Το λοιπόν, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Βαρέθηκα να μιλάω μόνη μου εδώ μέσα, ίσως και να με κούρασε κι ο κόσμος με τις αναποδιές του, ίσως και να έχω παραφορτώσει το μυαλό μου τελευταία, ίσως και να θέλω να τη δούμε αλλιώς ρε παιδάκι μου! 

Αποφάσισα που λέτε για να ηρεμίσω πρωτίστως, καθώς θα μηδενίζω για ακόμη μια φορά το κοντέρ μου, να φτιάξω μερικές μουσικές συλλογές και να τις μοιραστώ μαζί σας. 

Οκ, οι επιλογές είναι εντελώς δικές μου, δηλαδή αντικειμενικότητα μηδέν, αλλά νομίζω είστε ανθεκτικοί! Θα το αντέξετε κι αυτό!

Ρίξτε μια ακρόαση για το καλό ;) Δεν έβαλα επίτηδες Playlist για να το απολαύσετε περισσότερο (τι λέω η χριστιανή για να προωθήσω το "προϊόν" μου χι χι)

Άντε enjoy υπεύθυνα τώρα! Πολλά είπαμε!

Υπάρχει σωστή ψήφος; Θα με ρωτήσετε και θα έχετε και δίκιο! Όχι δεν υπάρχει σωστή ψήφος αλλά υπάρχουν κάποιοι χρήσιμοι κανόνες ώστε να μην πέσουμε ξανά στα ίδια σφάλματα, αν τελικά αποφασίσουμε να κάνουμε το διάβημα ως το παραβάν... Έχουμε και λέμε λοιπόν και οι διαφωνούντες ας θέσουν τις ενστάσεις τους στο τέλος του κειμένου! (Δημοκρατία παντού!)

1. Αποδέξου το γεγονός πως ότι κι αν σου υποσχεθούν ΔΕΝ θα βρέξει λεφτά και δουλειές! (Αρκετά αναλώθηκες πιστεύοντας σε θαύματα που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να συμβούν)

2. Ξεπέρασε το σύνδρομο του ΕΑΥΤΟΥΛΗ. Ψήφισε με βάση το κοινό συμφέρον και όχι με βάση το προσωπικό. Ψήφισε άτομα που εκτιμάς και όχι άτομα που σε γλείφουν για να υφαρπάξουν την ψήφο σου. Μην τους επιτρέψεις ξανά να εκμεταλλευτούν την καλοπιστία σου.

3. Βάλε προτεραιότητες! Θέλεις δρόμο Ευρωπαϊκής Ένωσης; Θέλεις δραχμή; Θέλεις χούντα; Θέλεις κρατισμό; Θέλεις ελεύθερη αγορά; Θέλεις παλαιοκομματική σαπίλα; Θέλεις σοβαρούς ανθρώπους; Θέλεις παλιάτσους; Διάλεξε!

4. Άκουσε όλες τις απόψεις προτού αποφασίσεις. Ξέρω σου είναι δύσκολο, να ακούσεις ακόμα και όσα λένε τα μικρά κόμματα. Το αποκλείεις ανάμεσά τους όμως να υπάρχει κάποιος άνθρωπος ή μια ιδέα που πραγματικά να αξίζει την προσοχή σου;

5. Αν είναι να ψηφίσεις από αντίδραση μη πας να ψηφίσεις καθόλου! Δίνεις βήμα και ισχύ σε εκείνους που επενδύουν στο φόβο και την αγανάκτησή σου!

6. Ψήφισε πρόσωπα, όχι κόμματα! Και δεν εννοώ να ψηφίσεις τη Στανίση ή  όποιον άλλον έχει γίνει διάσημος μέσα από άσχετες δραστηριότητες της σόου μπίζνες! Εννοώ να ψηφίσεις πρόσωπα που πιστεύεις ότι έχουν κάτι να πουν και να προσφέρουν, ανεξάρτητα από το αν θα εκλεχθούν ή όχι, ανεξάρτητα από το αν θα είναι στην κυβέρνηση ή όχι.

7. Συζήτησε, σκέψου, κρίνε! Μην δέχεσαι άκριτα τα "μηνύματα" των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών μονολόγων. Εκεί ποντάρουν, στο ότι θα σε πείσουν με την παραφιλολογία και το επίπλαστο ενδιαφέρον τους.

8. Μη φανατίζεσαι! Προφανώς, θα έχεις καταλάβει ότι οι εποχές με τα σημαιάκια και τους πανηγυρισμούς  πρέπει να εκλείψουν. Για να μη σου θυμίσω τα ξεφτιλίκια μας στο σύνταγμα τόσο στις περασμένες εκλογές όσο και μετά το μεγάλο "ΟΧΙ". Φανατίσου καλύτερα με το eurobasket, τι να πω;!

9. Μην ακούς τους γονείς σου. Αυτοί ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν. Διάλεξαν καλώς ή κακώς ένα δρόμο και έτσι θα συνεχίσουν να πορεύονται. Είναι η ώρα να χαράξεις κι εσύ τη δική σου διαδρομή μακριά από όλα εκείνα τα απαρχαιωμένα στερεότυπα  που οδήγησαν τη χώρα σου ως εδώ, ως το απροχώρητο.

10. Γίνε αυτό που ζητάς από τους πολιτικούς σου να γίνουν! Καλείσαι να επιλέξεις τους ανθρώπους που θα σε εκπροσωπήσουν στο κοινοβούλιο. Σ' αρέσει δεν σ' αρέσει αυτού του είδους η δημοκρατία επικρατεί. Αντί λοιπόν να εξασκείσαι στο να βρίζεις κάτω από τα ποστ των εφημερίδων και "δημοσίων προσώπων" και να επαναστατείς με το πληκτρολόγιο στο χέρι, προχώρα σε κινήσεις που θα ήθελες να δεις αύριο και από τους πολιτικούς σου:  βοήθησε, συνεργάσου, σεβάσου το περιβάλλον και τους ανθρώπους, πες την αλήθεια, μην υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου, αγωνίσου χωρίς μεγάλα λόγια, ενθάρρυνε την προσπάθεια και επιβράβευσέ την, στάσου δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη, στάσου απέναντι σε εκείνους που ζουν εις βάρος σου, πίστεψε και δράσε άμεσα. Έστω κι αν οι πολιτικοί σου δεν  εξυπηρετήσουν ποτέ ένα μοντέλο παρόμοιο με το παραπάνω, εσύ θα έχεις καταφέρει να εξελιχθείς και να αποτελείς πια πολύτιμο και ενεργό μέλος της κοινωνίας. 

Υ.Γ. Περιμένω παρατηρήσεις, σχόλια, δημιουργική κριτική και διάλογο!

Ομολογώ ότι βρήκα την ιδέα του Over the place κάτι παραπάνω από (ωχ, έλα βρες μιαν άλλη λέξη κι αν δεν βρεις πες "υπέροχη"! Όχι "γαμάτη" προς θεού! )  καταπληκτική (το έσωσα; Μπα, ε;)! Οι άνθρωποι του blogging γνωρίζονται επιτέλους μεταξύ τους,  με αυτόν τον εναλλακτικό, διασκεδαστικό τρόπο και δηλώνω ενθουσιασμένη που θα συμμετάσχω κι εγώ με τη σειρά μου στην προσπάθεια, διαβάζοντας πολλά τυχαία πράγματα για πολλούς αγαπημένους bloggers ενώ καταγράφω παράλληλα και τα δικά μου τυχαία πράγματα! (πολλά τυχαία μαζεύονται και αρχίζω και προβληματίζομαι)

Το λοιπόν και το δηλαδή: 

1. Ναι, είμαι μία Τεχνοκράτισσα (ή μια μέλλουσα Τεχνοκράτισσα, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) με σπουδές στα χρηματοοικονομικά και σχέδια (επιχειρηματικά και μη) για ένα διαφορετικό μοντέλο ζωής

2. Χορεύω παντού (λέμε τώρα), φυσικά αυτοσχεδιάζοντας (αυτό καλύτερα να μην το δείτε)

3. Διαβάζω με μέτρο και σκέφτομαι δίχως μέτρο.  

4. Γράφω ασύστολα και όταν γράφω συνήθως πεινάω (η τέχνη απορροφά ενέργεια εγώ φταίω;)

5. Κόντρα στο όνομά μου (Τσιγάρα Ευαγγελία) δεν έχω καπνίσει ποτέ και το πρώτο μου βιβλίο (αυτό που δεν τολμά να βγει ακόμη στον έξω κόσμο) έχει τίτλο "Μιαν ανάσα απ τον καπνό σου" 

6. Είμαι η "ιδρύτρια" του δόγματος: Όλοι έχουμε τις ελαφρολαϊκές μας στιγμές! (Έστω μια φορά το τρίμηνο - τετράμηνο βρε παιδί μου)

7. Έχω τέσσερις μεγάλες ανεκπλήρωτες (έως τώρα) επιθυμίες: να υιοθετήσω έναν σκύλο, να υλοποιήσω ένα σχέδιο κοινωνικής επιχειρηματικής, να ακούσω ένα τραγούδι μου (σε στίχους, όχι φωνή εννοείται να μη μείνει ούτε κατσαρίδα) στο ραδιόφωνο και να μείνω για ένα διάστημα της ζωής μου ή για ολόκληρη τη ζωή μου στα Κύθηρα ή στην Ιθάκη

8. Με ενοχλεί ο υλισμός της εποχής μας και η άσκοπη ανάλωση της σκέψης και της ενέργειας μας στα λανθασμένα πρότυπα του αφειδούς "ευ ζειν"

9. Δεν πιστεύω στις λέξεις που περιγράφουν τον έρωτα, Από τη στιγμή που μπορείς να τον περιγράψεις, έχεις χάσει ήδη κάτι από τη μαγεία του να ζεις

10. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε ετούτη τη χώρα! (Τα έχει πει όλα πια αυτός ο Νίκος ο Πορτοκάλογλου)

11. Ονειρεύομαι μία επανάσταση. Όχι με όπλα, ούτε με πέτρες. Μία επανάσταση με κεντρικούς άξονες την δημιουργικότητα του νου, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία σε όλες της τις εκφάνσεις! (Αθεράπευτος ρομαντισμός i know)

Υ.Γ Να είστε όλοι καλά και να μην πάψετε ποτέ να αναζητάτε τις αλήθειες που θα σας καθορίσουν! Χάρηκα για όλα τα "10+1 τυχαία πράγματα" που διάβασα γιατί μου έδωσαν την ευκαιρία να δω τους ανθρώπους πίσω και πέρα από τις οθόνες! 

Γράφει η Ιωάννα Πετρίδου

Δένουν τα χέρια των «τρελών». 

Γιατί αυτά δεν εξυπηρετούν λογικά και υπάκουα. Δεν διστάζουν. 

Αυτά αγκαλιάζουν, πνίγουν, σφίγγουν, κρατούν, διώχνουν, σπρώχνουν, ορθώνονται μέχρι να σπάσουν και να ξεχαρβαλωθούν από τους ώμους για να στηρίξουν ουρανό, πέφτουν, γκρεμίζονται, λερώνονται για να  χαϊδέψουν χώμα. Κινούνται ανεξέλεγκτα και δημιουργούν: Κείμενα-περιγραφών, αποτυπώσεων, σκέψεων, αναζητήσεων, διαλόγων, προτάσεων και ιδεών-, ζωγραφιές πραγματικότητας, παραδείσου και κόλασης, στιβαρές παρουσίες γλυπτών, οικοδομημάτων, αντικειμένων, γεύσεις, μυρωδιές, συνδυασμούς, (συν)δεσμούς-αλυσίδες ψυχών και σωμάτων. Μόνο τα χέρια των «τρελών» δύνανται.

Απολήξεις χαοτικών εξερευνήσεων των μυστικοπαθών έσω και των άφταστων και υπερκινητικών μελλούμενων.

Γιατί αν δεν «γυρίσει» το μυαλό, αν δεν γυρίσει ο τροχός, όλο και απομακρύνονται και χάνονται οι προορισμοί. Ακινησία σε ίδιο σκηνικό. Εκεί που βρέθηκες εσκεμμένα ή όχι, εκεί που σε έστειλαν καλοπροαίρετα ή όχι, εκεί που σε τοποθέτησαν, εκεί που σε άφησαν, εκεί που σε λησμόνησαν.

Κι αφού δεν μπορούν να τα βάλουν με την «τρέλα», δένουν χέρια, τάχα επικίνδυνα.

Επικίνδυνα για εσένα, για τον κόσμο ή γι’ αυτούς?

Έλα να το συζητήσουμε! Τι απ' όλα αυτά σε τρομάζει περισσότερο; Μήπως υπάρχει κάτι που θεωρείς αφύσικο ή υπερβολικό; Μήπως έχεις καλομάθει - πόσο οξύμωρο - να ζεις θλιβερά; Έλα εμπρός διάλεξε! Τι φοβάσαι πιο πολύ;

1. Την δουλεπρέπεια των ανθρώπων μπροστά στα θαύματα της τεχνολογίας των έξυπνων τηλεφώνων και των κοινωνικών δικτύων;

 2. Την εξαντλητική εργασία που ούτε αμείβεται δίκαια ούτε σου παρέχει κίνητρα;

3. Την αστική εξαθλίωση και το κυνήγι της μεγάλης αυταπάτης του πλούτου;

4. Την αυταρχική βιομηχανοποίηση κάθε αξίας και δραστηριότητας με όποιο κόστος;

5. Την παρασιτική ζωή της υπερκατανάλωσης και της νωθρότητας;

6. Την διάλυση του πλανήτη σου από την ολιγαρχία της κερδοσκοπίας και της εκμετάλλευσης;

7. Την παραπληροφόρηση των μέσων ενημέρωσης και το ταλέντο τους να σε αποβλακώνουν μπροστά στις οθόνες;

8. Την πεποίθησή σου ότι είσαι το κυρίαρχο είδος στη γη και για χάρη σου πρέπει να εκλείψουν όλα τα υπόλοιπα;

σκίτσα: Steve Cutts

πηγή: http://www.athensvoice.gr/article/culture/%CF%84%

Το πιο επικίνδυνο αρπακτικό των στιγμών μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός... Μας εξουσιάζει σε τέτοιο βαθμό, που στο βωμό του θυσιάζουμε τις σημαντικότερες ελευθερίες μας. Πώς το αντέχουμε; Αναρωτιέμαι... Σκλαβάκια της θλιβερής μας αλαζονείας, περιφέρουμε τα κενά κορμιά της ματαιότητάς μας από τη μία παγίδα στην άλλη, νομίζοντας πως αυτό - ναι αυτό- θα πει να είναι κανείς ευτυχισμένος.  Φοβάμαι ότι έχει επικρατήσει ως πανάκεια ετούτο το παράδοξο: να ζεις σε μια φάκα που έχεις φτιάξει ο ίδιος και να περιμένεις πως και πως να φας το τυράκι που θα ρίξει πάνω στο λαιμό σου το γάντζο της λήθης και της απανθρωπιάς... 

Εγκλωβισμένοι στα υπέρογκα "εγώ" μας, μάθαμε να κυνηγάμε εκ γενετής - σα να ταν κάτι φυσιολογικό -  την ευημερία μιας αφθονίας που δεν θα αποκτήσουμε ποτέ γιατί πολύ απλά αποτελεί την μεγαλύτερη και ισχυρότερη αυταπάτη των ημερών μας. Δεν υπάρχει πλούτος για όλους. Δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε μεγιστάνες με κότερα και πισίνες. Δεν μπορούμε όλοι να διαφημίζουμε τη χλιδή μας στα κανάλια και τα περιοδικά επιζητώντας το θαυμασμό του δυστυχή μέσου ανθρώπου. Αν ξεκολλούσαμε λίγο το βλέμμα μας από τα πάθη της λαιμαργίας και της εγωπάθειας, ίσως και να είχαμε μια ευκαιρία σαν είδος για εξέλιξη. Με το να προσκυνάμε όμως τους εαυτούληδες και να γλείφουμε πόδια και συνειδήσεις για μια καλύτερη οικονομική και κοινωνική θέση δεν καταφέρνουμε παρά να γελοιοποιούμαστε αργά ή γρήγορα... 

Το να κυριαρχείς πάνω στους εχθρούς σου δεν είναι πράγματι και κάτι ακατόρθωτο. Αν διαθέτεις τη σωστή στρατηγική και την κατάλληλη τόλμη, μέχρι και βουνά μπορείς να μετακινήσεις για μία δοξασμένη νίκη. Το μεγάλο στοίχημα, ωστόσο, είναι η νίκη κατά του εαυτού σου και των παράλογων πολλές φορές απαιτήσεών του, η νίκη κατά του συστήματος που σε κοιμίζει αργά και σταθερά μπροστά στα απομεινάρια της απολεσθείσας ελευθερίας σου, η νίκη κατά της φθοράς, της αλλοτρίωσης και της πτώσης των αξιών. Καλά τα λέει ο Αριστοτέλης, αλλά ποιος από μας να δώσει σημασία; Βιώνουμε καθημερινά αλλεπάλληλα σοκ, που μας καθηλώνουν όλο και πιο στέρεα στη νωθρότητα και τον εκμαυλισμό με αποτέλεσμα οποιαδήποτε ιδέα για αλλαγή πλεύσης να ναυαγεί πριν καλά καλά βγει στην επιφάνεια της διατύπωσης.... 

Δεν μου αρέσει να είμαι απαισιόδοξη... Δεν μου αρέσει να φοβάμαι, όπως σε κανέναν δεν αρέσει να φοβάται... Δεν μου αρέσει να μην έχω κάτι στο οποίο να επενδύω έστω μια πιθανότητα για προοπτική και ανύψωση... Αν είναι να νικήσουμε, θα νικήσουμε μόνο αφού πρωτίστως επιβληθούμε στα πάθη της σύγχρονης δουλοπρέπειας και της άσκοπης σπατάλης, αυτό λέω μέσα μου με μιαν ίσως μικρή πίστη και συνεχίζω, όπως συνεχίζουν όλοι... 

Αν στείλεις μήνυμα χαράς

κι αν κάνω like όπου κι αν πας, αγαπημένη

κάνε με add να σε δεχτώ

να πάρω μάτι κι ας χαθώ, αγαπημένη

Καλοκαίρια στις οθόνες

περιμένω να φανείς 

μαυρισμένη στις ξαπλώστρες

να selfάρεις όπου βρεις

να selfάρεις, να selfάρεις όπου βρεις!

Κι αν θέλεις όρκους της ζωής

σε ένα check in να αρκεστείς, αγαπημένηηηη

εγώ στις φώτο σου μετρώ

και το brazil και το στενό, αγαπημένηηη

Καλοκαίρια στις οθόνες 

περιμένω να φανείς 

λάδια πάνω σου σταγόνες 

ως την πέτσα να καείς, ως την πέτσα, 

ως την πέτσα να καείςςςς

  

Τόλμησα αυτή τη διασκευή για έναν και μόνο λόγο: (γιατί δεν την παλεύεις κοπελιά το ξέρουμε αυτό!) Τόλμησα αυτή τη διασκευή ξαναλέω για έναν και μόνο λόγο: (ξέρεις οι άνθρωποι το καλοκαίρι πρέπει να αποφεύγουν τη μεγάλη έκθεση στον ήλιο γιατί το μυαλουδάκι τους κλουβιάζει πανεύκολα και λένε μ... εε βλακείες!) Όποιος με διακόψει ξανά θα έχει να κάνει, όχι μαζί μου, αλλά με το λούτρινο λιοντάρι μου, τον επονομαζόμενο και Φαίδωνα, γι αυτό ησυχία! Τόλμησα αυτή τη διασκευή λοιπόν για έναν και μόνο λόγο: για να μην αποτρελαθώ και χάσω πια κάθε ελπίδα για το ανθρώπινο είδος ή μάλλον για το οθονοείδος!

Έκανα το λάθος, που λέτε, να βρεθώ πρόσφατα σε ένα Beachόμπαρο - ελληνάδικο - σπάστα όλα εδώ για χάρη μου κι έλα γίνε το φεγγάρι μου - ποτάρες σφυρίχτρες βοτκολουζώματα κλπ! Τι το θελα;  Αφού ξέρω ότι δεν το αντέχω. Αφού ξέρω ότι το πράμα με πάει ένα βήμα πριν το χαρακήρι! Τέλος πάντων, λέω δε βαριέσαι θα επιβιώσω. Παίρνω τον καφέ μου και κάθομαι με την παρέα μου (πού άλλου) στο μοναδικό τρίο ξαπλωστρών που είχε απομείνει διπλά (και για το πω πιο δυνατά ΔΙΠΛΑ) στα ηχεία. Αρχικά, η House μου φτιάχνει το κέφι. Λέω, οκ το χουμε ρε φίλε. Θα κουνηθούμε λίγο θα κάνουμε και καμιά βουτιά κάτι θα γίνει. Κοιτάζω γύρω μου και αισθάνομαι τεράστια αμηχανία, καθώς είμαι η μόνη με χορευτική διάθεση σε ακτίνα 30 μέτρων. Οι μισοί λουόμενοι χωμένοι στα "έξυπνα τηλέφωνα" και στις "selfies" με τους φίλους, με τις κολλητές, με τον γκόμενο, με τον φίλο του γκόνενου, με τις κορμάρες της διπλανής ξαπλώστρας και πάει λέγοντας και οι άλλοι μισοί ξαπλωμένοι μπρούμυτα, λουσμένοι στο λάδι να καίγονται μέχρι τελικής πτώσεως και πολλοί απ' αυτούς μάλιστα να αφήνουν και τα μωρά παιδιά τους να κάνουν το ίδιο! Καμία ελπίδα, σκέφτομαι! Ανοίγω να διαβάσω κάτι απογοητευμένη αλλά πέφτω σε σφάλμα καθώς είναι η ώρα που αρχίζουν τα ελληνικά: Φουρέιρα,  Stan, Melisses, Παντελίδης, Κυανός, Σιγανός, Αργυρός, Τικα τάκα τι κατα και όλα τα συναφή! Η ποτοκατάσταση ξεκινά και το Instagram παίρνει φωτιά. Λέω, μια θάλασσα θα με σώσει! Βουτάω μπας και περάσει η ώρα! Δίπλα μου ένας φουσκωτός κροκόδειλος ίσα με το Blue star ferry Paros - Naxos - Mykonos -Syros και τέσσερα πεντάχρονα να ωρύονται σαν κάποιος να τα έχει πιάσει από τα πόδια και να τα τεντώνει για να ψηλώσουν. Πιο δίπλα έξι εφτά τριαντάρηδες (και βάλε) που έχουν ξεμείνει ακόμα στα 90's και κουβαλούν ο ένας τον άλλον στην πλάτη, παλεύοντας για έναν λόγο που αδυνατώ να καταλάβω. Στο βάθος το γνωστό ζευγαράκι που κοντεύει να πιάσει παιδί μέσα στη θάλασσα. Στο ακόμη πιο βάθος οι "λίγο πριν τη σύνταξη" με μόνιμες συζητήσεις για μπριζόλες, τσίπουρα, παραγάδια, μνημόνια και "τότε στα δικά μας τα χρόνια". Στο βυθό οι γνωστοί άγνωστοι με τις μάσκες που πραγματικά μάλλον ούτε οι ίδιοι ξέρουν γιατί υποβάλλουν τον εαυτό τους σ' αυτή τη διαδικασία...! Οκ, είμαι εντελώς ανάποδη το παραδέχομαι! (Ε τι πας εκεί τότε κούκλα μου!) Δεν μου αρέσει τίποτα  σ' αυτό το αμερικανοφερμένο καλοκαίρι με essanse σκυλάδικου... Σιχαίνομαι το κιτς της ξαπλώστρας και πολύ περισσότερο τη νοοτροπία της ξαπλώστρας. Σιχαίνομαι τα μεσημεριανά ποτά και τα σεξιστικά βλέμματα, το κάψιμο στον ήλιο και τους αδιάφορους γονείς που περιφέρουν τα παιδιά τους στην παραλία σαν αξεσουάρ, το ρατσισμό των τέλειων, τον εγωκεντρισμό, τη φθηνή (και δεν εννοώ σε τιμή) διασκέδαση.... 

Θα απορώ πάντα για το εξής: μας αρέσει πραγματικά αυτή η κακογουστιά ή απλά την έχουμε συνηθίσει και μας φαίνεται ωραία;! Μας αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής ή απλά καταπίνουμε αμάσητο ό, τι γουστάρουν να μας σερβίρουν κάθε χρόνο για mainstream  και in fashion; Και με τις οθόνες; Τι θα γίνει ρε παιδιά με τις οθόνες; Θα ανταλλάξουμε καμιά κουβέντα ή δεν το βλέπετε στα προσεχώς; Μπερδεμένα τα είπα, απροσάρμοστα τα είπα, δεικτικά τα είπα αλλά μην με παρεξηγείτε... Έχω πεταχτεί μάλλον από κάποια άλλη εποχή και όλα με ενοχλούν. Θέλω να φορτωθώ ένα σάκο και να φύγω για κάπου μακριά... Θέλω να μυρίσω τη θάλασσα και να γευτώ την αλμύρα της, να ακούσω τον απαλό της ήχο στην ακτή, τους ψιθύρους της. Θέλω ανθρώπους γύρω μου λίγους κι εκλεκτούς, ένα ραδιόφωνο και μια κιθάρα, ένα τετράδιο κι ένα στυλό... Τίποτα παραπάνω... Καλοκαίρι σημαίνει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Φεύγω!