Λαμπιόνια θλιβερά κοσμούν και φέτος το μπαλκόνι

Να απομείνει τι για εκείνον που κρυώνει;

Αυτό το φως το ηλεκτρικό δεν έχει σπίθα

δε χαρίζει, δε γελά, δεν κυνηγάει τ' αστέρια

Ανόητο το βρίσκω, αν με ρωτάς,

τόση ακρίβεια για μια άδοξη χαρά δε τη βαστάω

ένα δωράκι σου κρατάω

κόσμε που γέννησες και πάλι τον Χριστό.

Είν' η αγάπη που τρυπώνει απ' τις σκιες

δίχως φωταψίες, δίχως να τη νοιάζει

ένα χαμόγελο πριν έρθουνε τα δώρα

μια αγκαλιά που στάζει μέλι  

πέντε έξι άνθρωποι σ' ένα τραπέζι 

Αγάπη που κερδίζεται με της καρδιάς τα υλικά

λίγη συμπόνια και πολλά μπαχαρικά

συγκίνηση κι ακέραιη ζεστάδα 

Μία καντάδα,

γλυκιά κι αρχοντική που επότισε λαχτάρα,

Κάλαντα ηχηρά, απλότητα που αγγίζει

έτσι μετρά για μένα ετούτη η μέρα,

και κάθε μέρα και κάθε γιορτή

Σαν ένα άκουσμα που λιώνω στην πηγή του

σαν ένα κράτημα απ' το βλέμμα που ποθώ

σα κυδωνάκι σπιτικό και δίπλα το νερό μου. 

Πλάι εκείνοι που έχω το θάρρος να λέω δικούς μου

ίδιοι πάντα μα και τόσο αλλιώτικοι.

Το τηλέφωνο χτυπά, οι φίλοι μου από μακριά

ευχές και γέλια σα να μασταν μαζί

Δε ζητώ τίποτα άλλο!

Ένα γράμμα σε σένα όπως παλιά

μόνο ο πόνος ο ανθρώπινος, αυτός μόνο,

ας κοπάσει Άγιε Βασίλη, ας κοπάσει

στην όμορφη μέρα που για μας ξημερώνει

να δούνε κι άλλοι της ελπίδας τη γη... 

Υπογράφει ένα ακόμα παιδί

μια κάποια που ακόμα πιστεύει... 

Ούτε που κατάλαβα πως έφτασαν Χριστούγεννα. Σα να μη πέρασε μια μέρα από το τελευταίο μπάνιο μου στη θάλασσα. Η συνειδητοποίηση της βιασύνης του χρόνου με κυβερνά. Δεν υπάρχει σχετικότητα, μόνο βιασύνη. Οφείλω, όμως, να προσαρμοστώ σ' αυτήν την πραγματικότητα και να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως τα ρολόγια δεν παύουν να μετρούν όσο όμορφα και να βαδίζουν οι στιγμές. Δεν υπάρχει και άλλη επιλογή, προφανώς. 

Στα μάτια μου ορθώνονται εικόνες από τις περσινές παραμονές. Ήταν το βράδυ πριν από την υποτιθέμενη καταστροφή του κόσμου. Κανονίσαμε με τη γνωστή παρέα να αλλάξουμε το χρόνο έντεκα ημέρες νωρίτερα. Μην καταστραφεί ο πλανήτης και δεν προλάβουμε να γιορτάσουμε τον ερχομό του 2013!! Φαγητά, ποτά, μουσική, δώρα, βασιλόπιτα, όλα είχαν πάρει τη θέση τους στο σπίτι της Παναγιώτας. Οι καλεσμένοι άρχισαν να προσέρχονται ένας ένας. Ανάμεσα τους κι εσύ, με ένα τραγούδι μου στη τσέπη σου, γραμμένο σε χαρτάκι σοκολάτας! Λίγο πριν τις δώδεκα είμαστε όλοι εκεί για την αντίστροφη μέτρηση. 3,2,1! Καλή χρονιά! "Όχι, όχι δε μ' άρεσε" λέει η οικοδέσποινα! "Πάμε ξανά, πιο δυνατά και πιο πειστικά!" 

Σκέφτομαι ώρες ώρες την αντίδραση των γειτόνων όταν συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε! Θα πρέπει να γέλασαν πολύ! Εν τέλει, ήταν η πιο όμορφη πρωτοχρονιά μας, ή η πιο διαφορετική έστω! Μας άφησε μία γλυκιά, ακαταμάχητη γεύση χαράς και τρέλας. Μας συνεπήρε με τη ζεστασιά και την ειλικρίνεια της, μας γέμισε ως τα κόκαλα όνειρο και προσμονή για εκείνα τα "καλύτερα" που θα ρθουν, τα οποία στην πραγματικότητα βρίσκονται συνήθως ανάμεσα στα χέρια μας...

Φέτος, όλοι μας εμφανώς διαφορετικοί και διαφοροποιημένοι δίνουμε ραντεβού την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος.... Η συνέχεια επί της "οθόνης" ;-) 

Αν το γέλιο χαράζει γλυκά το πρόσωπό σου

τότε η θλίψη είναι μια ωχρή κηλίδα στο βλέμμα σου

ένα αποτύπωμα στο ανάλαφρο βάδισμα σου,

μία ανεξίτηλη γραμμή στο ευθυτενές κορμί σου.

Δεν διάλεξες να της μοιάσεις, μα συνήθισες.

Συνήθισες να την κρατάς μακριά από το κάθε τι,

μακριά από εκείνους που λες πως αγαπάς,

μακριά από τον απολογισμό,

μακριά από το ξέφρενο αλισβερίσι των υγρών χαραμάδων που-

τι ειρωνεία;- ονομάζεις ζωή σου.

Δεν σε ξέρω μα ξέρω, δε χρειάζεται να μου πεις

στο χορό ετούτο οι χαμένοι περιστρέφονται αγκαλιά

Αύριο δεν θα θυμούνται πως υπήρξαν εκεί,

οι δρόμοι τους ξανά δε θα σμίξουν ,

το χρώμα τους θα ξεθωριάσει,

οι σκιές τους θα γίνουν πιο σκιές.

Βλέπεις έμαθαν να μην πονούν,

να μην ποθούν, να μην εκτίθενται.

Περνούν πάντα ξυστά και γλιτώνουν,

ή νομίζουν πως γλιτώνουν,

ή απλώς χάνουν διπλά.

Μη με μετράς στους λογικούς, 

μα ούτε και στους γενναίους!

Ποιος λογικός μετράει τα αστέρια

και ποιος γενναίος επαναστατεί μ' ένα στυλό;

Όχι, καμία σχέση!

Στην ίδια πλευρά γυρνάμε σαν χόρτα ξερά. 

Μα η γραμμή είναι κατειλημμένη 

Δεν απαντά κανείς!

Η σιωπή έγινε τελικά χρυσός και μας τρύπησε τις τσέπες.

Κι η μόνη καρδιά που είχαμε θόλωσε κι αυτή,

δε ξέρει να σου πει τι αποζητά, τι περιμένει,  

τι της έμεινε να νιώθει και τι θρηνεί. 

Αν μου ζητάς να διαλέξω, διαλέγω πάλι την αγάπη.

Έτσι μ' αρέσει,

να καίγομαι ως τα νύχια για χάρη της και να αδιαφορώ

να φωνάζω το όνομα της και να αλλάζει η τροχιά της γης

να τη ζητώ επίμονα και να ναι λάθος,

να της φιλώ τα ακροδάχτυλα, τα σύννεφα, τις λιακάδες...

Ώσπου το σώμα αυτό να γίνει χώμα...

Τόσο απλά, ανίατα κι αληθινά

Τόσο μοιραία αγάπησε με....

Κακία δε κρατώ στον ουρανό

ούτε σ' ετούτον τον χειμώνα τον αλήτη

Μόνο για σένα άνθρωπε μου αγωνιώ

που μεσ' το κρύο σου πονάς για το πλανήτη

Εσύ που σκέπασμα λογιάζεις το πετσί σου

εσύ που στέκεις δίχως λίπασμα χλωρός

πόσο θα αντέξεις στη βροχή να αργοπεθαίνεις

και στο Θεό σου να ορκίζεσαι πιστός;!

Δε σου απευθύνομαι θαρρείς και σε λυπάμαι

ούτε ευαίσθητη μ' αρέσει να με βλέπεις

απλά σε πρόσεξα θολό μεσ' την ασχήμια

να πιάνεις όνειρα κι ελπίδες να τα πλέκεις

Είναι παράξενο που κοίταζες στα μάτια

που δεν αρνήθηκες το χώμα που σε λιώνει

εσύ στη κόλαση ολόρθος και βουβός

κι εγώ εκείνου του ασφαλούς η κόρη

Αν είχα δύναμη το χέρι να σου δώσω

να σε σηκώσω απ' τα αγκάθια που πατάς

δε θα με λάβωνε αυτή σου η εικόνα

θα υπήρχε τρόπος στην Ιθάκη σου να πας

Μα τώρα αδιάφορη θα πρέπει να περάσω

να προσπεράσω, να αποδράσω σαν φυγάς

εύχομαι κάπως να αλλάξεις τη ζωή σου

εύχομαι αύριο στο φως να περπατάς

Απ' τον αιώνα των δειλών μη περιμένεις

μόνος σου φτιάξε τη δική σου διαδρομή

το νου σου όπλισε με θράσος και ξεκίνα

κι αμέσως ξέχνα με σαν μια περαστική......

Η προσωρινότητα μου μ' αγνοεί

νιώθω παραδόξως και αδίκως αθάνατη

"Ξύπνα!" Μου φωνάζει κάποια νοερή ανάφλεξη

"Η στιγμή προσπερνά, εξαϋλώνεται, χαραμίζεται

Η σκέψη ξοδεύεται σε εκείνα που δεν αρκούν

Η μνήμη αναπολεί ουτοπικές κορδέλες.

Οι μέρες σου αρχίζουν και τελειώνουν στο τίποτα,

δοκιμάζουν μα δε δοκιμάζονται,

ανέπαφες σχεδόν περνούν, κουραστικές, ανυποψίαστες.

Οι νύχτες ακόμα πιο στυφές,

η μαγεία τους ξεχασμένη σε άλλες εποχές,

η τέχνη τους ξεβαμμένη στα παλιά στιχάκια,

η ανάσα τους αλκοολική, ο ερωτισμός τους έκπτωτος.

Τα σοκάκια σχοινιά τεντωμένα ανάμεσα στον εγωκεντρισμό

και την εκμετάλλευση, 

έρημα από παιδικές φωνές, άδεια από έμπνευση.

Μόνο κάτι ποιητές των τοίχων απόμειναν ρομαντικοί.

Το σκοτάδι στων ανθρώπων τις σιωπές θεριεύει,

οι λέξεις εγκλωβίζονται στον αγώνα για επιβίωση,

ο νους χωλαίνει στα σημεία.

Μα πως να σου το πω; Ξύπνα!

Μην κάνεις τον κόπο να ξοφλήσεις πριν χρεωθείς

Μην παραιτείσαι πριν τις αντοχές σου εξαντλήσεις

Μη νομίσεις πως ο πόνος δεν είναι για τον άνθρωπο!

Αγνόησε με αν θες, ναι!

Κάψε με στο άχαρο πέρα δώθε σου,

πες πως είμαι μια αυταπάτη. 

Κράτα όμως αυτό:

Είσαι εσύ που σου μιλάς, κι εσύ που σου κρύβεσαι!

Κι εσύ είσαι πάλι που εν μέσω του χάους ορθώνεις ομορφιές...

Κι αγάπη, και τραγούδι, και θύελλες χαράς...

Διάλεξε εαυτό και προχώρα!

Η ανήμπορη οπτασία του μυαλού σου σε χαιρετά!!

 

Που περιμένουμε να ρθει; Ίσως ναι, ίσως όχι αγαπημένε μου Μανώλη Φάμελλο! Σε αυτά τα ζητήματα δεν υπάρχουν πανάκειες, ούτε και σωστές απαντήσεις. Ο καθένας από μας επεξηγεί την ευτυχία με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Άλλοι την βλέπουν στα υλικά αγαθά, άλλοι στα συναισθηματικά αγαθά, άλλοι στα ταξίδια, άλλοι στους ανθρώπους, άλλοι στη δουλειά τους, άλλοι στην περιπέτεια.... Ο κατάλογος απείρως ογκώδης και οι λέξεις φτωχές για να κλείσουν μέσα τους αυτήν την πολυσυζητημένη και περιζήτητη ιδιοσυγκρασία! 

Κάποιοι θα σου πουν πως την είχαν και την έχασαν, κάποιοι άλλοι πως την έχουν ακόμη, κάποιοι πως δεν την βρήκαν ποτέ! Όχι δεν θα πω το κλισέ "Η ευτυχία είναι στιγμές"! Η ευτυχία δεν βρίσκεται αποκλειστικά στις στιγμές αλλά στα πρόσωπα που τις γεμίζουν, που τες δίνουν χρώμα, ένταση, αφή. Τόσο απλά και ευανάγνωστα η ζωή μετατρέπεται σε ένα αέναο κυνήγι εκφράσεων, αγγιγμάτων, αλληλεπιδράσεων! Όποιος συλλάβει την ομορφιά που έγκειται σε  όλα αυτά τα ανεκτίμητα πλάνα, έχει συλλάβει και την ομορφιά που μπορεί να οικοδομήσει μέσα του, και γύρω του, και πιο δίπλα, και πιο δίπλα, και παντού!!! Δεν είναι τρελοί εκείνοι που περπατούν το πρωί τραγουδώντας,  ούτε εκείνοι που συγκινούνται με το ζευγάρωμα των πουλιών, ούτε εκείνοι που χορεύουν σαν να μην τους βλέπει κανείς, ούτε εκείνοι που φιλούν σαν να μην υπάρχει αύριο, ούτε εκείνοι που λένε "σ' αγαπώ" δίχως να περιμένουν το παραμικρό... Δεν είναι τρελοί!! Είναι πέρα για πέρα κατακτητές μιας απροσδιόριστης, ακαταμάχητης ευτυχίας μακριά από τα στενά όρια της προσωπικής και οικονομικής ευημερίας...

Για μένα αυτή η έννοια εκφράζεται μέσα από το κάθε ζωντανό μου βήμα, την κάθε καλημέρα που θα πω, τις ματιές των αγαπημένων μου, τις αγκαλιές, τα φιλιά, τα χαμόγελα, την περιπλάνηση στο άγνωστο. Μέσα από τα στιχάκια, τις μουσικές, το αμφιθέατρο της σχολής, τον καφέ με μια παρέα σπάνια! Μέσα από το χορό, τη τρέλα, την ανάγκη...
Μην σας γελάσει κανείς! Συνταγές δεν υπήρχαν και δε θα υπάρξουν ποτέ, όσο κι αν τις επιζητούμε. Η αξία του πράγματος έγκειται και στο μυστήριο της αναζήτησης, στη χαρά της ανακάλυψης και στην ξεχωριστή βιωματική απόχρωση που της δίνει ο καθένας από μας!

Μεταμφιέζουμε την ανικανότητα μας για εξέλιξη σε ημέρες μνήμης. Μνημονεύουμε τους ήρωες του 40, τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, τους αρχαίους Έλληνες, τους μάρτυρες του Χριστιανισμού, τον Κολοκοτρώνη, τη Μαντώ Μαυρογένους... Τους μνημονεύουμε, και με κάθε δοθείσα ευκαιρία, μιλάμε για εκείνους με περίσσεια υπερηφάνεια και ενθουσιασμό λες και έχουμε επιχειρήσει έστω λίγο να αποδείξουμε πως "αξίζουμε" να είμαστε απόγονοί τους. Δεν εννοώ ούτε να θυσιαστούμε, ούτε να μεγαλουργήσουμε όπως αυτοί, άλλωστε οι εποχές και οι συνθήκες έχουν διαφοροποιηθεί. Δεν εννοώ τίποτα παραπάνω από το να πορευτούμε, στο μέτρο που μας επιτρέπεται, με τη δική τους γνήσια ανθρωπιά, συνείδηση, ηθική και πνευματικότητα. 

Η μνήμη είναι μία στάσιμη πραγματικότητα που ουδέποτε βοήθησε κανέναν να προκόψει. Δεν αρκεί να θυμάσαι κάτι και να το υμνείς μία φορά το χρόνο. Δεν αρκεί να καυχάσαι για τους προγόνους σου όταν δεν έχεις κάνει την παραμικρή απόπειρα να μάθεις δύο, τρία πράγματα για τη διαδρομή τους στη γη. Δεν αρκεί να νιώθεις σημαντικός μόνο και μόνο επειδή κάποιοι που υπήρξαν πριν από σένα ήταν σημαντικοί! Είναι αδιανόητο και αλαζονικό!

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι ημέρες μνήμης πονούν. Πονούν διότι επιτέλους, ομολογουμένως με έναν τρόπο βίαιο, ήρθαμε αντιμέτωποι με τις μεγαλύτερες αλήθειες και τα σοβαρότερα λάθη μας. Σταθήκαμε απέναντι στον χειρότερο εαυτό μας και για πρώτη ίσως φορά δεν αποφύγαμε να του κάνουμε κριτική, να συγκρουστούμε μαζί του, να αποδεχτούμε πως υπήρξε και υπάρχει βαθιά ριζωμένος μέσα μας. Είναι εκείνος ο εαυτός της νωθρότητας και της άγονης ψευτοκουλτούρας, της νεοπλουτοσύνης και της εγωκεντρικής κερδοσκοπίας, της προκλητικής διαφθοράς και της ματαιοδοξίας. Θα έχετε δίκιο αν μου πείτε πως εσείς δεν είχατε καμία σχέση με αυτόν τον εαυτό και οι πράξεις σας δεν τον αποτύπωσαν πουθενά. Όλοι έτσι νομίζουμε κι όλοι από την πλευρά μας προσπαθούμε να δικαιολογηθούμε! Είναι κι αυτός ένας τρόπος επιβίωσης! Ακούσατε; Τρόπος επιβίωσης! Όχι τρόπος κοινωνικής συμβίωσης και αλληλοσυσχέτισης! Όχι τρόπος προσαρμογής και ανάδειξης! Όχι τρόπος αναγέννησης και γέννησης!! 

Οι δικαιολογίες τελείωσαν και το όρια στένεψαν! Δεν διατίθεται πια χώρος και αντοχές ούτε

για λόγους καλογραμμένους και πομπώδεις, ούτε για "φτωχά" και ανάξια ιδεώδη, ούτε για βιτρίνες ιλουστρασιόν με ανορεξικό περιέχομενο, ούτε για μνημόσυνα!!!