Κάτι τέτοιες χειμωνιάτικες μέρες αισθάνομαι την ανένδοτη ανάγκη να βγω στη βροχή· στην βροχή την πραγματική αλλά και σε εκείνη των ερωτηματικών μου. Δε ξέρω αν μπορώ να γυρέψω απαντήσεις. Ίσως να είναι νωρίς, ίσως και πολύ αργά. Μπερδεύομαι. Πάω πάλι από την αρχή. Ψάχνω για πυξίδα σε ένα χάος που μετράται μόνο με το άπειρο, με το ιλιγγιώδες. 

Το νόημα τρέχει κι εγώ πίσω του με την ανάσα κομμένη προσπαθώ να ερμηνεύσω ό, τι προλαβαίνω μέσα σε μια ζωή μικρή και ανυπόμονη. Δεν τα καταφέρνω. Ξαναπροσπαθώ. Το νόημα τρέχει ακόμη πιο γρήγορα κι έχω πλέον κουραστεί να το κυνηγώ. Το αφήνω να δω μέχρι πού θα φτάσει. Δεν θα πάει μακριά, σκέφτομαι, θα το συναντήσω κάποτε. Συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα. Στο δρόμο απαντιέμαι με μια γυναίκα, η οποία μου μοιάζει λίγο και περπατά αργά παρέα με έναν σκύλο. Την ρωτάω αν είδε πουθενά το νόημα. 

-Το νόημα ψάχνεις;

-Ναι. 

-Μην τρέχεις άδικα. Μην τρέφεις τις αυταπάτες σου με προσδοκίες. Δεν είναι το νόημα αυτό που βλέπεις πάντα να τρέχει εμπρός σου. Είναι ο εαυτός σου ο μελλοντικός. Αυτός που όλο λες ότι θα γίνεις, μα δε γίνεσαι ποτέ και καλά κάνεις και δε γίνεσαι, γιατί αν γινόσουν η περιπέτεια που σε κρατά ζωντανή θα καιγόταν μαζί με το παραμύθι σου. Ο άνθρωπος αν δεν έχει κάτι να κυνηγά, δεν προχωράει. Άρα, μάλλον σου είναι απαραίτητο αυτό το ολόγραμμα της ψυχής σου που συνεχώς σε προσπερνά. Αν θες να το ονομάσεις "νόημα" ονόμασε το. Μη λησμονήσεις ποτέ όμως, κι αυτό το λέω με κάθε βεβαιότητα, ότι το βαθύτερο νόημα βρίσκεται μέσα σου κι όσο πιο πολύ το καλλιεργείς και το ζορίζεις τόσο πιο καθαρό, τόσο πιο αυθεντικό γίνεται... Γύρισε πίσω. Κάποιοι ανησυχούν που λείπεις. Κάποιοι σε σκέφτονται. Κάποιοι περιμένουν να καθίσετε μαζί γύρω απ' το ίδιο τραπέζι... 

Απομακρύνομαι βρεγμένη με τα μάτια κλειστά. Οι σταγόνες πυκνώνουν. Νυχτώνει νωρίς. Προχωρώ πρώτη μου φορά δίχως να κυνηγώ τίποτα. Ένα βήμα ελεύθερο κι έπειτα άλλο ένα. Το παραμύθι δεν σκορπά, δυναμώνει. Κι αν ως τώρα δεν έχω βρει τον τρόπο να πολεμώ τα σκοτάδια που μου επιβάλλουν, δεν πτοούμαι. Όσο υπάρχουμε ακόμα από αίμα κι από χώμα κι όσο μας κυβερνά η καρδιά, που λέει κι ένα άσμα, τόσο θα πεισμώνουμε για το άγνωστο νόημα που θα μας λυτρώσει (μάλλον) όταν το βρούμε και το κατακτήσουμε, όταν το περιγράψουμε με όρους ανθρώπινους κι όταν εν τέλει το αποδεχτούμε!! 

Όχι, δε θα αρχίσω τις δακρύβρεχτες εξομολογήσεις για το πώς αποφάσισα να φτιάξω αυτό το ιστολόγιο και για το πώς κατάφερε να με εξελίξει σαν άνθρωπο και για το πόσο το αγαπώ και μπλα μπλα μπλα μπλα...

Αποφάσισα να γιορτάσω τα δύο χρόνια της Τεχνοκράτισσας κάπως διαφορετικά και ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΑ! Για δώστε βάση για να μην τα ξαναλέω δεύτερη φορά (οκ, αν θέλετε κάτι να ρωτήσετε είμαι στη διάθεσή σας!) Που λέτε, μετά από πολύωρη σκέψη..... δέκα λεπτών και πολυ γράψε σβήσε (άλλων δέκα λεπτών! Κουράστηκα πάλι όπως βλέπετε) σκέφτηκα ότι θέλω να σας ΓΝΩΡΙΣΩ! Σας ζητώ λοιπόν να μου δώσετε μια ψευδώνυμη συνέντευξη και εξηγούμαι:

Ψευδώνυμη Συνέντευξη (είσαι έτοιμος να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου;)

Άκου (ή διάβασε τέλος πάντων) τι θα κάνεις:

   * Ανοίγεις αυτή τη ΦΟΡΜΑ

   * Συμπληρώνεις εκεί που λέει "ψευδώνυμο" ένα ψευδώνυμο που σου αρέσει. (θέλω φαντασία ε;!)

   * Απαντάς στις ερωτήσεις

   * Πατάς "υποβολή"

Κρύψου, λοιπόν, πίσω από την ανωνυμία και μίλα μας ελεύθερα για τον εαυτό σου και τον κόσμο όσο σοβαρά, ειλικρινά ή χιουμοριστικά θέλεις! 

Προθεσμία υποβολής: 30/11/2015

Μετά το πέρας της προθεσμίας θα επιλέξω και θα αναρτήσω τις 10 "Ψευδώνυμες Συνεντεύξεις" που μου άρεσαν περισσότερο! (Υποκειμενικά τα κριτήρια I know αλλά ρε παιδιά το Blog μου γιορτάζει! Το δικαιούμαι!)

Λοιπόν, περιμένω!!!!

Σαββάτο που λέτε σήμερις και τα κέφια στο φουλ. Στις πέντε καφές ελληνικός, στις δέκα τσάι με δύο σταγόνες λεμόνι κι ως τις δώδεκα βλέπω να έχει βγει και το τήλιο για όνειρα γλυκά. Η αλήθεια είναι ότι με τόσο "καλό καιρό" δεν κρατιέμαι να φορέσω τις γόβες μου (έχω γόβες;) και να ξεχυθώ με το φρεσκολουσμένο, ισιωμένο μου μαλλί (μη χαίρεσαι σε λίγο θα 'ναι τύπου "έβαλα το χέρι στην πρίζα αλλά το έβαλα στραβα!" χι χι) στους δρόμους και στα μπαρ της πόλης, αλλά θες που δεν είμαι πια φοιτήτρια, θες που ο κώλος μου βαραίνει σιγά σιγά, θες που το ποτό με πιάνει αμέσως, λέω να το κάψω μόνη απόψε και να βάλω "φωτιά στα σαββατόβραδα" να 'ούμ με μια σπέσιαλ αφιέρωση στο γυναικείο πιοτί!

Όταν πίνει μια γυναίκα λοιπόν (κι όταν παραφέρεται;) κάτι της φταίει κάτι της λείπει. Δύσκολα θα πιει επίτηδες για να γίνει κουνουπίδι και στο τέλος της βραδιάς να περπατάει σαν στραβό ταυ πάνω στα δωδεκάποντα της (ηρωίδες είστε ρε φίλε όμως). Δύσκολα θα πιει για να έχει να μαρτυράει την επόμενη μέρα πόσο υπέροχα ένιωθε καθώς η τεκίλα έκαιγε το λαιμό της. Δύσκολα θα πιει για να αρέσει περισσότερο. Θα πιει για τρεις άντε τέσσερις άντε πέντε απλούς λόγους:

1) Για να κάνει κεφάλι προκειμένου να μην σκέφτεται αυτό που την απασχολεί (Γιώργος, Μήτσος, Κίτσος, Πελοπίδας, Αναξίμανδρος, Πυθαγόρας και δε συμμαζεύεται), καταλήγοντας τελικά να του στέλνει μήνυμα στις έξι το πρωί "γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα"

(Ελάτε τώρα ας το παραδεχτούμε! Το κάνουν οι άντρες αλλά το κάνουμε κι εμείς γαμώ την ανωτερότητα μας γαμώ!)

2) Για να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή της!

Ω, ναι! Δε λένε ότι όταν πιεις ομορφαίνουν όλα γύρω σου; Μήπως ομορφαίνεις κι εσύ; Ίσως! Απλά η αυτοπεποίθηση του αλκοόλ είναι τόσο προσωρινή, όσο και το κραγιόν στα χείλη σου λίγο πριν κάποιος σε φιλήσει. Εξατμίζεται στη θολούρα της στιγμής, αφήνοντάς σε μόνη στη μέση του club να ψάχνεις για τον εαυτό σου, για μια ματιά ερωτισμού ή συμπόνιας ή έστω για το κινητό σου μπας και μπεις λίγο Facebοοk και συνέλθεις από τα like στη φωτογραφία προφίλ! 

3) Για να βγει από το καβούκι της

Άλλο η αυτοπεποίθηση, άλλο το καβούκι. Το καβούκι άμα είναι κλειστό για τους χι ψι λόγους, δεν το ανοίγεις ούτε με ηλεκτρικό πριονοδρέπανο με ογδόντα κεφαλές και εξήντα χιλιάδες δόντια. Έρχεται, ωστόσο, μια στιγμή που συνειδητοποιείς πως κάπως πρέπει να ενταχθείς στην παρέα, κάπως πρέπει να κάνεις παιχνίδι με εκείνο που σε έλκει ερωτικά, κάπως πρέπει να "ξεκουμπωθείς" (μεταφορικά πάντα, αλλά άμα το θες και κυριολεκτικά ακόμα καλύτερα)! Τότε προφανώς αντί να τα βρεις με τον εαυτό σου, λες δεν αφήνομαι να πιω κανένα ποτηράκι παραπάνω μπας και ανοιχτώ λίγο; Ναι, ορισμένες φορές λειτουργεί ιδίως όταν πιεις λίγο παραπάνω κρασί ή κάτι σε ρακοειδές. Το έχουμε δει πολλάκις! Υπάρχει βέβαια η περίπτωση μετά το έβδομο όγδοο ποτηράκι το καβούκι να κλείσει περισσότερο, οπότε πρόσεχε λίγο! 

Άντε να πω κι ένα 4ο λόγο, αφού το ζητάτε τόσο επίμονα!

Μια γυναίκα παιδιά πίνει όταν στη ζωή της υπάρχουν ουσιαστικά κενά χρόνων. Ναι, το να το ρίχνεις στο ποτό δεν είναι ό, τι πιο ώριμο, αλλά μια φορά στο τόσο ίσως να είναι και λυτρωτικό. Ίσως και να επιβάλλεται να δεις τον κόσμο να γυρίζει έστω μια φορά στη ζωή σου μπας και καταλάβεις τι απ' όλα όσα έχεις πλάι σου και μέσα σου είναι στ' αλήθεια σταθερό και τι χωλαίνει! Το επόμενο πρωί, αφού ξεπεράσεις το πρώτο σοκ, ενδεχομένως να δεις τα κενά σου με άλλο μάτι (με την τσίμπλα στο μάτι) και να τα αντιμετωπίσεις επιτέλους με ευθύτητα και θάρρος(καιρός ήταν)

Άντε να πω και 5ο τι να σας κάνω! Τα κορίτσια πίνουν όταν χαίρονται!!!!!!!!!!!

Αυτά! Πάω να πιω το τσάι μου τώρα σαν καλή γριούλα, ώσπου να ξυπνήσει ξανά μέσα μου το πάρτυ άνιμαλ που εδώ και καιρό κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και ροχαλίζει κιόλας!

Βάλ' τε φωτιά στα Σαββατόβραδα μωρά μου!!! 

"Καμιά φορά το να αφηγείσαι την ίδια τη ζωή είναι δυσκολότερο από το να πλάθεις του κόσμου τους ήρωες και τις ιστορίες..." (αυτός ο πρόλογος για σήμερα)

Η Ιωάννα ετοιμαζόταν μπροστά στον καθρέφτη για μία σημαντική ημέρα, μία μέρα που θα την αντάμειβε για πολλούς από τους κόπους της, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι φίλοι και οι συγγενείς της. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν ένιωθε το ίδιο. Δεν έβλεπε τίποτα το σημαντικό σ' αυτή τη μέρα ή μάλλον τίποτα σημαντικό στην όλη διαδικασία. Ντύθηκε με μια δόση τυπικότητας, κρέμασε στο λαιμό κάτι που θα την έκανε να αισθάνεται ίσως πιο λαμπερή, διάλεξε ένα κραγιόν από το συρτάρι και κάτι άλλα γυναικεία παιχνίδια. Έβαλε στο δεξί της χέρι το ρολόι και στο αριστερό, στο καλό της χέρι, όπως συνήθιζε να λέει ο παππούς της, ένα δαχτυλίδι της μητέρας της, που μάλλον ήταν πια δικό της. 

"Μαμά, θέλω το δαχτυλίδι της γιαγιάς. Θα μου το δώσεις; Μόνο για σήμερα. Μετά θα το βγάλω." Η φωνή της ικετευτική σχεδόν δεν άφησε περιθώρια στην κυρία Αρχοντία να της φέρει αντίρρηση. Άνοιξε αμέσως το μπορντό, βελούδινο κουτί με τις μεταλλικές  λεπτομέρειες και ανέσυρε το χρυσό δαχτυλίδι με την γαλάζια πέτρα. Τα μάτια της Ιωάννας φωτίστηκαν και το αδιάφορο πρωινό έδειχνε να παίρνει μια άλλη τροπή, μια τροπή που ίσως κατάφερνε να την εκπλήξει στο τέλος ή τουλάχιστον να την ξυπνήσει από την ασυνήθιστη απάθεια που είχε απλωθεί μέσα της παντού. 

Η μεγάλη, η σημαντική στιγμή έφτασε. Τα φώτα στη θέση τους, ο κόσμος το ίδιο, τα χαρτόνια με τις κόκκινες κορδέλες σε ένα τραπέζι κοντά στο πιάνο... Η Ιωάννα στέκεται ανάμεσα στους συναδέλφους της προσπαθώντας να συμμεριστεί τη χαρά τους. Μάταια. Καμία προσπάθεια δεν φαίνεται ικανή να την ταρακουνήσει από εκείνη την ανείπωτη αναισθησία. Κάποιος ανεβαίνει στο βήμα για να πει όμορφα στολισμένα λόγια. Έπειτα, άλλος ένας. Η Ιωάννα δεν ακούει. Νιώθει ένα βάρος στο αριστερό χέρι. Κοιτάζει το δαχτυλίδι. Θυμάται τη γιαγιά της, την οποία ίσα ίσα που είχε προλάβει να γνωρίσει μα είχε ακούσει τόσα και τόσα για κείνη. Την βλέπει να της χαμογελά ανάμεσα στο πλήθος σαν σε όραμα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, συνέρχεται. Παρατηρεί τους ανθρώπους της στις θέσεις του αμφιθεάτρου. Ξαφνικά, η στιγμή γίνεται πράγματι σημαντική. Όχι γιατί η τελετή απέκτησε απρόσμενα βαρύτητα, αλλά γιατί ανέτειλε στο νου της μία σκέψη απ' αυτές που σε καθορίζουν.

"Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τα πρόσωπα εκείνων που αγαπάς. Τίποτα πιο σπουδαίο. Οι στιγμές είναι απλές, αδιάφορες κουκίδες πάνω στο χάρτη αν δεν μπορείς να τις μοιραστείς, αν δεν μπορείς να τις μετρήσεις σε αληθινά χαμόγελα, αν δεν μπορείς να τις ζήσεις μέσα σε ζεστές, τρελές αγκαλιές! Γιαγιά, ξέρω ότι μ' ακούς! Ξέρω ότι κι εσύ γι' αυτό και μόνον υπήρξες! Για να δίνεσαι στην αγάπη ακόμα κι αν πρέπει να την εφεύρεις από το μηδέν, ακόμα κι αν πρέπει να τα βάλεις με χίλιους δαιμόνους! "

Το κειμήλιο έμεινε στο δάχτυλο της Ιωάννας λίγες ώρες μόνο, μα η ενέργεια του κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Ίσως πάλι να μην ήταν το δαχτυλίδι μαγικό, αλλά η ίδια η αγάπη, αυτή που κατοικεί μέσα μας, προσδιορίζοντας το χτύπο της ύπαρξής μας, αυτή που ουρλιάζει ενίοτε κι αυτή που σωπαίνει, αυτή που γεννιέται ξανά και ξανά και ξανά και για πάντα...

Ό, τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό, τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα" όπως έγραψε και ο Οδυσσέας Ελύτης.

Υ.Γ. Μην με ρωτήσετε αν η ιστορία είναι αληθινή! Είναι!

Το λοιπόν, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Βαρέθηκα να μιλάω μόνη μου εδώ μέσα, ίσως και να με κούρασε κι ο κόσμος με τις αναποδιές του, ίσως και να έχω παραφορτώσει το μυαλό μου τελευταία, ίσως και να θέλω να τη δούμε αλλιώς ρε παιδάκι μου! 

Αποφάσισα που λέτε για να ηρεμίσω πρωτίστως, καθώς θα μηδενίζω για ακόμη μια φορά το κοντέρ μου, να φτιάξω μερικές μουσικές συλλογές και να τις μοιραστώ μαζί σας. 

Οκ, οι επιλογές είναι εντελώς δικές μου, δηλαδή αντικειμενικότητα μηδέν, αλλά νομίζω είστε ανθεκτικοί! Θα το αντέξετε κι αυτό!

Ρίξτε μια ακρόαση για το καλό ;) Δεν έβαλα επίτηδες Playlist για να το απολαύσετε περισσότερο (τι λέω η χριστιανή για να προωθήσω το "προϊόν" μου χι χι)

Άντε enjoy υπεύθυνα τώρα! Πολλά είπαμε!

Υπάρχει σωστή ψήφος; Θα με ρωτήσετε και θα έχετε και δίκιο! Όχι δεν υπάρχει σωστή ψήφος αλλά υπάρχουν κάποιοι χρήσιμοι κανόνες ώστε να μην πέσουμε ξανά στα ίδια σφάλματα, αν τελικά αποφασίσουμε να κάνουμε το διάβημα ως το παραβάν... Έχουμε και λέμε λοιπόν και οι διαφωνούντες ας θέσουν τις ενστάσεις τους στο τέλος του κειμένου! (Δημοκρατία παντού!)

1. Αποδέξου το γεγονός πως ότι κι αν σου υποσχεθούν ΔΕΝ θα βρέξει λεφτά και δουλειές! (Αρκετά αναλώθηκες πιστεύοντας σε θαύματα που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να συμβούν)

2. Ξεπέρασε το σύνδρομο του ΕΑΥΤΟΥΛΗ. Ψήφισε με βάση το κοινό συμφέρον και όχι με βάση το προσωπικό. Ψήφισε άτομα που εκτιμάς και όχι άτομα που σε γλείφουν για να υφαρπάξουν την ψήφο σου. Μην τους επιτρέψεις ξανά να εκμεταλλευτούν την καλοπιστία σου.

3. Βάλε προτεραιότητες! Θέλεις δρόμο Ευρωπαϊκής Ένωσης; Θέλεις δραχμή; Θέλεις χούντα; Θέλεις κρατισμό; Θέλεις ελεύθερη αγορά; Θέλεις παλαιοκομματική σαπίλα; Θέλεις σοβαρούς ανθρώπους; Θέλεις παλιάτσους; Διάλεξε!

4. Άκουσε όλες τις απόψεις προτού αποφασίσεις. Ξέρω σου είναι δύσκολο, να ακούσεις ακόμα και όσα λένε τα μικρά κόμματα. Το αποκλείεις ανάμεσά τους όμως να υπάρχει κάποιος άνθρωπος ή μια ιδέα που πραγματικά να αξίζει την προσοχή σου;

5. Αν είναι να ψηφίσεις από αντίδραση μη πας να ψηφίσεις καθόλου! Δίνεις βήμα και ισχύ σε εκείνους που επενδύουν στο φόβο και την αγανάκτησή σου!

6. Ψήφισε πρόσωπα, όχι κόμματα! Και δεν εννοώ να ψηφίσεις τη Στανίση ή  όποιον άλλον έχει γίνει διάσημος μέσα από άσχετες δραστηριότητες της σόου μπίζνες! Εννοώ να ψηφίσεις πρόσωπα που πιστεύεις ότι έχουν κάτι να πουν και να προσφέρουν, ανεξάρτητα από το αν θα εκλεχθούν ή όχι, ανεξάρτητα από το αν θα είναι στην κυβέρνηση ή όχι.

7. Συζήτησε, σκέψου, κρίνε! Μην δέχεσαι άκριτα τα "μηνύματα" των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών μονολόγων. Εκεί ποντάρουν, στο ότι θα σε πείσουν με την παραφιλολογία και το επίπλαστο ενδιαφέρον τους.

8. Μη φανατίζεσαι! Προφανώς, θα έχεις καταλάβει ότι οι εποχές με τα σημαιάκια και τους πανηγυρισμούς  πρέπει να εκλείψουν. Για να μη σου θυμίσω τα ξεφτιλίκια μας στο σύνταγμα τόσο στις περασμένες εκλογές όσο και μετά το μεγάλο "ΟΧΙ". Φανατίσου καλύτερα με το eurobasket, τι να πω;!

9. Μην ακούς τους γονείς σου. Αυτοί ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν. Διάλεξαν καλώς ή κακώς ένα δρόμο και έτσι θα συνεχίσουν να πορεύονται. Είναι η ώρα να χαράξεις κι εσύ τη δική σου διαδρομή μακριά από όλα εκείνα τα απαρχαιωμένα στερεότυπα  που οδήγησαν τη χώρα σου ως εδώ, ως το απροχώρητο.

10. Γίνε αυτό που ζητάς από τους πολιτικούς σου να γίνουν! Καλείσαι να επιλέξεις τους ανθρώπους που θα σε εκπροσωπήσουν στο κοινοβούλιο. Σ' αρέσει δεν σ' αρέσει αυτού του είδους η δημοκρατία επικρατεί. Αντί λοιπόν να εξασκείσαι στο να βρίζεις κάτω από τα ποστ των εφημερίδων και "δημοσίων προσώπων" και να επαναστατείς με το πληκτρολόγιο στο χέρι, προχώρα σε κινήσεις που θα ήθελες να δεις αύριο και από τους πολιτικούς σου:  βοήθησε, συνεργάσου, σεβάσου το περιβάλλον και τους ανθρώπους, πες την αλήθεια, μην υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου, αγωνίσου χωρίς μεγάλα λόγια, ενθάρρυνε την προσπάθεια και επιβράβευσέ την, στάσου δίπλα σε εκείνους που έχουν ανάγκη, στάσου απέναντι σε εκείνους που ζουν εις βάρος σου, πίστεψε και δράσε άμεσα. Έστω κι αν οι πολιτικοί σου δεν  εξυπηρετήσουν ποτέ ένα μοντέλο παρόμοιο με το παραπάνω, εσύ θα έχεις καταφέρει να εξελιχθείς και να αποτελείς πια πολύτιμο και ενεργό μέλος της κοινωνίας. 

Υ.Γ. Περιμένω παρατηρήσεις, σχόλια, δημιουργική κριτική και διάλογο!

Ομολογώ ότι βρήκα την ιδέα του Over the place κάτι παραπάνω από (ωχ, έλα βρες μιαν άλλη λέξη κι αν δεν βρεις πες "υπέροχη"! Όχι "γαμάτη" προς θεού! )  καταπληκτική (το έσωσα; Μπα, ε;)! Οι άνθρωποι του blogging γνωρίζονται επιτέλους μεταξύ τους,  με αυτόν τον εναλλακτικό, διασκεδαστικό τρόπο και δηλώνω ενθουσιασμένη που θα συμμετάσχω κι εγώ με τη σειρά μου στην προσπάθεια, διαβάζοντας πολλά τυχαία πράγματα για πολλούς αγαπημένους bloggers ενώ καταγράφω παράλληλα και τα δικά μου τυχαία πράγματα! (πολλά τυχαία μαζεύονται και αρχίζω και προβληματίζομαι)

Το λοιπόν και το δηλαδή: 

1. Ναι, είμαι μία Τεχνοκράτισσα (ή μια μέλλουσα Τεχνοκράτισσα, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) με σπουδές στα χρηματοοικονομικά και σχέδια (επιχειρηματικά και μη) για ένα διαφορετικό μοντέλο ζωής

2. Χορεύω παντού (λέμε τώρα), φυσικά αυτοσχεδιάζοντας (αυτό καλύτερα να μην το δείτε)

3. Διαβάζω με μέτρο και σκέφτομαι δίχως μέτρο.  

4. Γράφω ασύστολα και όταν γράφω συνήθως πεινάω (η τέχνη απορροφά ενέργεια εγώ φταίω;)

5. Κόντρα στο όνομά μου (Τσιγάρα Ευαγγελία) δεν έχω καπνίσει ποτέ και το πρώτο μου βιβλίο (αυτό που δεν τολμά να βγει ακόμη στον έξω κόσμο) έχει τίτλο "Μιαν ανάσα απ τον καπνό σου" 

6. Είμαι η "ιδρύτρια" του δόγματος: Όλοι έχουμε τις ελαφρολαϊκές μας στιγμές! (Έστω μια φορά το τρίμηνο - τετράμηνο βρε παιδί μου)

7. Έχω τέσσερις μεγάλες ανεκπλήρωτες (έως τώρα) επιθυμίες: να υιοθετήσω έναν σκύλο, να υλοποιήσω ένα σχέδιο κοινωνικής επιχειρηματικής, να ακούσω ένα τραγούδι μου (σε στίχους, όχι φωνή εννοείται να μη μείνει ούτε κατσαρίδα) στο ραδιόφωνο και να μείνω για ένα διάστημα της ζωής μου ή για ολόκληρη τη ζωή μου στα Κύθηρα ή στην Ιθάκη

8. Με ενοχλεί ο υλισμός της εποχής μας και η άσκοπη ανάλωση της σκέψης και της ενέργειας μας στα λανθασμένα πρότυπα του αφειδούς "ευ ζειν"

9. Δεν πιστεύω στις λέξεις που περιγράφουν τον έρωτα, Από τη στιγμή που μπορείς να τον περιγράψεις, έχεις χάσει ήδη κάτι από τη μαγεία του να ζεις

10. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε ετούτη τη χώρα! (Τα έχει πει όλα πια αυτός ο Νίκος ο Πορτοκάλογλου)

11. Ονειρεύομαι μία επανάσταση. Όχι με όπλα, ούτε με πέτρες. Μία επανάσταση με κεντρικούς άξονες την δημιουργικότητα του νου, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία σε όλες της τις εκφάνσεις! (Αθεράπευτος ρομαντισμός i know)

Υ.Γ Να είστε όλοι καλά και να μην πάψετε ποτέ να αναζητάτε τις αλήθειες που θα σας καθορίσουν! Χάρηκα για όλα τα "10+1 τυχαία πράγματα" που διάβασα γιατί μου έδωσαν την ευκαιρία να δω τους ανθρώπους πίσω και πέρα από τις οθόνες!