Απόψε λίγο πριν την έναρξη του φοβερού και τρομερού αγώνα της εθνικής μας ομάδας με την Ακτή Ελεφαντοστού η "Τεχνοκράτισσα" γιορτάζει τις 2000 προβολές της αρχικής της σελίδας. Δεν είναι πολλές, μα σίγουρα μέσα τους κλείνουν τη δική σας αξιοσημείωτη ανταπόκριση (όχι πρόκριση μη μπερδευόμαστε!)

Για μία τέτοια ημέρα δεν θα μπορούσα παρά να διαλέξω ένα ιδιαίτερο θέμα. Ας μιλήσουμε, λοιπόν για ΣΥΝΤΑΓΕΣ! Όχι, όχι μη φοβάστε! Δεν το γύρισα απότομα στη μαγειρική! Δεν θα φτιάξουμε μανιτάρια αλά κρεμ, ούτε νιόκι με σως γαρίδας! Θα μιλήσουμε για τις συνταγές των "ειδικών"! Πώς να είστε αδύνατος, πώς να έχετε την τέλεια σχέση, πώς να ζείτε την απόλυτη ευτυχία, πώς να βγάζετε τα σκουπίδια από τον κάδο, πώς να κάνετε το όνειρο σας πραγματικότητα, πώς να πάρετε το oscar, πώς, πώς, πώς.... Προϊόντα τυποποιημένα, έτοιμα για κατανάλωση και διάδοση. Προϊόντα φθηνά δίχως αντίκρισμα και πραγματική υφή. Προϊόντα καταδικασμένα στην αποτυχία. 

Η ζωή ευτυχώς δεν είναι μαγειρική! Δεν ενδείκνυται για συνταγογραφήσεις και έτοιμες λύσεις. Αντιδρά, ξεσηκώνεται, χαλάει τον κόσμο, μα δεν υπακούει ποτέ. Αν πας να τη δαμάσεις με τα χαρτάκια του ΕΟΠΥΥ ή τα κιτάπια του Τσελεμεντέ, τότε θα την αγριέψεις περισσότερο και θα την προκαλέσεις να διαψεύσει όλες αυτές τις δήθεν πανάκειες! Και η διάψευση, θυμήσου το, θα είναι πανηγυρική!

Κλείσε λοιπόν τις καρτέλες του υπολογιστή με τις συμβουλές και τα Tips (και δεν εννοώ αυτές με το μουσακά και το μπριαμ) και σήκωσε τα μάτια σου ψηλά. Δες τον κόσμο κατάματα κι αγάπησέ τον με όλα του τα στραβά και τα ανάποδα. Ξέχασες ότι αυτά είναι που σε όπλισαν με θέληση για το καλύτερο; Ξέχασες ότι χάρη σ' αυτά έμαθες να μην παραιτείσαι; Ξέχασες ότι στις πιο ανάποδες στιγμές ξεχώρισες τους πιο "ίσιους" ανθρώπους; Για σκέψου λιγάκι!

Κι επειδή είμαι δάσκαλος που διδάσκει και λόγο δεν κρατεί σου δίνω μια συμβουλή!!!! Βγες στο δρόμο και χόρεψε, πες αυτό που αισθάνεσαι, δώσε το χέρι σου σε εκείνους που το ζητούν, βάλε ψυχή και πνοή σ' αυτό που κάνεις, παίξε, γλέντησε, κλάψε, θυμήσου, δροσίσου, βούτα στο κενό, πιάσε τον ουρανό, κάνε του κεφαλιού σου... Και το κυριότερο;! Πες ευχαριστώ! Για την πιο μικρή και την πιο μεγάλη σου στιγμή, για την πιο γλυκιά και την πιο σκυλίσια σου μέρα, για τα βλέφαρα σου που ακόμα πεισματικά ανοιγοκλείνουν, γι' αυτούς που σε σηκώνουν και σε ξεσηκώνουν, για την ίδια τη ζωή!!

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου φίλη Δέσποινα που σήμερα κλείνει τα 22! Να είσαι πάντα μοναδική και ηλιόλουστη. Φωτισμένη από ζωντάνια και μεράκι! Να βλέπεις τα όνειρα σου να αποκτούν σχήμα, αφή και μυρωδιά, να αγαπιέσαι και να αγαπάς στους αιώνες, να ξημερώνει και να είσαι για τους ανθρώπους σου ξανά και ξανά ευλογία! Πάντα γερή κι ευτυχισμένη μικρή μου! Και καλό πτυχίο!

"Δεν έτυχε ποτέ να μας πιάσει βροχή μαζί", σκέφτεται η Βίκυ. "Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει, είναι μια φωτογραφία της στιγμής, είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη", ξανασκέφτεται. Η φωτογραφία δε θυμίζει πια ούτε εκείνη μα ούτε κι εκείνον. Δύο ανυποψίαστα παιδιά κοντά στα είκοσι να χαμογελούν ακουμπώντας ο ένας το κεφάλι του άλλου. Ο Μάνος την αγκαλιάζει. Η Βίκυ χαίρεται που εκ των πραγμάτων θα τον  ερωτευτεί. Δεν τους προειδοποίησε κανείς όμως, για το έγκλημα που πήγαιναν να διαπράξουν. Δεν τους σταμάτησαν τα χέρια, τα πόδια, τη καρδιά. Απλά μια νύχτα τους τα ακρωτηρίασαν όλα, βίαια και αδιαπραγμάτευτα. Ο λόγος τους μαχαίρι, η ειρωνεία τους φωτοβολίδα πάνω στο στήθος, το δικαίωμά τους ανύπαρκτο...

Πριν προφτάσει καλά καλά να το συνειδητοποιήσει, ο Μάνος είχε κιόλας φύγει. Της είπε δύο κουβέντες ψεύτικες, χαμογέλασε τυπικά και εξαφανίστηκε μέσα στη γλύκα της ερχόμενης άνοιξης, μιας άνοιξης που αλλιώς είχαν σχεδιάσει. Αυτό όμως που έθλιβε περισσότερο τη Βίκυ  ήταν το κατηγορητικό βλέμμα του απέναντί της. Την κοιτούσε σα να την καταδίκαζε για ποινικό αδίκημα, σα να το 'χε κάνει επίτηδες που τον αγάπησε...

"Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει

κι ας λάμπει η ξεγνοιασιά της εκδρομής

Εσύ όπου να πας σ' όποιο ταξίδι

σε λάθος στάση θα κατεβείς"

Κάτι τέτοιο ακουγόταν από τα χείλη της λίγο αφότου κατάλαβε τι είχε συμβεί.Παγωμένη μπροστά σε έναν έρωτα που την διάλεξε και την διέλυσε ταυτόχρονα , πήρε τους δρόμους για να τον συναντήσει δήθεν τυχαία. Τον περίμενε στον Πύργο, στο άγαλμα του Βενιζέλου, στο λιμάνι, έξω από το σπίτι του. Μια μέρα τη χαιρέτησε σε ένα σοκάκι κάποιος που του έμοιαζε. "Όχι, όχι αποκλείεται! Ο Μάνος δεν θα μου μιλούσε ποτέ του σαν να ήμουν η πιο ασήμαντη γνωστή του! Όχι, όχι δεν ήταν αυτός". Παραμιλούσε σε όλη τη διαδρομή προς τη μικρό της δυάρι μπας και πείσει τελικά τον εαυτό της πως αυτό που είδε δεν ήταν αληθινό. Όταν έφτασε, γυμνή πια από φτερά κι από όνειρα ακούμπησε το κεφάλι της στο μαξιλάρι και αποκοιμήθηκε....

Χρόνια μετά, η βροχή που δε ζήσανε ποτέ μαζί τους ένωσε κάτω από τη μαρκίζα ενός θεάτρου, εκεί που στάθηκαν και οι δύο τυχαία για να προφυλαχθούν. Όλα ήταν ξανά εκεί! Τα μάτια του στολισμένα με την ίδια καταιγίδα που ερωτεύτηκε τόσο ανήμπορα στα είκοσί της, το μικρό κενό στο χαμόγελό του, τα υπερκινητικά χέρια του, τα κατάμαυρα μαλλιά του. Για αρχή δεν είπαν τίποτα. Εκείνος είχε σωπάσει αιώνες τώρα, εκείνη δεν είχε το κουράγιο να του πει ούτε λέξη...

Κόντρα στους στίχους του τραγουδιού που τόσο αγαπούσε, η Βίκυ δεν έβγαλε μιλιά ως το τέλος. Δεν τον ρώτησε χωρίς ελπίδα πού μένει, πού κοιμάται και πώς ζει... Μόνο τον τράβηξε στη βροχή και του ζήτησε μια φωτογραφία! Την τράβηξε σε ανύποπτο χρόνο χωρίς να δώσει την παραμικρή σημασία στις ενστάσεις του. Έπειτα άγγιξε με τα χείλη της τα δικά του και άρχισε να τρέχει μέσα στη μπόρα του καλοκαιριού. Δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ κάτω απ' τη μαρκίζα.... Πώς να βρεθούν άλλωστε, αφού όλες τους τις βροχές τις πέρασαν βρεγμένοι βγάζοντας φωτογραφίες;!

Το κίνητρο για το παρόν κείμενο δόθηκε έπειτα από μία συζήτηση υψηλών τόνων. Δεν μπορούσα παρά να ανταποκριθώ στην πρόκληση της μίας εκ των δύο συνομιλητριών μου και να γράψω περί του θέματος. Λάθος λοιπόν!  Μια  έννοια με πολλά πρόσωπα και εκφράσεις. Μία έννοια με την οποία όλοι αργά ή γρήγορα αναμετρώμαστε. Μία έννοια πανανθρώπινη...

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Συνήθως, το λάθος συνοδεύεται ή έπεται μιας ενέργειας. Στην ουσία δεν εκφράζει την ενέργεια αυτή καθ' αυτή, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά τη συνειδητοποίηση των συνεπειών της ενέργειας. Οι συνέπειες μπορεί να αφορούν ένα ή περισσότερα άτομα ή μία κατάσταση. Το "σωστό" λάθος περνά από 4 στάδια!

Το πρώτο στάδιο είναι το στάδιο της άρνησης, κατά το οποίο το άτομο, ενώ ενδόμυχα γνωρίζει τι ακριβώς έχει συμβεί, προσπαθεί να δικαιολογηθεί προκειμένου να ελαφρύνει τη θέση του. Οι δικαιολογίες δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα όταν δεν στηρίζονται στην εκ πεποιθήσεως λογική ή στην πραγματικότητα. Η χρησιμοποίησή τους επίσης δεν ενδείκνυται στις περιπτώσεις που η αλήθεια είναι αντικειμενικά γνωστή, διότι ελοχεύει ο κίνδυνος η κατάσταση να επιδεινωθεί περαιτέρω. 

Το δεύτερο στάδιο είναι εκείνο των τύψεων και των ενοχών. Το άτομο φοβισμένο από την αναγνώριση των πράξεων του, ξεκινά να επιρρίπτει στον εαυτό του ευθύνες, ενίοτε δυσανάλογες του λάθους του. Από εκεί και στο εξής, οι διαθέσιμες διαδρομές είναι δύο. Η πρώτη είναι εκείνη του εγκλωβισμού στην ακατάσχετη "αυτοκατηγορία" και την δίχως ενεργή συνείδηση επιζήτηση της συγχώρεσης. Η δεύτερη διαδρομή είναι εκείνη της παραδοχής του λάθους και της επεξήγησης των πραγματικών γεγονότων καθώς και των ενδεχόμενων κινήτρων. Φυσικά , η δεύτερη διαδρομή προϋποθέτει την ύπαρξη ενός συνομιλητή που δύναται να ακούσει με τα αυτιά της λογικής και όχι με  αυτά του θυμού ή της δυσαρέσκειας.

Το τρίτο στάδιο ουσιαστικά αποτελεί τη διαδικασία που πραγματοποιείται στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου ώστε να διατυπώσει μία ειλικρινή "συγγνώμη". Ναι, ίσως όντως το φιλότιμο να εξαϋλώνεται στο άκουσμα αυτής της λέξης. Ίσως πολλοί από εμάς να την ξεστομίζουν αβίαστα και εγωκεντρικά με σκοπό να ανακουφιστούν από τις τύψεις τους και στο επόμενο βήμα να κάνουν ξανά τα ίδια λάθη. Ίσως πάλι να είναι τόσο χρησιμοποιημένη σαν λέξη που να χάνει σιγά σιγά την αξία και τη βαρύτητά της. Το θέμα είναι η "συγγνώμη" να πηγάζει πραγματικά από την ανάγκη του ατόμου να διεκδικήσει τη συγχώρεση από εκείνο ή εκείνα που με τον τρόπο του έβλαψε. Φυσικά, καμία "συγγνώμη" δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν συνοδεύεται και από ενέργειες που υποστηρίζουν την όλη διεργασία και καταδεικνύουν ευγενείς προθέσεις και διαθέσεις. 

Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο αφορά στην πραγματοποίηση της υγιούς ανατροφοδότησης. Η ανατροφοδότηση αυτή περιλαμβάνει όλες τις πιθανές δράσεις προς την κατεύθυνση της ανοικοδόμησης της σχέσης. Εδώ τα δύο μέρη αλληλεπιδρούν προκειμένου να διαπιστώσουν αν η κατάσταση μπορεί τελικά να σωθεί, γεγονός που εξαρτάται τόσο από την βαρύτητα του λάθους όσο και από το βάθος της σχέσης των μερών, δηλαδή της ισχύος των μεταξύ τους δεσμών. 

Τέλος, θεωρώ πως ήρθε η στιγμή να απαντήσω σε ένα ερώτημα που διχάζει: "Το λάθος διορθώνεται;". Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Το λάθος συμβολίζει μία πράξη και τη συνειδητοποίησή αυτής, επομένως είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να αλλάξει ή να διορθωθεί. Θα ήταν ομολογουμένως βολικό να πιστεύουμε πως υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Εν τούτοις είναι ωριμότερο να αναλαμβάνουμε κάθε φορά τις ευθύνες που μας αναλογούν και να στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων. 

Εκ των πραγμάτων και εκ φύσεως δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε το παρόν και το μέλλον κι ας ακούγεται κλισέ. Αυτή ουσιαστικά είναι και η σημασία της ύπαρξης του λάθους. Οι μεταβλητές της εξίσωσης αναπροσαρμόζονται σε μια ολοένα και ορθότερη αντιστοιχία για να δώσουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα, για να μας φτάσουν ένα βήμα πιο κοντά στην αυτογνωσία και την ολοκλήρωση, για να μας κάνουν πιο γενναίους απέναντι στις επιλογές μας και τις συνέπειες τους, για να μας διδάξουν. 

Η συμβουλή της ημέρας; Κάντε λάθη! Μη τα φοβάστε γιατί πολύ απλά δεν μπορείτε να τα αποφύγετε. Απλά να θυμάστε πως ακόμα και το λάθος έχει σωστό τρόπο να γίνεται! Μη ζητιανεύετε τον οίκτο του άλλου και μην προσπαθείτε να δώσετε στον εαυτό σας άλλοθι που δεν υπάρχουν. Είναι προτιμότερο να σκύψετε το κεφάλι και να πείτε "έσφαλα"! Τίποτα πιο ανθρώπινο από αυτό! Κι ας έχουμε φτάσει στην εποχή του "μόνο οι άλλοι φταίνε"! Στηρίξτε τα λάθη σας γιατί θα σας οδηγήσουν στα καλύτερα σωστά σας!!!!!!

Τα μεσάνυχτα τη βρήκαν να σκαλίζει αφηρημένη το μισοσβησμένο τζάκι. Πάλι σε περίμενε μα πάλι δεν ήρθες. Πλέον ξέρει πως την λησμόνησες, πως δεν σε νοιάζει. Μαζεύει από το πάτωμα κάποιες παλιές της αναμνήσεις, μαζί και τα μικρά απομεινάρια του εαυτού της. Σκουπίζει φευγαλέα τα μάτια της θαρρείς πως κάποιος θα την δει. Οδηγεί το σκελετωμένο και αδύναμο κορμί της στο παγωμένο σας κρεβάτι. Τριάντα δύο ημέρες το ίδιο σκηνικό.

Το κινητό της κλειστό. τα παράθυρά της σφραγισμένα, η μορφή της άφαντη. Πιστεύει ακόμα στο θαύμα. Πιστεύει πως θα ανοίξεις ξανά την πόρτα και θα χυθείς πάνω της  με ορμή και έρωτα όπως παλιά, πως θα την κοιτάξεις με τον ίδιο γλυκό σου τρόπο, πως θα της υποσχεθείς ότι δεν θα την αφήσεις ξανά μόνη... Το συνειδητοποιεί σιγά σιγά, μη φοβάσαι! Ξέρει πως δεν θα συμβεί. Δεν ανασαίνει πια πάνω από τα ξεχασμένα σου ρούχα, δεν τα φορά δεν τα νοιάζεται. Δεν ξενυχτάει ακούγοντας εκείνο τον Γάλλο συνθέτη που τόσο αγαπούσες. Δε σε φωνάζει πια στον ύπνο της σαν τρελή.

"Όλα περνάνε, Λίλια!" μου έλεγε κάποτε. Τώρα της το λέω εγώ μα δεν το λογαριάζει γι αλήθεια. Δεν μ' αφήνει καν να μαι μαζί της αυτές τις ώρες. "Μόνη μου! Μόνη μου θα το περάσω!" Λέει και ξαναλέει. Γι' αυτό κι εγώ μην έχοντας τι να κάνω απευθύνομαι, νοερά έστω, σε σένα. Σε σένα που κάποτε φώτισες με τόση αδιανόητη ομορφιά τη ζωή της , μα το ίδιο αδιανόητα την πήρες όλη πίσω σταγόνα, σταγόνα. Νιώθω πως θα με ακούσεις κάπως. Δεν ξέρω πως, μη με ρωτάς.

Έχει γίνει σκιά του εαυτού της. Δε γελάει πια, δεν τραγουδάει. Βυθίζεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Σχεδόν δεν αντιδράει, μιλάει καταναγκαστικά, κινείται μηχανικά. Στη δουλειά της δεν την ξαναείδαν. Τους άφησε μόνο ένα σημείωμα πως έφυγε οριστικά από την Ελλάδα. Οι γονείς της δεν το έχουν μάθει. Δεν θέλει να τους το πει.

Με τρομάζει αυτή η μοναξιά που έχει επιλέξει. Με τρομάζει που απορρίπτει με τόση αδιαλλακτικότητα  όλους τους δικούς της ανθρώπους. Ούτε ένα χάδι δε δέχεται, ούτε μια κουβέντα παρηγοριάς, παρέας. Νομίζει πως τη λυπόμαστε, πως την αγκαλιάζουμε από οίκτο, πως αργά ή  γρήγορα θα την προδώσουμε κι εμείς. Τον σκύλο σας τον Ορέστη τον έχω πάρει εγώ. Ξεσπούσε πάνω του, τον μάλωνε συνέχεια. Δεν μπορούσε να μένει άλλο μαζί της. Εκεί πια ήταν μία φυλακή.

Σήμερα την πήρα με το ζόρι να πάμε μια βόλτα. Τη χτένισα, την έντυσα, της έβαψα τα χείλη. Παρότι εμφανώς ταλαιπωρημένη, είναι όσο όμορφη την άφησες. Τα μάτια της εκπέμπουν σπιρτάδα, το δέρμα της φεγγοβολά. Τα νιάτα της συνεχίζουν να γοητεύουν.Η απώλεια δεν κρύβεται όμως, ό,τι και να κάνει. Μοιάζει σα να έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στο βλέμμα της, στο βάδισμά της, στην ύπαρξης της ολόκληρη. Μου ζήτησε να σταθούμε στην παιδική χαρά στη γωνία απέναντι από το σπίτι. Ήθελε πολύ ένα δικό σου παιδί, θα το θυμάσαι. Έμεινε για δέκα λεπτά χαμογελαστή να χαζεύει τα μικροσκοπικά, αεικίνητα πλάσματα πάνω στις πολύχρωμες κούνιες... Έπειτα έσκυψε το κεφάλι και άρχισε να απομακρύνεται.

Της στοίχισε πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζεις. Έφυγες σαν κλέφτης δίχως να πεις λέξη, πέταξες το κινητό σου, εξαφανίστηκες. Σα να μην υπήρξατε ο ένας για τον άλλον, σα να μην είχατε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια μαζί, σα να μην την είχες αγαπήσει. Άραγε πώς να νιώθεις γι' αυτή σου τη φυγή; Λυπάσαι; Πονάς; Αδιαφορείς; Μα ποια απάντηση γυρεύω την ώρα τούτη κι από ποιον; Από ένα φάντασμα που το κατάπιε η νύχτα;

Τα εικοσιτετράωρα περνούν και δεν αντέχω να τη βλέπω άλλο έτσι. Έκοψε τα μαλλιά της χθες. Δε θέλει λέει να μοιάζει με αυτό που ήταν πριν. Έδωσε τα μισά της ρούχα στην ενορία, πέταξε τα σεντόνια, τη κολόνια σου. Φτιάχνει το σπίτι από την αρχή μα δεν είναι καθόλου καλά. Δε βρίσκει νόημα ούτε καν στη μουσική της. Έχει σκεπάσει το πιάνο της με ένα λευκό σεντόνι σα να ναι νεκρό. Δεν το αγγίζει, δεν το πλησιάζει. Για να παίξει ούτε λόγος. Μου ζήτησε να μην την επισκεφτώ ξανά. Σχεδόν με έδιωξε. Κι εσύ ούτε ένα τηλέφωνο. Να δεις αν ζει, αν επιβιώνει. Αν μπορούσες έστω να την κοιτάξεις στα μάτια και να της πεις την αλήθεια σου, ίσως να της ήταν πιο εύκολο. Μα τώρα σε περιμένει. Δεν το δηλώνει ανοιχτά αλλά το ξέρω. Δεν γίνεται να πιστέψει πως ο άνθρωπος της δε στάθηκε δυνατός ούτε ένα αντίο να της πει. Γι αυτό καταρρέει ώρα με την ώρα, γι' αυτό καταπίνει σαν καραμέλες τα ηρεμιστικά, γι' αυτό αρνείται κάθε τι που έχει σχέση με τη ζωή. Την κατασπαράζει λεπτό με το λεπτό η απουσία σου, τα κλειδιά σου που δε γυρίζουν πια στην πόρτα, το πορτατίφ που δεν φωτίζει το μισοτελειωμένο σου βιβλίο, το γραφείο σου που θρηνεί κι εκείνο μαζί της. 

Δεν ζητώ να τη συμπονέσεις, να νιώσεις λύπηση. Ζητώ μονάχα να έρθεις για μια τελευταία φορά. Να της μιλήσεις όπως της μιλούσες, να της δώσεις λίγο κουράγιο. Μα τι λέω;!  Έχω τρελαθεί κι εγώ! Αυτή τη στιγμή μόνο κακό μπορείς να της προκαλέσεις αν γυρίσεις. Αφού η αγάπη σου μαράθηκε και δεν έχεις πια τίποτα να δώσεις μείνε καλύτερα μακριά, αγκαλιά με τη τσακισμένη σου περηφάνια και τη λήθη. Φρόντισε να μη σε δει ξανά, να μη σ' αναγνωρίσει... (Συνεχίζεται)

Απόγευμα Τρίτης! Άνοιξη μεστή! Τα ψέματα τελείωσαν. Κόσμος ανομοιόμορφα διασκορπισμένος σε κάθε φωτεινό και μη κομμάτι χώρου. Ευφορία στις καρδιές! Όλα συνηγορούν σε μια κοινή αλήθεια. Καλοκαιριάζει. Σ’ αυτή τη γη με τα μύρια προβλήματα, με τις χίλιες δύο γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες, με τα καταπονημένα χαμόγελα, συνεχίζει να καλοκαιριάζει. Όχι ότι γίνεται κάποιο θαύμα επειδή οι λιακάδες μονοπωλούν, όχι ότι αυτά που μας χωλαίνουν παύουν να υπάρχουν με μια βόλτα, όχι ότι λυτρωνόμαστε , αλλά τουλάχιστον φωτίζουμε λίγο το μέσα μας, εκείνο που για χρόνια επαναπαυόταν, εκείνο που βίαια κλονίστηκε αλλά ξύπνησε (θέλω να πιστεύω), εκείνο που εν τέλει θα μας σώσει.

Παρασύρθηκα! Για άλλο πράγμα θέλω να μιλήσω.

Εν μέσω λοιπόν όλης αυτής της ατμόσφαιρας ένα παζάρι βιβλίου λαμβάνει χώρα στο κέντρο της πόλης. Ένα νερό ανεκτίμητο στη δίψα των όσων αναζητούν τη σοφία. Η σοφία είναι ακριβή και δύσκολη στο άγγιγμα για πολλούς. Μα τώρα δες! Όλο ο πλούτος με 2,00 , 2,50, 3,00 , 5,00 ευρώ. Οι διψασμένοι συρρέουν στη πηγή. Απορροφώνται για  ώρες. Ψάχνουν, διαβάζουν, διαφωνούν, παθιάζονται, μελαγχολούν μπροστά στο «ουδέν οίδα» τους, γεμίζουν. Όλοι φεύγουν με μια αγκαλιά λογοτεχνήματα, πληρώνουν και με μια λαχτάρα στα μάτια συνεχίζουν τη βόλτα τους ξεδιψασμένοι λίγο. Εδώ και είκοσι ημέρες σχεδόν η πόλη γιορτάζει για το νερό της διανόησης που σε τιμή ευκαιρίας της προσφέρεται γενναιόδωρα.

Είναι η στιγμή που με κατακλύζει ένας προβληματισμός χρόνιος. Όταν το βιβλίο γίνεται είδος πολυτελείας πως αυτός ο κόσμος μπορεί να διανύσει την επόμενη μέρα του ακέραιος; Θα μου πεις «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβάσεις! Δανείσου» Ναι μπορώ αλλά επίτρεψε μου να είμαι από τους συντηρητικούς. Εκείνους που το βιβλίο το θέλουν κτήμα τους, εκείνους που θέλουν να κοιμούνται μαζί του, να κλαίνε μαζί του, να ταξιδεύουν μαζί του. Τι απ’ όλα αυτά μπορώ να κάνω με τα δανεικά;

Ή μου λένε «Ηλεκτρονικό βιβλίο ρε συ! Καλή φάση και οικονομική» Δε θα διαφωνήσω μαζί σας φίλοι μου, άλλωστε έχω και μερικά τέτοια, αλλά τα στερεότυπα μου δεν θα τα απαρνηθώ. Το βιβλίο δεν είναι κέρδος μόνο πνευματικό, είναι βίωμα, βίωμα στην αφή, τη μυρωδιά, τη συντροφικότητα. Δεν έχουν να μου πουν τίποτα λοιπόν οι φωτεινές αποτυπώσεις του υπολογιστή ή της μοντέρνας ταμπλέτας. Τίποτα. 

Ναι, είμαι αναγνώστης που χτίζει το μέσα του με τιμές ευκαιρίας. Δεν ντρέπομαι που ένα μου όνειρο, η βιβλιοθήκη μου, θα είναι ίσως παιδί παζαριών και εκθέσεων, δίχως ιλουστρασιόν εξώφυλλα και δερματόδετες εκδόσεις. Φτάνει που θα είναι δική μου. Φτάνει που δεν θα τη χρωστώ σε κανέναν. Φτάνει που θα μπορώ κρυφά να την καμαρώνω και να βυθίζομαι στην φλογερή της ιδιοσυγκρασία. Φτάνει που θα αφήσω κάτι στα παιδιά που ίσως φέρω στον κόσμο…    

Κλέβω τον τίτλο από το ομώνυμο κομμάτι του Στάθη Δρογώση για να αναφερθώ σε  εκείνα  που δε θέλω να πεις πουθενά. Δεν είναι δυσνόητα, ούτε και φοβερά. Δεν είναι ασήμαντα, μα ούτε και μικρά. Είναι πράγματα που ακροβατούν στην άκρη του μυαλού και καμιά φορά εμποδίζουν τον ύπνο μου. Είναι η ανησυχία για τον επόμενο χτύπο αυτής της  γης, ο φόβος μπρος στη σκοτεινιά των ανθρώπων, η θλίψη στο άκουσμα ενός ακόμα πολέμου. Μην το πεις πουθενά αλλά στα αλήθεια φοβάμαι. Δεν ξέρω προς τα που να πάω, από που να αρχίσω, τι να ονειρευτώ! Δε ξέρω καν αν ο προορισμός που κάθε φορά διαλέγω είναι δικός μου ή απλώς μου τον επιβάλουν οι συνθήκες. Δε ξέρω αν όλοι όσοι συναντώ έχουν καταλάβει πόσο σπουδαία είναι η κάθε ζωντανή τους στιγμή. Δε ξέρω! Αυτό μόνο ξέρω! (Έχω κατακλέψει το σύμπαν κι απόψε!)

Ύστερα, μετά από "ώριμη" σκέψη καταλήγω να εκτιμώ την ευδαιμονία που ενίοτε προσφέρει η άγνοια και να σηκώνω ξανά το βλέμμα μου στον ουρανό. Είναι κι αυτό μια νίκη! Έτσι κάθε φορά που σκέφτομαι να αρχίσω τη μουρμούρα (τώρα ξέρετε και ποιο είναι το αγαπημένο μου τηλεοπτικό πρόγραμμα), κοιτώ πάνω μου και δίπλα! Συνειδητοποιώ τα δώρα της ζωής μου και καταπιάνομαι με ότι πιστεύω πως μπορεί να  χαρίσει έστω και μια υποψία ελπίδας στον μικρό μου κόσμο!!!

Μην το πεις πουθενά αλλά με έναν τρόπο σταμάτησα να φοβάμαι! 

Καλό βράδυ!!

Μη φοβηθείς καρδιά μου.
Κι αν ακόμα δεις το χαμό να σιμώνει,
μη φοβηθείς.
Η ρότα ετούτη δε χαρίστηκε ποτέ
έλιωσε σώματα κι αμόλησε ξυράφια
σου `μαθε να δίνεις και μοιραία να ζητάς,
να ξεψυχάς πανάκριβα
για αυτό που χεις ποθήσει.
Μα δε θα αργήσει,
εκείνη η μέρα που ασήμια θα μετράς.
Ασήμια γνώριμα ανθρώπων που αγαπάς
και ρόδα που στον ήλιο κοκκινίζουν.
Και σε κεντρίζουν και σ' αγρυπνούν
και σου υπόσχονται:
"Εκεί που πίπτει πόνος, πίπτει και γιατρειά"

Μη φοβηθείς καρδιά μου!
Δεν είσαι γι αυτά, δε σου πάνε.
Έχεις ακέραιη μορφή και πεμπτουσία
μιλάς στα σύννεφα, γελάς με φαντασία
και στην ουσία
είσαι λουλούδι που στην άνοιξη χρωστάς,
το χρώμα και το άρωμα σου,
τη μουσική που διάλεξες να παίζουν τα φτερά σου
Μένω κοντά σου κι ανήμερα γυρνώ,
σε έναν παράδεισο που φύτρωσε στο χάος!