Μας υποβάθμισε ο Mody's λέει πάλι! Άλλη δουλειά δεν έχει κι αυτός ο "χριστιανός"; Όλο με τα δικά μας τα c και τα a ασχολείται; Τι να πω πια! Δείχνω ψύχραιμη, αλλά δεν είμαι. Κουράστηκα. Κουράστηκα να αισθάνομαι μέρος ενός κακοστημένου παραμυθιού, που όχι μόνο δε λέει να τελειώσει, αλλά μας βασανίζει κι από πάνω με τη μέθοδο της σταγόνας. Η υπομονή είναι αρετή, μα όταν εξαντληθεί γίνεται όπλο, είτε όπλο που στρέφεται προς τους άλλους, είτε όπλο, που στρέφεται προς το ίδιο μας το κεφάλι. 

Ναι, είμαστε ένας περίεργος λαός. Εκλέγουμε τους αριβίστες και τους ικανούς τους διώχνουμε για μεταπτυχιακά στη Σουηδία. Είμαστε διεφθαρμένοι, μπαγαπόντηδες, μισάνθρωποι. Έχουμε κληρονομήσει από τους κατακτητές μας κουσούρια κι από τους πρόγονούς μας μόνο το όνομα! Έλληνες! Υπάρχει και μια άλλη όψη στο νόμισμα όμως. Εδώ υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι, που εργάζονται πολύ, που παράγουν πολύ, που διδάσκουν πολύ. Δεν είναι κρίμα η φήμη τους να υπονομεύεται μπρος στην ασυδοσία μιας γενιάς, που δεν ήξερε ούτε να επιλέγει ηγέτες, ούτε να βάζει φρένο στην απληστία και τη νεοπλουτοσύνη του, ούτε να παραδέχεται τα λάθη του; Όχι, ρε φίλε Mody's! Εδώ δεν είμαστε όλοι για τα σκουπίδια. Δεν φάγαμε όλοι, γιατί τότε δεν είχαμε καν γεννηθεί για να μπορούμε και να φάμε. Δεν κλέψαμε όλοι, γιατί είχαμε οικογένειες και δασκάλους, που μας έμαθαν πως το να προσφέρεις σε κάνει πιο πλούσιο, από το να κλέβεις. Δεν πουληθήκαμε όλοι!  Κι όμως. Είμαστε αυτοί, που θα πληρώσουν όλα τα σπασμένα, όλη τη σαπίλα, όλη τη διαστροφή και τη χυδαιότητα των προηγούμενων...  Ποιος σ' ακούει και σένα... Άδικα μιλάς, όπως άδικα μιλούν τόσοι και τόσοι...

Η οικονομία και η κοινωνία συνδέονται όπως και η ανατομία με το σώμα. Όταν η ανατομία πλήττεται βαθιά, το σώμα υπολειτουργεί και αντίθετα, όταν το σώμα πονά, η ανατομία διαταράσσεται. Πώς ζητάτε εσείς, λοιπόν, αγαπητοί μου το διαχωρισμό αυτών των δύο οντοτήτων; Πώς ζητάτε να διορθώσουμε την οικονομία μας όταν αργά ή γρήγορα η κοινωνία κινδυνεύει από τον όλεθρο; Πώς ζητάτε να πληρώσει μία γενιά, τα λάθη των προηγούμενων τριών; Τι ψάχνω να βρω, μωρέ! Δικαιοσύνη; Ας παραιτηθώ πια από αυτή την ουτοπία κι ας προσγειωθώ. Ας παραδεχτώ ότι έχασα και ας υποβαθμίσω σε Caa2 όλες τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσα και έμαθα να βλέπω τον κόσμο, διότι δυστυχώς δεν υπάρχουν πια! Είναι τρομερά δύσκολο να δεχτείς μία ήττα που σχεδιάστηκε εις βάρος σου, που ήταν προγραμματισμένο από την αρχή να είναι ήττα. Σωπαίνεις; Κρύβεσαι; Λιγοψυχάς; Όχι! Άλλο δέχομαι την ήττα μου, άλλο παραιτούμαι! Το όνειρο αποτελεί παράτολμο εγχείρημα, το ίδιο και η ελπίδα... Δε ξέρω αν μπορώ με άνεση πια να μιλώ γι' αυτά... Ξέρω μόνο πως κάτι υπάρχει για να πιστεύουμε ακόμα. Κάπου έχει καταχωνιαστεί ένας εαυτός μας παλιός και γενναίος, που όπως και να τα φέρει η ζωή, πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει έστω κι το κορμί του έχει γεμίσει από πληγές....!!    

*Αυτά είχα να δηλώσω σήμερα και σας ευχαριστώ για την ακρόαση!!

'Άσε με να περπατήσω για λίγο πλάι σου
όχι σαν κάτι σπουδαίο
όχι σαν άνθρωπος δικός σου
σα μιαν ανάσα μόνο της άνοιξης ατίθαση,
απ' αυτές που τρυπώνουν μυστικά ανάμεσα στα δάχτυλα
και τα πυκνά βλέφαρά σου
σαν ένα τυχαίο συναπάντημα σε κάποιο αδιάφορο και θορυβώδες τρένο
σα μια ζωή συμπυκνωμένη σε μια βόλτα πρωινή.

Άσε με να περπατήσω για λίγο μαζί σου
να αναγνώσω τα κίνητρά σου, τις μάταιες σκέψεις σου
την άγραφη κι αγέραστη ελπίδα - ή λεπίδα;-
Μη με ρωτάς πως διαβάζονται οι άνθρωποι
Κάτω απ' τον ήλιο οι  ρωγμές τους
είναι πολύχρωμα γυαλιά.
Δε θα κοπώ αν σ' αγγίξω, μα εσύ θα κοπείς
γι αυτό άσε να μετρήσω λίγα βήματα ακόμα.
Πόσο κοστίζουν λίγα βήματα ακόμα;

Θέλω να περπατήσω για λίγο μέσα σου
να μη με βλέπεις, μα να υπάρχω
να ακούω το μυαλό σου τις ώρες που πάλλεται μ' ένα "γιατί"
στη κόψη του ονείρου
να τρεμοπαίζω ολόκληρη μπρος στο φόβο που σε κατοικεί
να ψάχνω για φως σαν γη σε πόλεμο και πείνα
να ξεκλειδώνω το θαύμα σου.
Όχι. Όχι. Δε θέλω να σε παραβιάσω.
Θα φύγεις άλλωστε, θα φύγω
Δε θα θυμάμαι τίποτα, στο υπόσχομαι.
Μόνο τον τόνο της ανήσυχης ψυχής σου
και κάτι αστεία που είχες φτιάξει στο φτερό.
Δύο αποσκευές όλες κι όλες δηλαδή.
Δύο βήματα ασύχρονα
φυλαγμένα για τις ώρες της ανάγκης
για τις αυταπάτες μιας παρουσίας, που συλλαβίζει το κενό με πόνο
για τις σκιές που δεν ήθελαν να είναι σκιές

Άσε με να περπατήσω για λίγο μαζί σου...

Είχε συνηθίσει να κοιμάται δίπλα της κάθε βράδυ. Είχε συνηθίσει το άγγιγμα της κάτω απ' τα σκεπάσματα, την ανάσα της, τα μαύρα, ολόισια μαλλιά της απλωμένα στο μαξιλάρι. Οχτώ χρόνια ήταν αυτά, δεν τα λες και λίγα...  Δεν ήξερε πλέον αν την αγαπούσε ή αν απλά ο χρόνος δεν του έδινε άλλη επιλογή, μα εκείνη τη νύχτα του έλειπε. Του έλειπε κι ας τη μισούσε ενίοτε, κι ας ευχόταν να μην την είχε γνωρίσει ποτέ, κι ας έκλαιγε καμιά φορά από τα νεύρα του, που ήταν τόσο αντιδραστική και εγωίστρια. 

Οι καυγάδες είχαν κοπάσει μήνες τώρα. Κανείς τους δεν επεδίωκε νέες φθορές, μάλλον γιατί είχαν ήδη φθαρεί ολοσχερώς... Καμία ένταση, καμία δυνατή φωνή, κανένα σημείο ζωής. Το σπίτι τους είχε μετατραπεί σε ένα προσωπικό νεκροταφείο, σε μια κόλαση άοσμη και μίζερη, χειρότερη από εκείνη που σου καίει τα σωθικά, σε μια παγίδα με την ίδια πάντα κατάληξη: "Δε μπορώ να φύγω! Σ' αγαπώ!" Να όμως που κάτι άλλαξε. Η Κατερίνα κατάφερε για μια φορά να φύγει. Κατάφερε να πει όχι στην μόνιμη δικαιολογία της αγάπης και να πάρει τους δρόμους με το ραδιόφωνο τέρμα και το πόδι καρφωμένο στο ευάλωτο γκάζι του αυτοκινήτου της. Κατάφερε να επιβιώσει από έναν ακόμη ευκολοφόρετο θάνατο. 

Δεν την είχε ξαναδεί έτσι. Ήταν τόσο απελπισμένη, τόσο μόνη, τόσο θαρραλέα. Χιλιάδες αντιφάσεις και η πυξίδα της ζωής τους ξεχαρβαλωμένη. "Θα γυρίσει! Δε μπορεί! Πάντα γυρνάει! Πάντα γυρνάμε!" Στις τρεις οι λεπτοδείκτες στο ρολόι σήκωσαν τα πρώτα κύματα φόβου. Στις τέσσερις ο χτύπος είχε γίνει ψυχαναγκασμός. Στις πέντε οι άκρες τους έσταζαν αίμα... Στις έξι και κατι ακούστηκαν τα κλειδιά της.

-Πού ήσουν; Τρελάθηκα! Τρελάθηκα, το καταλαβαίνεις;

-Ήθελα να δω για λίγο πόσο όμορφος είναι ο κόσμος χωρίς εσένα, χωρίς τα παράπονά σου, χωρίς το επικριτικό σου ύφος... Ήθελα να μου αποδείξω πως μπορώ! Ναι, πως μπορώ! Τι νόμιζες; Ότι είμαι αδύναμη; Ότι είμαι δειλή επειδή καιρό τώρα πεθαίνω στην υπομονή και δε φεύγω;
-Τα κατάφερες, λοιπόν! Έφυγες. Θα πρέπει να νιώθεις περήφανη. Κι ας μ' άφησες να χτυπιέμαι τόσες ώρες.
-Μίλτο. Μπορεί να σε σιχαίνομαι μερικές φορές κι εσύ εμένα, μπορεί να σε βρίζω και να παρακαλάω να πεθάνεις την ίδια κιόλας στιγμή που στέκεσαι απέναντί μου με το δάχτυλο σηκωμένο, μπορεί να είμαι σίγουρη κάθε βράδυ ότι κοντά σου δυστυχώ... Ξέρεις όμως κάτι; Τίποτα δεν είναι όμορφο χωρίς εσένα. Οι μοναξιές σέρνονται στους δρόμους, η πείνα εξοντώνει ό, τι υπάρχει για να ζήσει, τα αισθήματα δε τρυπούν πια ούτε μπαλόνι πλαστικό. Οι έρωτες δε καίνε, οι λέξεις δε πληγώνουν, τα μάτια δε τρέχουν νερό αλμυρό. Δε γύρισα για να μαστε όπως πριν. Δε θέλω άλλη ελεημοσύνη. Δε θέλω άλλη απελπισία. Δε θέλω άλλες νύχτες σε σεντόνια νεκρικά. Θέλω να κοντράρουμε την ασχήμια και το χρόνο. Θέλω να αφήνεις πάνω μου τ' αποτυπώματά σου. Θέλω να τρέχω μέσα στο σπίτι με τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια κι εσύ να λες, όπως και τότε, ότι σου τη σπάει να ποζάρεις, ενώ θα με αφοπλίζεις με φιλιά που κόβουν. Θέλω να ξημερώνουμε με έρωτα και ποτά, με μουσικές και ταξίδια στη πλάτη. Θέλω να προλάβουμε τη ζωή. Στο κάτω κάτω τη δικαιούμαστε ρε γαμώτο... Γι' αυτό ΜΗ Μ' ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΑΠΟΨΕ! 

  

Είστε αμαρτωλοί και θα καείτε στην κόλαση... Είστε παραφύση... Είστε ντροπή για το ανθρώπινο είδος... Έτσι λένε αυτοί που επικοινωνούν με το θεό. Έτσι τους είπε ο θεός... Άμα είσαι άντρας και σου αρέσουν οι άντρες, αν είσαι γυναίκα και σου αρέσουν οι γυναίκες, τότε είσαι απόβρασμα του κόσμου και η ψυχή σου δε θα σωθεί ποτέ. Είσαι ανωμαλάρα με λίγα λόγια και λίγα σου λέω. Κι άμα σε πετύχω σε καμία γωνία και μου χαλάσεις την αισθητική και την ηθική, θα σου δείξω εγώ. Θα φωνάξω τους φίλους μου τους αναμάρτητους, που κρατούν τα κλειδιά του παραδείσου και της άριας φυλής και θα σε κανονίσουν. Θα σε σύρουν σε κανένα στενό και τότε θα δεις τι εστί πραγματικός άντρας! Τώρα, που το λέει κι ο θεός και οι θλιβεροί κληρικοί του (δεν είναι ευτυχώς όλοι έτσι και δε μιλούν με τόσο χυδαίο τρόπο όσο ο Άνθιμος και οι ομοϊδεάτες του), τώρα υπάρχει και πάτημα στο ρατσισμό. Τώρα υπάρχει και δικαιολογία. Εξαφανίστε τους ομοφυλόφιλους και ο κόσμος θα γλιτώσει από το κακό και την αμαρτία.

Κι αναρωτιέμαι βρε παιδιά! Αν πράγματι ο θεός υπάρχει, θα μπορούσε να λέγεται θεός αν είναι τόσο κομπλεξικός; Είναι υποτίθεται θεός γιατί δεν πάσχει από τα ανθρώπινα πάθη, γιατί η σοφία του αγγίζει το άπειρο, γιατί έχει τη δύναμη να αγαπά ακόμα και το πιο αμαρτωλό παιδί του. Αλλιώς θα ήταν ακόμα ένας πλανητάρχης, άλλο ένα καραγκιοζάκι του συστήματος, που ανακυκλώνει τα ψυχωτικά σύνδρομα του παρελθόντος, άλλη μια γραφική φιγούρα για γελοιογραφίες...  

Τέλος πάντων... Δεν έχει τέλος αυτό το θέμα... Δεν έχει λογική. Ο παράδεισος, αν υπάρχει, δεν εξαρτάται από το τι κάνεις στο κρεβάτι σου φίλε και φίλη... Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζεις τους άλλους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα, τη ψυχή σου... Εξαρτάται από το πόσο στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων, από το πόσο βοηθάς... Κι όλα αυτά γιατί η κόλαση και ο παράδεισος βρίσκονται πρώτα εντός μας, άσχετα με το τι συμβαίνει εκεί πάνω...

Κάποτε μάλλον είχε και σημασία να ξέρεις να λες "μαλάκας". Έδειχνε λίγη απ' τη μαγκιά σου, λίγη απ' την τεστοστερόνη σου (ανατρίχιασα η γυναίκα). Τώρα που αποτελεί το εθνικό μας σπορ, πολύ πιθανά να θυμίζει κάτι σαν "καλημέρα", "καλησπέρα", "γεια σου". Κι εκεί που είπα πάει, το συνήθισα, παίρνω το τηλεκοντρόλ στα χέρια μου και βλέπω το εξής: Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, νέες γυναίκες, πανέμορφες και πάντα μακιγιαρισμένες, να κάθονται με τις ώρες και να αναλύουν τι είναι ο μαλάκας και πως φέρεται ο μαλάκας και γιατί ερωτεύονται το μαλάκα και άλλα τέτοια. Τι έγινε ρε παιδιά; (αιώνιε Σπύρε Απαράδεκτε Παπαδόπουλε! Ξέρετε εσείς της cult τηλεόρασης τι εννοώ!) Μήπως περάσαμε στη νέα γενιά της λέξης; Μήπως την αναβαθμίσαμε σε ψαγμένη έννοια, για να έρθουμε μετά να την αναλύσουμε εμπεριστατωμένα και βαθιά, καταλήγοντας, φιλοσοφημένα πάντα και με το περιποιημένο μας φρύδι σηκωμένο, στο ότι όλοι είναι μαλάκες; 

Κι αφού όλοι είναι μαλάκες για ποιον ακριβώς σημαιοστολιζόμαστε κάθε φορά; Σε ποιον θέλουμε να αρέσουμε; Ποιον θέλουμε να αποκτήσουμε; Ποιον θέλουμε να καψουρευτούμε; Ποιον θέλουμε να αποκοιμίσουμε στο κρεβάτι μας μετά από μια νύχτα πάθους; 

Πάμε απ' την άλλη τώρα γιατί οι μαλάκες παίρνουν εκδίκηση, αφού ούτως ή άλλως τον έχουν τον τίτλο! Μας θέλουν αψεγάδιαστες, ακούραστες, έξυπνες, σέξι, έμπειρες αλλά και άβγαλτες ταυτόχρονα... Δυνατές, μα και ανασφαλείς μαζί, για να έρθουν με στοργή στη συνέχεια να καλύψουν τα κενά μας, να μας πάρουν αγκαλιά και να μας πουν "σκούπισε τα μάτια σου μωρό μου, τρέχει η μάσκαρα και είσαι χάλια"! 

Βλέπετε λοιπόν; Οι αναλύσεις δεν οδηγούν πουθενά! Κάνεις έναν κύκλο γύρω από τον γεμάτο ελαττώματα εαυτό σου και φτάνεις κάθε φορά να κατηγορείς τους άλλους, τους άντρες, τις γυναίκες, την κοινωνία, το facebook, τη Victoria Secret... Ξεκόλλα πριν γίνεις ο μαλάκας την υπόθεσης, για να μιλήσω και στη γλώσσα σου, κι αντιμετώπισε τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και κυρίως σαν ΟΛΟΤΗΤΑ. If you know what i mean! 

*Αντιρρήσεις, σχόλια, συζήτηση και κριτική, όλα δεκτά! Γιατί πάνω απ' όλα η τεχνοκράτισσα είναι δημοκρατική φυσιογνωμία, με αίσθημα δικαιοσύνης, ισότητας, διαφάνειας, φορολογικής συνείδησης και ΜΕΤΡΙΟΦΡΟΣΥΝΗΣ! ;) 

Στην Ειρήνη...

Νύχτα και μέρα, καλό και κακό, φως και σκοτάδι

Βουτηγμένη ζωή σε αντιθέσεις

σε πρεμιέρες και αυλαίες που στο τέλος κάτι θρηνούν

σ’ ανήμερα ποτάμια και στενές φυλακές

μυρωδιά αστεριού και στο χώμα πατρίδα

Χαμένη κι αυτή η παρτίδα

άνισα να πολεμώ τη βαρύτητα

τη γιατρειά τη κόλαση

τη δύναμη που με σέρνει να γευτώ

ό,τι  με τρέλα λογικά σκαρφίστηκε ο Θεός μου

Κι ο άνθρωπός μου;

Σε ποιον τάχα προορισμό να με γυρεύει;

Σίγουρα εκεί –σκέφτομαι -στο θεμέλιο του κόσμου

Στο πιο βαθύ χρώμα που τυχεροί ανταμώνουμε

Στο μπλε πριν την ξάστερη αυγή

Στο μπλε που εξισώνει τη θάλασσα και τον ουρανό

τη στιγμή και το χάος

την ύπαρξη και το θάνατο

την αγάπη και το πρόσωπό σου

Το θες απόκτημα δικό σου

να σε κουρσεύει ως τα κόκκαλα

να σ’ αφήνει μισό και να σε συμπληρώνει.

Να σε πονά που τόσο ανούσιος μοιάζεις μπροστά του

μα την ίδια κιόλας στιγμή να σου φυτεύει φτερά

Συνάντησε με εκεί, σ’ αυτό το μπλε

σ’ αυτά τα λίγα λεπτά της μικρής μου αθανασίας

σ’ αυτά τα ανοιχτά χέρια που σε ικετεύουν βρεγμένα

και γυμνά ίσως

να μ’ αγαπάς ως τις πιο βαθιές, πυρωμένες

απαντοχές  της ψυχής σου

ως το κάθε αύριο που θα σε βρίσκει ζωντανό

κι αν δε μπορείς έστω ως το ξημέρωμα

Ο χρόνος δε κυλά ποτέ όπως θα θέλαμε να κυλά. Δεν είναι βολικός, δεν συμβιβάζεται, δε αλλοιώνεται από τη ίδια του τη φύση όπως εμείς. Είναι η μόνη διάσταση, που αν και σχετική, μας υπενθυμίζει πως εδώ πάνω υπάρχουμε για λίγο. Τόσο λίγο ώστε να μην έχουμε την πολυτέλεια να το σπαταλούμε άδοξα και αλαζονικά και, παράλληλα, τόσο αρκετό ώστε να προλαβαίνουμε να αλλάξουμε έστω κάτι μικρό στον κόσμο, που αμίλητος ανέχεται την ρυπογόνα ύπαρξή μας. 

Το "μεγαλώνω" δε δηλώνει ούτε την ωριμότητα, ούτε τις ρυτίδες, ούτε τη πορεία προς το θάνατο. Το "μεγαλώνω" είναι συμβολικό ή μάλλον θα ήθελε να είναι συμβολικό. Θα ήθελε να το προφέρουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να εννοούμε το μεγάλωμα της ψυχής, την ανάταση της σοφίας, που εξελίσσεται και μας ολοκληρώνει, την συνειδητότητα, την αντοχή. Θα ήθελε να σημαίνει περισσότερη φροντίδα για εκείνους που πονούν, για τον πλανήτη, για το πνεύμα... Θα ήθελε να σημαίνει ελευθερία ή κατανόηση της ελευθερίας. Θα ήθελε να σημαίνει αγάπη στον πολλαπλασιαστή... Μάταια. Ξεμένει στο ντουλάπι του λεξικού σαν μια λέξη, που όλοι κάποτε θα φοβηθούν. Άλλες είναι οι δυναμικές του και ώρες ώρες μοιάζουμε τόσο μικροί για να τις κατανοήσουμε. 

Κάθε φορά, που μεγαλώνω εύχομαι ένα πράγμα: Όσα χρόνια κι αν δείχνει το ρολόι μου, να υπάρχει πάντα μέσα μου αυτή η συλλεκτική και αναντικατάστατη λαχτάρα για την κάθε νέα μέρα ζωής και να μπορώ να την επενδύω σε όλα εκείνα και σε όλους εκείνους, που αγαπώ μέχρι να σπάσει η καρδιά μου. Αυτό! Τίποτα άλλο! Τα υπόλοιπα είναι στολίδια για να παρηγοριόμαστε πως κάποτε η αιωνιότητα θα γίνει δικιά μας. Προτείνω, λοιπόν, όλοι να μεγαλώνουμε, δίχως το άγχος του χρόνου που φεύγει, αλλά με τους ρυθμούς του ονείρου, της ανθρωπιάς, της νόησης και φυσικά της δημιουργίας!