Εμένα οι φίλοι μου έχουν όλοι καινούρια κινητά.
Δε πατάνε πια κουμπιά, αγγίζουν και ίπτανται
Χαμπαριάζουν πιο πολλά μα κάπου κάνουν πίσω
φοβούνται μη ρωτήσω "πώς είσαι πώς περνάς;"
Ψέματα θα πουν κι εγώ το ίδιο
είναι μάθημα ετούτο των καιρών
να κάνεις τουμπεκί και να αγοράζεις πρέζα
Τιμή εκποίησης, σου λέει, και η μπύρα κερασμένη
μες τις φωνές συζήτηση κομμένη
μη τα μπερδεύεις, δεν είναι αυτό πολιτισμός

Εμένα οι φίλοι μου ακόμα τραγουδάνε
ο ένας ξέρει λογική κι άλλος πέντε σπίθες
κι ανάμεσα τους μια κραυγή να σέρνεται τις νύχτες
Ανήμερα πουλιά συχάσαν στη δροσιά της λήθης
κι εσύ που όλα σου τα αρνήθεις, λογίζεσαι νεκρός
βάρος της φαμίλιας σου κι απόκοσμος της μόδας
Βρες έναν ίσκιο τώρα, κοιμίσου στη σκιά
αύριο η μέρα δε θα ναι ίδια
Λίγες στιγμές ελευθερίας για τα βλέφαρα
και άλλες λίγες για το νου
Μήπως τελικά οι ανήμποροι σώσουν εκείνους που όλα τα μπορούν

Εμένα οι φίλοι μου περπατούν με τα χέρια
ζωγραφίζουν και χορεύουν σαν παιδιά
είναι τα ίδια αληταριά, που η γενιά τους κλαίει
για κάθε τους ξημέρωμα μια μοίρα πάλι φταίει
άκυρες ψήφοι κι επανάσταση σικέ
ρούχα φιρμάτα κι αναμνήσεις ντεφορμέ
Ό,τι απέμεινε ριμάζει στα βαθιά
γκουρμέ βιτρίνες κι από μέσα τίποτα

Εμένα οι φίλοι μου εν τέλει ξέρουν ν' αγαπούν
πρώτα το εμείς μετά τον εαυτό τους
για το καλό και το κακό τους
έχουν μάθει να λένε "το επέλεξα!"


*Δανείστηκα  ένα κάτι από την Κατερίνα Γώγου για να πω ένα κάτι που εν τέλει δε ξερω αν το είπα!

Καίγομαι φίλες και φίλοι (όπως έλεγε και η Βάσια Τριφύλλη), έκανα και ρίμα το άτιμο θήλυ!! Καίγομαι να σας πω αυτό που σκέφτομαι. Καίγομαι με τον πιο βασανιστικό τρόπο. Ξέρετε, εκείνον που ξεκινάει από βαθιά και όλο ανεβαίνει επικίνδυνα προς τη γλώσσα. Καίγομαι χρόνια, μήνες, ημέρες, μα σιωπώ. Σιωπώ όπως σωπαίνουν τα αγρίμια μπρος τον άγνωστο εχθρό, μπρος το αβέβαιο βήμα.

 Όλα ξεκίνησαν τότε που ήμουν ακόμη ανυποψίαστη και αφελής, τότε που ξύπνησα απότομα όταν για πρώτη μου φορά ένιωσα πως είναι να σ' αδικούν. Η αίσθηση δε συγκρίνεται. Λες πως πάει, έχω εκραγεί, έχω γίνει μικρά κομμάτια και αιωρούμαι στο σύμπαν, έχω μια για πάντα χαθεί. Έπειτα, κάποιος σε περιμαζεύει, θυμίζοντας σου πως έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις, άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή! (ώπα! γεια σου ρε Ειρήνη με τα ωραία σου! Ξέρει αυτή, ξέρει!) Το επόμενο στάδιο είναι η καθίζηση, ο διχασμός, η θλίψη. Περιφέρεσαι σαν ξένος στην ύπαρξή σου κι αναρωτιέσαι για το ποια είναι η πραγματικότητα και ποια η φαντασία. Σου παίρνει εβδομάδες, μήνες, ώσπου να συνειδητοποιήσεις πλήρως τα γεγονότα και τα αίτια τους. Συνέρχεσαι όμως, ξυπνάς ολοζώντανος και με το βάρος στην πλάτη προσπαθείς να οργανώσεις την επόμενη μέρα (σαν το Σαμαρά ένα πράγμα, αλλά σε κάθε περίπτωση πιο επιτυχημένα). Καθώς αναδομείσαι, διαισθάνεσαι ίσως το οδυνηρότερο πράγμα στον κόσμο· την απώλεια, την απώλεια που σε τρυπάει σα σουβλί και σε εξοντώνει καθώς τη διανοείσαι, την απώλεια των ανθρώπων που κάποτε νόμιζες δικούς σου, την απώλεια που κρατάει για πάντα και είναι χειρότερη κι από το θάνατο. Συνεχίζει να καίει η φωτιά κι εσύ σωπαίνεις. Θυμώνεις, πανικοβάλεσαι, διψάς για δικαίωση. Λάθος συνειρμός! Δεν υπάρχει δικαίωση, μόνο πληγές και λήθη. Είναι ανόητο άλλωστε να περιμένεις να σε δικαιώσουν, εκείνοι που ποτέ δε σ' αγάπησαν πραγματικά. Δυστυχώς, δεν είσαι σε θέση να το δεις τότε. Πρέπει να περάσει κι άλλος χρόνος, να φθαρείς κι άλλο, να μείνεις μισός, να πιστέψεις πως είσαι άσωτος κι αμαρτωλός, να ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο πάτωμα... Εκείνη ακριβώς τη στιγμή καταλαβαίνεις πως ένας είναι ο τρόπος να προχωρήσεις ουσιαστικά· η συγχώρεση... Αν δεν τους συγχωρέσεις ειλικρινά και μέσα από τα βάθη της ψυχής σου, δεν υπάρχει περίπτωση καμία να δεις φως ανάμεσα στις μέρες σου. Κάτι θα σε τρώει συνεχώς, κάτι θα πυρπολεί τα σωθικά σου, κάτι θα ταράζει τον ύπνο σου. Οι φιγούρες τους, τα λόγια τους, τα γεμάτα μίσος βλέμματά τους θα γυρνούν στο μυαλό σου σα φαντάσματα, καταδιώκοντας σε. Ένα πρωινό όμως θα ξυπνήσεις και θα νιώσεις μια απρόσμενη χαρά. Δεν θα σε ενδιαφέρει πια που αδικήθηκες τόσο, δεν θα σε πονάει όπως παλιά. Θα είσαι ελεύθερος να βγεις και να φωνάξεις "Σ' αγάπησα πολύ και σε συγχώρεσα! Μ΄ ακούς; Σε συγχώρεσα! Τώρα θα ζήσω όπως μου αρμόζει κι όπως ποθεί η καρδιά μου. Μπορεί το σημάδι σου να μη φύγει ποτέ, όμως θα ξέρω πως όταν σε δω θα μπορώ έστω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου χαμογελάσω... Ίσως και να σου σφίξω το χέρι και να σου ευχηθώ καλή τύχη... Σε συγχώρεσα κι ας μη σημαίνει τίποτα για σένα αυτό"

Τα είπα και ξεθύμανα ρε παιδάκι μου!!!!! Άλλος άνθρωπος νιώθω και δεν καίγομαι πια! Έπειτα από αιώνες σιωπής, είμαι επιτέλους ελεύθερη! ΕΛΕΥΘΕΡΗΗΗΗΗΗ!!!!  Λαλαλαλαλαλααααα!!!!!! 

 

Εντάξει μπορεί να είμαι ασυγχρόνιστη με το παλμό της εποχής και συντηρητική, αλλά αν δεν το βγάλω από μέσα μου θα σκάσω! Σταματήστε να κάνετε τα παιδιά σας από τα τρία τους χρόνια εμμονικά με την τεχνολογία!!  Ναι, ναι ξέρω! Η τεχνολογία τα κάνει πιο έξυπνα, πιο δημιουργικά, με περισσότερη φαντασία και λιγότερο άγχος για το άγνωστο. Τα έχω ακούσει χιλιάδες φορές αυτά κι ακόμα να πεισθώ και να μπω στο λόμπι. Μια ερώτηση θα θέσω μόνο κι ας πέσει κάτω. Πώς περιμένετε τα παιδιά σας να γίνουν ανθεκτικοί και φερέγγυοι άνθρωποι όταν δεν έχουν γυρίσει ποτέ στο σπίτι με χτυπημένα γόνατα και ανακατεμένα μαλλιά; Όταν δεν έχουν αισθανθεί  τι σημαίνει να λες "ξελευθερία για όλους" στο κρυφτό; Όταν δεν έχουν συγκρουστεί πρόσωπο με πρόσωπο για μαρκαδόρους και ξυλομπογιές; Όταν δεν έχουν λερωθεί από πάνω έως κάτω από το 4D παιχνίδι, που λέγεται ζωή; Είμαι γραφική ε;! Μάλλον! Ίσως και λιγότερο έξυπνη από τα σύγχρονα παιδιά και τους γονείς τους... Καλώς ή κακώς όμως η ζωή δεν βρίσκεται στις οθόνες, δεν έχει restart για να τα διορθώσεις όλα, δεν κουμαντάρεται με πλήκτρα αφής... Αυτή είναι η δική μου οπτική τουλάχιστον! Κι έτσι για να υπάρχει κι ένας διάλογος κι ένας πλουραλισμός που λένε πείτε μου τη γνώμη σας απαντώντας στην ερώτηση μου! Δεχόμεθα και απόψεις ως σχόλια στο κείμενο ή στην ανάρτηση στο βιβλίο με τις φάτσες (facebook)

Powered by 123ContactForm | Report abuse

Αγαπημένε μου Έλληνα,

Τι αγωνία είναι αυτή που σε έχει πιάσει ξαφνικά για το αν θα ξεπηδήσει από τον τάφο της Αμφίπολης ο Μέγας ή κάποιος άλλος μέγας; Μήπως έχεις την εντύπωση πως θα λύσει  όλα σου τα προβλήματα δια μαγείας; Πως θα σε ξελασπώσει; Πως θα φέρει μαζί του την πολυπόθητη ανάπτυξη, που με τόσο ζήλο επικαλούνται οι πολιτικοί μας; 

Αν δεν κάνω λάθος οι μελέτες και οι ανασκαφές έχουν αρχίσει εδώ και χρόνια. Φυσικά, τότε ακόμα ζούσες στη νεοπλουτοσύνη σου και ποσώς σε ενδιέφερε ο τάφος και ο κάθε τάφος. Για τις εργασίες δε των αρχαιολόγων και των επιστημόνων ούτε λόγος. Πλέον όμως, από το πουθενά, τους έχεις θεοποιήσει μαζί με τα κανάλια σου, εκτιμάς το έργο, τον κόπο, τον ιδρώτα τους. Αλίμονο! Σε έχουν βγάλει πάλι στον αφρό της επικαιρότητας, στο κέντρο της προσοχής. Το φρόνημα ψηλά και η αξιοπρέπεια πουλημένη. Έτσι μάθαμε να τιμούμε εκείνους που 'γράψαν ιστορία. Εμπρός το χαμόγελο και η περηφάνια και όπισθεν η πιο θλιβερή μορφή συνείδησης και παιδείας. Το θέμα είναι, είτε από εκεί μέσα βγει κάποιος σπουδαίος είτε όχι,να έχεις την ωριμότητα να το αντιμετωπίσεις ψύχραιμα δίχως εθνικιστικά πανηγυράκια και λόγια βαριά. Σεβάσου μία φορά, μόνο μία, έστω μία, το αίμα και τη φαιά ουσία που κατανάλωσαν εκείνοι οι άνθρωποι για να ζεις εσύ σ' αυτόν τον τόπο και να κοκορεύεσαι για το ένδοξο παρελθόν σου και τα όσα απλόχερα προσέφερε στο σύγχρονο κόσμο. Σταμάτα επιτέλους να πιστεύεις πως επειδή είσαι απόγονός τους, είσαι αυτόματα και πρόσωπο σημαντικό. Σημαντικό σε κάνει η ανοιχτή σου ματιά, η μελέτη αλλά και η εφαρμογή, ο παραδειγματισμός και η αυτοκριτική, τα ιστορικά δρώμενα που σε παρακινούν να φτιάξεις τη μικρή ή τη μεγάλη σου γειτονιά από την αρχή, με λογισμό αλλά και μ' όνειρο, αν μου επιτρέπεις αυτή τη "γραφική" έκφραση.

Αν ζούσε ο Βασιλιάς Αλέξανδρος θα χαιρόταν νομίζεις με όλην ετούτη την παρωδία; Προσωπικά, θεωρώ ότι θα προέτρεπε ο ίδιος την αδερφή του τη γοργόνα να αναποδογυρίσει αυτό το ρημάδι σκάφος της παραφροσύνης και της συμφέρουσας ηθικής! Τέλος πάντων... Είναι τσι μοδός να μιλάς και να γράφεις για την Αμφίπολη και δε θέλω να στοιβαχτώ στο σωρό της παραφιλολογίας. Μια κουβέντα τελευταία και στα ίσα, αγαπημένε μου. Έλληνα δε σε κάνει αυτό που κυλάει στις φλέβες σου, ούτε αυτό που κουβαλάνε τα μάρμαρά σου. Έλληνα ή καλύτερα πατριώτη σε κάνει η κριτική σου σκέψη, η φροντίδα του τόπου σου, η εντιμότητα, η αυτοθυσία· το πάθημα και το μάθημα, το φιλοσοφείν και το πράττειν, η μάχη έναντι σε όσους επιχειρούν να υπονομεύσουν την ταυτότητα, τη δυναμική και την αξιοπρέπεια σου!  

Κι όσο οι κουβέντες λέγονται και ξαναλέγονται και συνεχίζουν να πέφτουν στο κενό, υποχρεούμαστε να τις ξαναλέμε χίλιες ακόμα φορές.....

   

Οι άνθρωποι είναι σημαντικοί μα ανησυχούν για πράγματα ασήμαντα, αναλώνονται σ’ αυτά αγνοώντας την πρώτη και μοναδική ευκαιρία τους στη ζωή. Θυμώνουν για τα μικρά, αρρωσταίνουν για τα λίγα, θλίβονται για τα μισά. Βρίζουν για μια θέση στο παρκινγκ, αγανακτούν, χτυπιούνται, χάνονται. Περιπολούν την κάθε τους μέρα, τη μαντρώνουν σαν άγριο ζώο, τη φυλούν μη τυχόν και τους ξεφύγει από τον έλεγχο. Ο νομοταγής εγωκεντρισμός τους δεν επιτρέπει τα παραστρατήματα. Ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους για να είναι δυστυχείς και να διαμαρτύρονται. Μιλάνε πάντα για εκείνα που τους λείπουν κι όχι για εκείνα που έχουν, εναντιώνονται στην αλλαγή, αδικούν,πληγώνουν. Επιβιώνουν νωθρά και παρασιτικά σε έναν αιώνα που κραυγάζει για φωτιά, για τόλμη, για βοήθεια.

Γιατί αυτό είναι εδώ και όχι εκεί, γιατί αυτός έκανε εκείνο κι εγώ δε μπόρεσα να το κάνω, γιατί αυτός παίρνει τόσα κι εγώ λιγότερα, γιατί, γιατί, γιατί… Προβληματισμοί κενοί σε περιεχόμενο, άνοστοι και άοσμοι σα να προέρχονται από νεκρούς οργανισμούς. Αρνούμαι να αφουγκραστώ αυτή τη ναρκισσιστική μικροπρέπεια, αυτήν την αυτοκτονική ματαιοδοξία, αυτό το έρεβος. Αρνούμαι. Ειδικά τώρα. Τώρα που το αίμα ποτίζει σαν μάστιγα το χώμα, τώρα που η γη γονατισμένη ζητά λίγο έλεος, τώρα που η πείνα πιότερο από ποτέ βαθουλώνει τα μάτια των ανθρώπων. Αρνούμαι…

Θα μιλήσω πρώτα σε σένα που είσαι δίπλα μου, αν μου το επιτρέπεις. Είσαι γονιός ίσως, είσαι δάσκαλος ίσως, είσαι επιστήμονας, είσαι νέος… Μέσα στη γκρίνια σου για εκείνα που έρχονται στραβά, βρες ένα λεπτό και κοίταξε επάνω. Βλέπεις πόσο μικρός είσαι μπροστά στον ήλιο; Βλέπεις πόσα σύμπαντα σε πλαισιώνουν; Βλέπεις πόσα αστέρια φανερώνονται για να σου θυμίσουν το δικό τους «άπειρο» και το δικό σου «λίγο»; Πες μου, το βλέπεις; Μια μολυβιά είσαι στο χάρτη όπως όλοι κι αντί να πάρεις τα χρώματα και να τη ζωγραφίσεις κάθεσαι και φουντάρεις στο μαύρο. Αλήθεια πώς καταφέρνεις και κοιμάσαι με τόσο μαύρο στη μολυβιά σου; Αν μπορούσες να μου το εξηγήσεις τότε θα σ’ άφηνα ήσυχο να βουλιάξεις.

Και για να ξέρεις, το χειρότερο μαύρο σε μια μολυβιά δεν είναι εκείνο που χαράζει η αρρώστια, ο πόλεμος, η μοναξιά. Αυτό είναι δικαιολογημένο. Το χειρότερο είναι εκείνο που εφευρίσκει ο άνθρωπος μέσα στην ανικανότητα του να αποδεχτεί την απλότητα των πραγμάτων. Βουτηγμένος στη σύνθεση, ξεχνά τα βασικά υλικά· το αλάτι, το πιπέρι, το μεράκι, την ανθρωπιά… Ξεχαρβαλώνεται ανάμεσα σε μοτίβα και τυποποιημένες συνταγές, παραπαίει για ιδέες πουλημένες, αγκομαχά, εγκλωβίζεται, δεινοπαθεί. Αγνοώντας το γεγονός της προσωρινότητάς του, αφιερώνεται ολόκληρος σε μία βόλεψη τάχα παντοτινή, τάχα δίκαια. Εξατμίζεται και χάνει το νόημα, χάνει τα πρόσωπα, χάνει τις στιγμές.

Ακούω τα χρώματα μου να με φωνάζουν από το συρτάρι. Το κόκκινο, το κίτρινο, το θαλασσί… Αποχωρώ. Είναι τόσο μικρή η μολυβιά μου για να την ξοδεύω ερμηνεύοντας το μαύρο σου. Εσύ θα μείνεις;

* Με αφορμή μια συζήτηση με την Ειρήνη. 

 Μια άναρχη αχτίδα στο παράθυρο

πάλι θα ξέμεινε εδώ το καλοκαίρι

μες τις γκριμάτσες του χειμώνα

και μέσα στο άεργο «γιατί»

Αυτής της γης είμαι παιδί

συμβιώνω με τη θάλασσα

κι ανακατεύομαι με τη φωτιά

ερωτοτροπώ με τα σύννεφα

με τα άγρια λουλούδια

με τις  Κυριακές

Φοράω στα βλέφαρα το χθες

παλιώνω και ξαναγεννιέμαι

κι αναρωτιέμαι- τη ζωή μου τη διττή 

που να στεριώσω;

Στο φως θα λιώσω

θα γίνω κεχριμπάρι κι άμμος χρυσή

Ολόχρυση για να με κοιτάς στα μάτια

να με δέχεσαι έτσι απόκληρη που είμαι

και να σφαλίζεις  με το κορμί σου

τις χαραμάδες των δαιμόνων μου

Των πιο ακριβών πανάρχαιων φόβων μου

που το νόστο, μου αρνούνται

την επιστροφή  στο αψεγάδιαστο της αγάπης

στο καρτερικό της υπομονής

στο αδιάβλητο της συγχώρεσης

Στα νερά αυτής της όασης

εκεί θα βουτήξω

θα λουστώ ως τη ψυχή

θα πιω και θα μεθύσω

θα αγκαλιάσω τον αιώνα μου γυμνή

Από τον άνθρωπο της νύχτας που του έτρεξε φωτιά –έτσι μου είπε

από τον άνθρωπο λέει που φυτρώνει στη στάχτη.

Πέρασε από μπροστά μου αφήνοντας μια αίσθηση κάπνας, όχι αυτής που ασφυκτιάς, αλλά σα να πρόκειται για μια κινούμενη «κάθαρση», μια φευγαλέα εικόνα μεκελιού και εξάγνησης. Εισέβαλε μέσα στο μυαλό μου, ένα ρημαγμένο τοπίο που περικλείεται από έναν καταγάλανο ουρανό και ήλιο με δόντια, δόντια που μπαίνουν μέσα σου, αλλά δε σε τρομάζουν, σε ηρεμούν. Έτσι έμοιαζε να τείνει και το δικό του.

Κάτι ψιθύρισε και ανέτειλε με ένα χαμόγελο δύσκολο στην ανάγνωση. Δήλωσε παρουσία. Δήλωσε ύπαρξη γοερή, γοερή στη χαρά, γοερή και στο χαμό, ύπαρξη λουσμένη στο αγίασμα της γης.

Κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς ψέλλισε μέσα από τα χείλη του, μόνο αυτοί που μιλάνε τη γλώσσα των ανέμων, μήνυμα που αντηχεί μέσα σε ολόκληρη την πλάση, βροντώδες αλλά σιωπηλό, ενθουσιώδες αλλά γεμάτο εγκράτεια

Δρόσισε τα ακροδάχτυλα του στα ρυάκι του δάσους. Ύστερα άπλωσε βρεγμένα και γυμνά τα χέρια του προς το μέρος μου. Ήταν σα να μου ζητούσε να μεταφράσω. Δε μπορούσα. Του ‘δωσα λίγο από το φαΐ μου και μια κουβέρτα.. Χωρίς να μιλώ.

"Ένα χάδι" σκέφτηκα! Αυτό μου ζητάει! Ένα χάδι που θα χει λόγο, που θα πονάει όταν πρέπει, που θα γλυκαίνει τις αυγές, που θα ολοκαυτώνει και θα ολογεννά. Ένα χάδι διπρόσωπο και αμιγές μαζί, ένα χάδι που μέσα στο αθώρητο του σκότους θα πυρπολήσει τους πυλώνες του βαθιά!

Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία, τέντωσα το χέρι μου, προσπάθησα να τον αγγίξω στο πρόσωπο. Τα δάχτυλά μου έμοιαζαν σαν κλαδιά, άκαμπτα και «κουρεμένα», άχαρα στην όψη. Μάλλον με διακατείχε εκνευρισμός, ήταν σαν την πρωτόγνωρη αίσθηση όταν ένα ζώο ψάχνει για τη λεία του. Το κινεί μια ανώτερη δύναμη, αυτή της επιβίωσης αλλά ταυτόχρονα μοιάζει άτσαλο, άχαρο, σαν παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, παρόλο που έχει γεννηθεί για να περπατάει και να χτενίζει όλη τη γη.

Τραβήχτηκε απότομα. Έμοιαζε σα να μην τον είχαν αγγίξει ξανά. Τουλάχιστον όχι έτσι. Εγώ ένα ζώο άμαθο κι εκείνος ένα άνθος εύθραυστο. Τον πλησίασα ξανά. Τον άγγιξα πιο γενναία... Τα μάτια του έτρεξαν και πάλι φως, αλμυρό φως, "δάκρινο"!

Τελικά είχα κατανοήσει τι αποζητούσε. Ο νους μου πλέον το  είχε συλλάβει. Ήταν ένα άγγιγμα ψυχής, όχι ένα άγγιγμα επιφανειακό, το μήνυμα του πλέον είχε γίνει ξεκάθαρο, αν ξεκλειδώσεις την καρδιά σου τότε όλοι οι δρόμοι θα ανοίξουν! Τον άγγιξα πάνω στο στήθος, στην αριστερή πλευρά του θώρακα, εκεί όπου η άμυνα είναι επιφανειακά πιο σθεναρή μιας και κρύβει τον πιο πολύτιμο θησαυρό του ανθρώπινου σώματος, ένιωσα τον παλμό του, έστρεψε το βλέμμα του μέσα μου, βυθίστηκε μέσα στην αχανή μου ύπαρξη, μειδίασε φευγαλέα μέχρι που το μειδίαμα μετατράπηκε σε χαμόγελο. Ξαφνικά το χαμόγελο που ήταν ζωγραφισμένο έμοιαζε με ουράνιο τόξο, η νύχτα μετατράπηκε στο πιο φωτεινό καταφύγιο που είχα ποτέ βρεθεί, εξαϋλώθηκε, χάθηκε από μπροστά μου, δε ξέρω αν ήταν όνειρο ή κάποιο τέχνασμα της φαντασίας μου, αλλά αυτό που ξέρω ήταν ότι μπορούσα πλέον να μυρίσω γύρω μου την άνοιξη.  

*Το παρόν κείμενο αποτελεί μια πρώτη μας αυθόρμητη προσπάθεια να δημιουργήσουμε κάτι από κοινού. Δύο άνθρωποι που συνδιαλέγονται μέσα στη ίδια ιστορία, μέσα στην ίδια τρικυμία, μέσα στην ίδια αντανάκλαση φωτός. Δύο άνθρωποι που γράφουν εναλλάξ (οι κενές σειρές σηματοδοτούν την αλλαγή) και προσπαθούν ίσως να πουν κάτι... Σε ευχαριστώ Merlock ή άνθρωπε της φωτιάς ή όπως αλλιώς θα ήθελες να σε αποκαλώ... :)