Το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν έχει φτιαχτεί για να είναι δίκαιο. Ίσως πρέπει να το βάλουμε πια καλά στο νου μας και να ζήσουμε μ' αυτό, αν δεν αποφασίσουμε να το αλλάξουμε βέβαια. Ο Henry Ford έλεγε πως "αν ο κόσμος μάθει πως λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα εξεγερθεί σε 24 ώρες"! Η γνώση είναι δύναμη και η έλλειψη της αδυναμία. Ενδεχομένως, μέχρι πρότινος να ήταν βολικό να ζούμε στην παρατεταμένη μας άγνοια. Στην παρούσα φάση, εν τούτοις, φαντάζει πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη να θέσουμε κάποιες βάσεις στο διάλογό μας για να μπορέσουμε να θεμελιώσουμε μία λύση.  

Πάνω από το 92% του παγκόσμιου χρήματος είναι χρέος. Ίσως το έχετε ακούσει. Αν όμως το 92% του χρήματος είναι χρέος, πώς γίνεται το υπόλοιπο 8% να το αποπληρώσει; 

Ας υποθέσουμε ότι σε μία αγορά υπάρχουν 100 νομίσματα και 4 άνθρωποι. Ο καθένας έχει στη διάθεση του 25 νομίσματα. 

Ένας από τους 4 ξοδεύει όλα του τα χρήματα με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. 

Τότε έρχεται ο φίλος του και του λέει: Άκου αγαπημένε μου. Εγώ έχω 35 νομίσματα και μπορώ να σου δανείσω τα 15. Με έναν όρο! Στο τέλος της προθεσμίας που θα σου πω θα μου επιστρέψεις τα 15 νομίσματα συν 5 νομίσματα τόκο για την εξυπηρέτηση που σου έκανα!" ===> Αυτομάτως, το χρέος γίνεται 20 νομίσματα και στην αγορά θεωρητικά υπάρχουν 105 νομίσματα, από τα οποία τα 5 είναι ΑΕΡΑΣ. Πώς γίνεται να αποπληρώσεις τον  αέρα;  Πάντα κάποιος θα χρωστάει αυτά τα 5 νομίσματα και δεν θα μπορεί να τα επιστρέψει ΠΟΤΕ. 

Φυσικά, το παραπάνω είναι ένα πολύ απλοϊκό παράδειγμα. Στην πραγματικότητα, το χρέος πολλαπλασιάζεται με ασύλητους ρυθμούς, όσο δίνονται νέα δάνεια. Το θέμα έγκειται στο πόσα δάνεια είναι δυνατό να δοθούν ακόμα, από τη στιγμή που όλο σχεδόν το παγκόσμιο χρήμα είναι ήδη δάνειο; Ξέρω, δεν ακούγεται λογικό! Δεν είναι λογικό! 

Η περίπτωση της Ελλάδας ίσως αποκαλύπτει περίτρανα την τρομοκρατία του χρέους. Όσο, όμως, μία κοινωνία δεν διαθέτει το πλεονέκτημα της αυτάρκειας και το εμπορικό της ισοζύγιο είναι αρνητικό, δηλαδή η οικονομία της στηρίζεται κατά βάση στις εισαγωγές, μοιάζει σχεδόν ανέφικτη η μερική έστω απαγκύστρωση από την πολιτική συσσώρευσης χρέους. Όχι, ριζικές αλλαγές δεν θα ήταν γόνιμο να περιμένουμε άμεσα, τουλάχιστον όχι όσο συνεχίζουμε να επενδύουμε σε απαρχαιωμένες συνδικαλιστικές λογικές και προσωπικά - κομματικά συμφέροντα. Οφείλουμε να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να δούμε πέρα από τον εαυτούλη μας, να φτιάξουμε τον τόπο μας από την αρχή, να τον αγαπήσουμε. Ο πλούτος του άλλωστε είναι αδιαπραγμάτευτος και ισχυρός. Ίσως  ο ήλιος, ο αέρας, το κοφτερό μας μυαλό και η πίστη να αρκούσαν για να στηρίξουμε τη νέα μας προσπάθεια...  Φτάνει να δουλέψουμε... Μαζί...! 

Η έννοια της εξωστρέφειας δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά και οτιδήποτε συνδέεται με την αλληλεπίδραση των ανθρώπων και των κοινωνιών. Για το λόγο αυτό αποφάσισα να εντάξω στον μικρό μου ιστότοπο μία θεματική ενότητα αφιερωμένη σε νέα πρόσωπα, φρέσκα και δημιουργικά, τα οποία με χαμόγελο αποδέχτηκαν την πρότασή μου για μία μικρή διαδικτυακή συνέντευξη. Πρώτη "καλεσμένη" της στήλης #14_ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ είναι η Τίνα Μιχαηλίδου, η δημιουργός και διαχειρίστρια του πολύ επιτυχημένου Blog  It's my Life by Tina Michaelidou Την ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την ενδιαφέρουσα συνάντηση ακόμη και μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μας!

1. Πώς ήρθε το blogging στη ζωή σου; 

Το blogging είχε έρθει στη ζωή μου πριν 3 χρόνια. Έπειτα το άφησα αλλά να μαι πάλι...επανήλθα με έναν τρόπο μαγικό!!!

2.Από το ένα μέχρι το πέντε πόσο σε έχουν βοηθήσει τα social media στην διάδοση του blog σου;

Θα σου πω 5 διότι δυστυχώς αν δεν υπήρχαν τα social media κανείς δεν θα ήξερε κανένα blog.

3. Με τι άλλο καταπιάνεσαι πέραν του blogging;

Με τη ζωή... είναι πολύ σημαντικό να χαίρεσαι την κάθε στιγμή της ζωής σου!! Οι βόλτες, οι έξοδοι και τα ιδιαίτερα μαθήματα αποτελούν μέρος της ζωής μου.

4. Ποια θέματα σε εμπνέουν περισσότερο να γράφεις;

Κάποτε αν θυμάμαι καλά ο Γιάννης Πάριος είχε πει πως τα καλύτερα τραγούδια γράφονται όταν πονάς , έτσι είναι και με τα άρθρα όταν πονάς γράφεις τα καλύτερα, ενώ όταν είσαι χαρούμενος απλά βιώνεις την απόλυτη τρέλα. Εμπνέομαι από τα καθημερινά προβλήματα της ζωής που μας αφορούν όλους.

5. Ένα αγαπημένο σου μότο για τη ζωή;

Χαμογέλα γιατί σου αξίζει!!!

6. Τρία πράγματα που θα άλλαζες στον κόσμο αν ήσουν "Θεός για μία εβδομάδα";

Μόνο 3;;; Πολλά θα ήθελα να αλλάξω αλλά θα σου πω τα πιο σημαντικά :
1. Θα άλλαζα την κατάσταση που υπάρχει στη χώρα μας, είναι το 1ο που θα έκανα, άλλωστε σαν λαός βιώνουμε άσχημες καταστάσεις με αβέβαιο μέλλον.Θα έφερνα την αγάπη, την ειρήνη και θα ξόρκιζα ότι κακό υπάρχει στον κόσμο.
2. Θα "διόρθωνα" τους ανθρώπους, θα τους μάθαινα να αγαπούν, να σέβονται και να θυμούνται ότι δεν έχουμε έρθει στον κόσμο για να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους...
3. Θα άλλαζα τη ζωή γενικά θα μάζευα τις στεναχώριες και θα τις μετέτρεπα σε χαμόγελα

7. Το internet φέρνει τελικά κοντά τους ανθρώπους ή τους απομακρύνει ακόμα περισσότερο; Τι πιστεύεις;

Εξαρτάται από πολλά. Θεωρώ ότι είμαστε εξαρτημένοι από το internet, ναι μεν ενώνει αλλά από την άλλη υπάρχει και πολύ μοναξιά, βγες έξω και δες μια παρέα που να μην έχει κανείς το κινητό στο χέρι του, βρες μου μια μόνο, εγώ πάντως δεν την βλέπω.

8. Ο έρωτας μπορεί να κρατήσει για πάντα;

Όχι το για πάντα για μένα έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Δεν υπογράφεις συμβόλαιο με κανέναν για να μείνει δίπλα σου. Ο έρωτας για να κρατήσει για πάντα πρέπει να πληρεί πρωτίστως τις προϋποθέσεις, του σεβασμού και της εμπιστοσύνης κάτι που δεν συναντούμε συχνά στις μέρες μας.
Σε έναν γάμο που παρεβρέθηκα ο Πάτερ είπε : " και εάν ο έρωτας χαθεί, θα υπάρχει η αγάπη, και αν χαθεί και η αγάπη θα υπάρχει ο σεβασμός "

9. Ένα βιβλίο που σε στιγμάτισε;

Ps i love you

10. Ένα τραγούδι που ακούς πολύ τελευταία;

Passenger - Let Her Go

11. Αν σε πήγαινα πέντε χρόνια μπροστά τι διαφορετικό θα ήθελες να δεις στη ζωή σου και τι στον κόσμο;

Στον κόσμο θα ήθελα να δω επιτέλους αγάπη, ειρήνη και να λιγότερο κακό (και κακία χαχα)!!!
Σε μένα αν και δεν κάνω σχέδια αλλά θα ήθελα να είμαι ακόμα πιο ευτυχισμένη κάτι διαφορετικό, να έχω παντρευτεί ίσως - αν και είναι θέμα τύχης αυτό -

12. Ποια είναι τα πέντε αγαπημένα σου μέρη ή σημεία στην Αθήνα;

1. Πλάκα
2. Νέα Ερυθραία (Six Pot, Block κλπ)
3. Piu Verde Παπάγου
4. Κηφισιά
5. Παραλιακή ( Άσπρο Πιάτο, Nalu κλπ)

13. Χειμερινό σινεμά ή θερινό;

Αν σου πω ότι έχω να πάω χρόνια τι θα πεις; Αλλά προτιμώ το θερινό, είναι ρομαντικό και μετά το συνδυάζεις και με μια βόλτα στη θάλασσα

14. Και τέλος, μία καλοκαιρινή ερώτηση: Θα κάνεις διακοπές φέτος;

Αυτό είναι ένα θέμα. Ακόμα δεν ξέρω όταν θα μάθω θα σε ενημερώσω αλλά θέλω πολύ να πάω!!!

Μπορείτε να βρείτε το blog της Τίνας Μιχαηλίδου και στο Facebook εδώ

-Όπως σας είπα και πριν κύριε αστυνόμε μου, τόνισε η κυρία Στέλλα, τη νύχτα της ληστείας δεν είδα κανέναν να μπαίνει στην πολυκατοικία απέναντι από το περίπτερό μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως είδα τον γιο την Σπυριδούλας της κομμώτριας που τραβιέται με τη φοιτητριούλα του πέμπτου, ξέρετε αυτή με τα πολύχρωμα μαλλιά και να χτυπάει τα κουδούνια φωνάζοντας κάποια στιγμή . Μάλλον του τα φοράει η μικρή κι έχει τρελαθεί. Φαίνεται αυτή από τη φάτσα. Α, ναι! Είδα και τη χήρα του τρίτου να γυρίζει αργά με μία παρέα μεθυσμένων. Ούτε ένας χρόνος δεν πέρασε από τότε που χήρεψε και άρχισε κιόλας να το παίζει εύθυμη και να κουβαλάει άντρες. Αφήστε τα, πάει ο κόσμος χάλασε. Ας αναπαύσει ο θεός την ψυχούλα του καημένου του Γεράσιμου και ποιος νοιάζεται γι΄αυτήν.

-Αρκετά κυρία Πετρίδου μου. Κατάλαβα. Μήπως παρατηρήσατε τίποτα το παράξενο στην περιοχή; Τίποτα ασυνήθιστο;

-Αν εξαιρέσετε τον αδερφό της Άννας της Μπενόγιωργη με το φούρνο στο στενό παράλληλα από το σπίτι μου, που περιφέρεται κάθε βράδυ σαν το φάντασμα στη γειτονιά και τρομάζει τους περαστικούς με τις στραβές δοντάρες του, όχι, δεν παρατήρησα τίποτα το ασυνήθιστο.

-Με καλύψατε! Σας ευχαριστώ, είπε ο νεαρός αστυνομικός φανερά ενοχλημένος από την ακατάσχετη φλυαρία της μεσήλικης κυρίας.

-Αν με χρειαστείτε μη διστάσετε. Είμαι στη διάθεσή σας. Πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί οι αλήτες που άδειασαν το διαμέρισμα της Φωτεινής. Καλά δεν ήταν και κανένα παλάτι αλλά μ' ό,τι έχει ο καθένας πορεύεται. Τέλος πάντων! Καλή σας ημέρα κύριε αστυνόμε μου. Αχ και να ξέρατε πόσο μου θυμίζετε τον γιο μου, τον Άγγελο. Ανάθεμα την ξενιτιά που τον πήρε μακριά μου. Αλλά και τι να έκανε; Εδώ δεν υπάρχουν πια δουλειές. Δε βαριέσαι, ας είναι καλά εκεί που είναι κι ας παρηγοριέμαι εγώ η μάνα με τα ξένα παιδιά...

Η Στέλλα κατευθύνθηκε προς την πόρτα μουρμουρίζοντας χιλιάδες λέξεις δίχως να ανασαίνει, ενώ ο αστυνομικός έπιανε το κεφάλι του, προφανώς επειδή είχε ζαλιστεί από όλες αυτές τις παντελώς άχρηστες πληροφορίες. Πού να φανταζόταν ότι αυτή η γυναίκα, η ανυπόφορη, η φλύαρη, η κουτσομπόλα θα τον βοηθούσε λίγους μήνες αργότερα να λύσει το γρίφο μίας δύσκολης υπόθεσης και να προαχθεί! 

Συνεχίζεται.........

Μήπως τελικά είμαι πολύ ρομαντική και δεν το έχω καταλάβει; Νόμιζα ότι είχα απαλλαγεί απ' αυτό το κουσούρι, αλλά μάλλον έπεσα έξω ως συνήθως!! Ζω ένα δράμα όπως εύλογα μπορείτε να υποθέσετε. Πώς να επιβιώσει ένας ρομαντικός στον κόσμο των ανέραστων; Πώς να βγει και να δηλώσει ότι πιστεύει ακόμα στις καλές προθέσεις των ανθρώπων, στον έρωτα, στην ανιδιοτέλεια; Τέλος πάντων ας μη μιλήσω άλλο επί προσωπικού διότι είμαι και επισήμως "τεχνοκράτισσα" πια και δεν μου επιτρέπονται τέτοιου είδους κλισέ! (Ας με χαστουκίσει κάποιος, μπας και σταματήσω την άσκοπη φλυαρία!) Μπαίνω στο ψητό!

Είδα που λέτε προσφάτως την ταινία "Από έρωτα" του Θοδωρή Αθερίδη. Σίγουρα δεν περίμενα να δω αυτό που είδα... Προτού πέσετε να με κατασπαράξετε εσείς οι γνώστες του ποιοτικού κινηματογράφου δώστε μου τρία (χρονομετρημένα) λεπτά να διατυπώσω την ταπεινή μου γνώμη. Η ξενομανία θα μας φάει σε ετούτον εδώ τον ταλαίπωρο τόπο. Βλέπετε οτιδήποτε καλό, παύει να είναι καλό όταν είναι ελληνικό! (Βλ. τα κοράκια που έσπευσαν να υπονομεύσουν ακόμα και το βραβείο του Λάνθιμου στις Κάννες! Anyway, ας μη γίνω ένα και το αυτό μαζί τους!) 

Το "Από έρωτα" είναι μία ταινία εξαιρετικά ειλικρινής. Μολονότι αποτελεί έναν ύμνο στον ρομαντισμό, δε διστάζει να καταδείξει το πιο απρόβλεπτο, το πιο ανυπόφορο, το πιο άγριο μέσα στην τόση ομορφιά πρόσωπό του. Ένα ηχηρό μήνυμα φτάνει στα αυτιά της συνείδησής μου: Αν τύχει και ερωτευτείς, ευχήσου να σταθείς τυχερός. Κι αν δεν σταθείς τυχερός, διάλεξε το δρόμο που ακόμα κι αν σε πονά περισσότερο, στη ρότα του βαδίζεις γελαστός ή και τρελός. Για τους πολλούς, τους αντικειμενικούς ο Αντώνης, ναι, ήταν τρελός, άρρωστος, ψυχάκιας. Για ορισμένους άλλους, ωστόσο, που κατάφεραν να συναισθανθούν λίγο την τρυφερή παραφροσύνη του, αυτός ο τύπος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος μοιρασμένος ανάμεσα σε δυο ζωές: στη μίζερη ζωή του πραγματικού χρόνου και στην φανταστική ζωή ενός έρωτα εγκλωβισμένου στο ανεπανόρθωτο του θανάτου...

Αν μείνεις μισός, ποιο μισό θα σε συμπληρώσει ξανά; Ποιο μισό θα ξαπλώσει πλάι σου και θα σε νιώσει στη σιωπή; Ποιο μισό θα βρίσκει αστεία τα ελαττώματά σου; Ποιο μισό θα σε ξαγρυπνήσει από ζήλια κι ανυπομονησία; Ποιο μισό θα σε κάνει να υποφέρεις τόσο γλυκά από έρωτα; Η κοινή λογική δεν πιστεύει στα "μισά" ούτε στα "υπόλοιπα μισά"! Η κοινή λογική δε μιλάει ποτέ γι' αγάπη γιατί η αγάπη δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος! Η κοινή λογική δεν αφήνει περιθώρια για ευαισθησίες και γλαφυρότητες! Αρνούμαι να υπακούσω... Προσπαθώ να γίνω σαν όλους κυνική, προσπαθώ να πνίξω τις "αστείες" περί έρωτος πεποιθήσεις μου, προσπαθώ να ενταχθώ στο πλαίσιο μιας επιβίωσης που θα με δικαιώσει μόνο με φράγκα μα ποτέ με συναισθήματα... Προσπαθώ, αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! Κάποιοι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι τελικά!!!!

Μπράβο Θοδωρή... Μπράβο για το φιλμάκι σου. Η απλότητα διδάσκει και το απέδειξες...

Κι ένα κομμάτι που ταιριάζει γάντι!! Σαν παλιό σινεμά...

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να φοβούνται τη μοναξιά, κάτι που αποτελεί πια μια κοινή και χιλιοειπωμένη αλήθεια. Ή μήπως μια κατασκευασμένη αλήθεια; Πρέπει λέει επειγόντως να είσαι υπέρ το δέον κοινωνικός, να έχεις μεγάλες παρέες και πολλές καβάτζες γιατί αλλιώς θα μείνεις μόνος με συνοπτικές διαδικασίες. Κι αν μείνεις μόνος ποιος σε σώζει μετά; Ανοίγει η καταπακτή του χάους και σε καταπίνει. Γύρω σου απλώνεται σκοτάδι βαθύ και σε τυλίγει ο φόβος. Ο θάνατος και η κατάθλιψη σε πλησιάζουν. Ή μήπως έτσι σου έχουν μάθει να πιστεύεις; Σου δίνω το δικαίωμα στο τέλος αυτού του κειμένου να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις! (Μία δημοκρατική τεχνοκράτισσα! Είναι πράγματι συγκινητικό!) Πρώτα, όμως θέλω να με ακούσεις, όχι ως ειδικό, προφανώς, αλλά ως ένα άτομο που έτυχε να συνδέσει κάποια δεδομένα και να εξάγει ορισμένα συμπεράσματα. (Σιγά κούκλα μου, δεν κάνεις διδακτορική μελέτη για τη γενετική! Χαλάρωσε λίγο!)

Ας βάλω σε σειρά τον συλλογισμό μου (επιτέλους)
1ον
Ναι, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Δεν αμφισβητώ τη συγκεκριμένη παραδοχή, ούτε είμαι σε θέση να την κρίνω τόσους αιώνες μετά. Δέχομαι, ότι ο άνθρωπος από τη φύση του, όπως και τα υπόλοιπα πλάσματα υποθέτω, υποσυνείδητα (ή συνειδητά) επιθυμεί να αποτελεί μέλος μιας ομάδας για να μπορεί, πρωτίστως, να αποκρούει τους εξωγενείς κινδύνους και να επιβιώνει. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως ένα πλάσμα δεν δύναται να ζήσει μόνο και πόσο μάλλον ένας σύγχρονος άνθρωπος! Η κοινωνικότητα δεν αποτελεί πανάκεια για μια ευτυχισμένη ζωή και όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουμε, τόσο πιο αποτελεσματικά θα κατανείμουμε τον χρόνο μας σε εκείνα που πραγματικά αξίζουν την προσοχή και την επένδυση μας. Αν νιώθεις καλά με το να συναναστρέφεσαι πολλές και διαφορετικές μερίδες ατόμων τότε συνέχισε το. Σου ταιριάζει και φαίνεται και με γεια σου με χαρά σου! Αν δεν σε εκφράζει κάτι τέτοιο όμως μην το κάνεις απλά επειδή το κάνουν όλοι και μη φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος. Μόνος είσαι έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που εγκλωβίζεσαι σε καταστάσεις που σου δημιουργούν το αφόρητο συναίσθημα της πλήξης....

2ον
Όσοι δεν έχουν ερωτική ζωή είναι μόνοι! Άλλο κι αυτό! Σταματήστε να βάζετε ταμπελάκια στους ανθρώπους που να πάρει! Τους υποβάλετε σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία που τους γεμίζει ανασφάλειες και εμμονές. Ο έρωτας είναι ζάρι. Αν σου κάτσει σου έκατσε, αν δεν σου κάτσει, θα σου κάτσει αργότερα. (Είμαι και του αλωνιού και του σαλονιού όπως παρατηρείτε! Για εσάς τα κάνω όλα βρε πουλάκια μου, για να μη βαριέστε) Οκ, είσαι single και τι έγινε; Πιστεύεις πως είσαι μόνος; Για πήγαινε και ρώτησε λίγο εκείνους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μόνοι. για ρώτησε εκείνους που λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας αποκλείονται από την "καλή" και "αλάνθαστη" κοινωνία σου, για ρώτησε εκείνους που δεν έχουν νιώσει ούτε μια μέρα τι σημαίνει να είναι ελεύθεροι! Δεν μιλάω εκ τους ασφαλούς, μη βιαστείς να το πεις! Όλοι έχουμε την ανάγκη να αφεθούμε στον έρωτα, αλίμονο! Ένας έρωτας όμως ή μια σχέση δεν καταστέλλει πάντα και στο ακέραιο τη μοναξιά και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά αν δεν έχεις μάθει να απολαμβάνεις τη ζωή με τον εαυτό σου, δεν θα την απολαύσεις ούτε με χίλιους έρωτες. Θα βρίσκεις κάθε φορά λόγους για να αισθάνεσαι αβοήθητος κι ανεπαρκής, για να λες πως δεν σε καταλαβαίνει κανείς, για να τρέμεις με ιδέες και υποψίες....

3ον και τελευταίο για να μην σας κουράσω άλλο 
Φοβάσαι τη μοναξιά; Φοβάσαι ότι μια μέρα θα πάθεις κάτι και δεν θα υπάρχει κάποιος να σε βοηθήσει; Φοβάσαι πως θα καταντήσεις να μιλάς σε τοίχους και φωτογραφίες για να απαλύνεις τη σιωπή;  Ναι, τον κατανοώ αυτόν τον φόβο. Δεν είναι παράλογος, αντιθέτως είναι πέρα για πέρα ανθρώπινος. Εδώ τα επιχειρήματά μου τελείωσαν και λέω να παραθέσω κάτι πιο ισχυρό: τα παραδείγματα! Ξέρετε σίγουρα κι εσείς τέτοια άτομα. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε ποτέ, ίσως ούτε και η τύχη. Μένουν μόνοι, μα ποτέ δεν είναι μόνοι! Τα έχουν βρει με το μέσα τους, χαμογελούν πιο ειλικρινά απ' όλους στις παρέες, προσφέρουν δίχως να περιμένουν φιλοδωρήματα, εκπέμπουν φως, δημιουργούν, ενθαρρύνουν. Ξέρουν να αφουγγράζονται τον παλμό της εποχής, ξέρουν να σέβονται, ξέρουν να στέκονται βράχοι! Κάποτε ένιωθαν κι εκείνοι φόβο. Έπειτα, έψαξαν τρόπους να τον ξορκίσουν. ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ!!!

Κλείνω με ένα τραγούδι ;) Όσοι βλέπατε singles θα το θυμάστε!!

Διάβασα πάρα πολλά άρθρα για τις πανελλήνιες αυτές τις ημέρες και ομολογώ ότι μπήκα στον πειρασμό να γράψω κι εγώ. Αλλά τι να γράψω; Τα ίδια και τα ίδια; Για το βαθμοθηρικό σύστημα; Για την παπαγαλία; Για το άγχος που δεν πρέπει να υπάρχει γιατί δεν κρίνεται η ζωή από τις εξετάσεις; Ας αφήσω τις πολυσχιδείς αναλύσεις σε εκείνους που γνωρίζουν κάτι παραπάνω. Εγώ απλά θα μοιραστώ μία εμπειρία. 

Που λέτε, η τεχνοκράτισσα πια (η άνεργη τεχνοκράτισσα για την ακρίβεια), Ευαγγελία Τσιγάρα δεν ήταν ποτέ καλή στην έκθεση. Οι κατά καιρούς φιλόλογοι της, πέρα κάποιων Φωτεινών εξαιρέσεων, δεν έχαναν ευκαιρία να της καταδεικνύουν πόσο υπολειπόταν στη Νέα Ελληνική Γλώσσα σε σχέση με άλλους μαθητές. Άλλοτε χαρακτήριζαν τη γραφή της ανεπαρκή, άλλοτε πολύ συναισθηματική, άλλοτε ιδιάζουσα και δυσνόητη. Τι να κάνει κι αυτή η καήμενη; Τα παράτησε εντελώς και δεν προσπάθησε ποτέ να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν σχετικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Της ήταν σχεδόν αδύνατο να προσαρμοστεί στα καλούπια που της επέβαλαν κι από το να δημιουργεί προβλήματα, προτίμησε να σιωπήσει. Έγραψε κι ένα 14,4 στις πανελλήνιες και ησύχασε, (Εντάξει, ευτυχώς στα υπόλοιπα τα πήγε καλά διότι ειδάλλως η τύχη της θα εξαρτώταν από τους διορθωτές του θέματος της "αυτομόρφωσης" οπότε τρέχα γύρευε!) 

Για αρκετό καιρό παραδεχόταν μέρα με τη μέρα πως είχε χάσει, πως δεν θα ήταν ικανή να γράψει ξανά, πως δεν θα κατάφερνε να γίνει αποδεκτή. Ίσως να ήταν λίγο ασυμμάζευτα όλα μέσα στο κεφάλι της, δεν αμφέβαλλε γι αυτό, αλλά το να ισοπεδώνεις ένα παιδί, επειδή απλά σκέφτεται και εκφράζεται κάπως ιδιαίτερα, ενδεχομένως να σηματοδοτεί κάτι παραπάνω από σφάλμα. Άρχισε να γράφει από πείσμα ή γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Δεν ήθελε να αποδείξει κάτι. Και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, να έδινε έκθεση πάλι 14,4 θα έγραφε! Το σύστημα έχει προδικάσει τη μοίρα της, συνεπώς δεν υπάρχει προφανής λόγος να προσπαθεί. Προσπαθεί μόνο γι' αυτό που πηγάζει από μέσα της, το οποίο δεν έχει τη δύναμη να σταματήσει ακόμα κι αν την εκθέτει στα αδιάκριτα βλέμματα εκείνων που βγάζουν εύκολα και βεβιασμένα συμπεράσματα... 

Μη μασάτε παιδιά μου! Όλοι περάσαμε από αυτόν τον ψυχοφθόρο σκόπελο και όπως φαίνεται θα περάσουν κι άλλοι! Ας ονειρευτούμε παρέα ένα μέλλον που θα παρέχει έστω το δικαίωμα των ελεύθερων επιλογών. Κουράγιο και υπομονή. Έπεται ένα υπέροχο καλοκαιράκι! ;)

Πάει καιρός από τότε που πρώτη μου φορά (μεγάλη και ώριμη πια) έκανα αυτόν τον φαινομενικά ετερόκλητο συνειρμό. Τι σχέση μπορεί να έχουν τα αισθήματα με τα ενδύματα; Έλα μου ντε! Προτού θεωρήσετε πως τα έχω απολέσει εντελώς κι αμετακλήτως (τα εγκεφαλικά κύτταρα της λογικής μου καλέ!) αφήστε με να σας εξηγήσω!

Φαντάζομαι ότι κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, που λένε, τα αισθήματα θα ήταν κάτι το σημαντικό, κάτι το πηγαίο, κάτι το ανακουφιστικό ή και κάτι το επαναστατικό. Θα είχαν μία μορφή νεογέννητη και άφθαρτη, θα χάιδευαν τα κορμιά με αμηχανία ίσως στην αρχή μα έπειτα με ορμή, θα συγκινούσαν, θα ενέπνεαν... Ίσως να μην φύτρωναν παντού, ίσως να μην είχαν όλοι δικαίωμα σ' αυτά, ίσως ακόμα και να οδηγούσαν ενίοτε στον όλεθρο, αλλά η αυθεντικότητά τους δεν γινόταν αντικείμενο προς βρώση και λιανική πώληση. Αυτό είναι που με ενοχλεί ρε παιδιά στο σήμερα! Όλες μας οι σχέσεις έχουν καταντήσει καταναλωτικές. Ο γκόμενος πρέπει να πληρώνει για την γκόμενα κι αν δεν έχει να πληρώνει, απλά δεν θα έχει και γκόμενα. Η γκόμενα πρέπει να πληρώνει για να ντύνεται (μαγκιά και μόδα ντεκαφεϊνέ) κι αν δεν έχει να πληρώνει ή δε γουστάρει να ντύνεται όπως όλες, απλά δε θα έχει ούτε κι αυτή γκόμενο. Οι γονείς πρέπει να πληρώνουν για τα παιδιά τους κι αν δεν έχουν να πληρώνουν (εννοώ για πράγματα που κατά γενική ομολογία  θεωρούνται ΑΧΡΗΣΤΑ) τότε δεν είναι καλοί γονείς. Οι φίλοι πρέπει να πληρώνουν για εξόδους και δώρα κι αν δεν έχουν να πληρώνουν τότε είναι ξενέρωτοι κι αντικοινωνικοί! Ε άντε και παρατήστε με! Διαχωρίστε επιτέλους την τσέπη από την καρδιά σας και μετά τα ξαναλέμε! (Βαθιές ανάσες, εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή εκπνοή! Στάνιαρες; Στάνιαρα!)

Τι έλεγα; Α, ναι! Για τα αισθήματα και τα ενδύματα. Το ένδυμα είναι ο θεμελιώδης λίθος της καπιταλιστικής μας ζωής, είναι το σήμα κατατεθέν του κοινωνικού μας status (κι ας είναι ανύπαρκτο), είναι η απόδειξη του "έχω και σκορπάω και δε με νοιάζει να πεθάνετε όλοι". Οκ, αυτό δεν με ενοχλεί. Ας κάνει ο καθένας ό, τι γουστάρει. Εκείνο που με εκνευρίζει όμως και με κάνει να δυσανασχετώ έντονα (και να γίνομαι και αντιπαθητική) είναι το γεγονός ότι πλέον τα αισθήματα των ανθρώπων εξαρτώνται από τα ενδύματα. Αν τα ενδύματά σου έχουν την απαραίτητη λάμψη και τιμή, τότε γίνεσαι αποδεκτός και ερωτεύσιμος, αν όχι μετατρέπεσαι ξαφνικά σε περιθωριακό υποκείμενο, το οποίο αυτόματα αποκλείεται από παρέες και ευκαιρίες. Και για να μην παρεξηγηθώ, άλλο το να ντύνεται κανείς αξιοπρεπώς κι άλλο το να επιδεικνύεται! Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ της αξιοπρέπειας ή του επαγγελματισμού και της επίδειξης. Η επίδειξη είναι δείγμα έλλειψης μόρφωσης και αυτογνωσίας, είναι το κάλυμμα για τα αγεφύρωτα συναισθηματικά κενά των ανθρώπων, είναι η πιο βαθιά κακογουστιά. Απεξάρτησε  τα αισθήματά σου από τα ενδύματα τα δικά σου και των άλλων και τότε θα δεις υπέροχες αλήθειες που θα σε εντυπωσιάσουν. Κράτα την κριτική σου για τα έργα των ανθρώπων κι όχι για τα στολίδια τους!! Άλλωστε όσοι υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι σε ετούτον εδώ τον κόσμο, δεν συμμάχησαν ποτέ με το υπερφορτωμένο φαίνεσθαι και την υπερφίαλη "λογική" του! 

Έπρεπε κάπου να τα πω η Τεχνοκράτισσα!!!!!! Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση!! Και την ανοχή! :) Απέκτησα και σελιδούλα στο φου βου για όσους ενδιαφέρονται ;) https://www.facebook.com/texnokratissa