυχε ποτέ να μας πιάσει βροχή μαζί", σκέφτεται η Βίκυ. "Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει, είναι μια φωτογραφία της στιγμής, είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη", ξανασκέφτεται. Η φωτογραφία δε θυμίζει πια ούτε εκείνη μα ούτε κι εκείνον. Δύο ανυποψίαστα παιδιά κοντά στα είκοσι να χαμογελούν ακουμπώντας ο ένας το κεφάλι του άλλου. Ο Μάνος την αγκαλιάζει. Η Βίκυ χαίρεται που εκ των πραγμάτων θα τον  ερωτευτεί. Δεν τους προειδοποίησε κανείς όμως, για το έγκλημα που πήγαιναν να διαπράξουν. Δεν τους σταμάτησαν τα χέρια, τα πόδια, τη καρδιά. Απλά μια νύχτα τους τα ακρωτηρίασαν όλα, βίαια και αδιαπραγμάτευτα. Ο λόγος τους μαχαίρι, η ειρωνεία τους φωτοβολίδα πάνω στο στήθος, το δικαίωμά τους ανύπαρκτο...

Πριν προφτάσει καλά καλά να το συνειδητοποιήσει, ο Μάνος είχε κιόλας φύγει. Της είπε δύο κουβέντες ψεύτικες, χαμογέλασε τυπικά και εξαφανίστηκε μέσα στη γλύκα της ερχόμενης άνοιξης, μιας άνοιξης που αλλιώς είχαν σχεδιάσει. Αυτό όμως που έθλιβε περισσότερο τη Βίκυ  ήταν το κατηγορητικό βλέμμα του απέναντί της. Την κοιτούσε σα να την καταδίκαζε για ποινικό αδίκημα, σα να το 'χε κάνει επίτηδες που τον αγάπησε...

"Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει

κι ας λάμπει η ξεγνοιασιά της εκδρομής

Εσύ όπου να πας σ' όποιο ταξίδι

σε λάθος στάση θα κατεβείς"

Κάτι τέτοιο ακουγόταν από τα χείλη της λίγο αφότου κατάλαβε τι είχε συμβεί.Παγωμένη μπροστά σε έναν έρωτα που την διάλεξε και την διέλυσε ταυτόχρονα , πήρε τους δρόμους για να τον συναντήσει δήθεν τυχαία. Τον περίμενε στον Πύργο, στο άγαλμα του Βενιζέλου, στο λιμάνι, έξω από το σπίτι του. Μια μέρα τη χαιρέτησε σε ένα σοκάκι κάποιος που του έμοιαζε. "Όχι, όχι αποκλείεται! Ο Μάνος δεν θα μου μιλούσε ποτέ του σαν να ήμουν η πιο ασήμαντη γνωστή του! Όχι, όχι δεν ήταν αυτός". Παραμιλούσε σε όλη τη διαδρομή προς τη μικρό της δυάρι μπας και πείσει τελικά τον εαυτό της πως αυτό που είδε δεν ήταν αληθινό. Όταν έφτασε, γυμνή πια από φτερά κι από όνειρα ακούμπησε το κεφάλι της στο μαξιλάρι και αποκοιμήθηκε....

Χρόνια μετά, η βροχή που δε ζήσανε ποτέ μαζί τους ένωσε κάτω από τη μαρκίζα ενός θεάτρου, εκεί που στάθηκαν και οι δύο τυχαία για να προφυλαχθούν. Όλα ήταν ξανά εκεί! Τα μάτια του στολισμένα με την ίδια καταιγίδα που ερωτεύτηκε τόσο ανήμπορα στα είκοσί της, το μικρό κενό στο χαμόγελό του, τα υπερκινητικά χέρια του, τα κατάμαυρα μαλλιά του. Για αρχή δεν είπαν τίποτα. Εκείνος είχε σωπάσει αιώνες τώρα, εκείνη δεν είχε το κουράγιο να του πει ούτε λέξη...

Κόντρα στους στίχους του τραγουδιού που τόσο αγαπούσε, η Βίκυ δεν έβγαλε μιλιά ως το τέλος. Δεν τον ρώτησε χωρίς ελπίδα πού μένει, πού κοιμάται και πώς ζει... Μόνο τον τράβηξε στη βροχή και του ζήτησε μια φωτογραφία! Την τράβηξε σε ανύποπτο χρόνο χωρίς να δώσει την παραμικρή σημασία στις ενστάσεις του. Έπειτα άγγιξε με τα χείλη της τα δικά του και άρχισε να τρέχει μέσα στη μπόρα του καλοκαιριού. Δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ κάτω απ' τη μαρκίζα.... Πώς να βρεθούν άλλωστε, αφού όλες τους τις βροχές τις πέρασαν βρεγμένοι βγάζοντας φωτογραφίες;!