Πάει καιρός από τότε που πρώτη μου φορά (μεγάλη και ώριμη πια) έκανα αυτόν τον φαινομενικά ετερόκλητο συνειρμό. Τι σχέση μπορεί να έχουν τα αισθήματα με τα ενδύματα; Έλα μου ντε! Προτού θεωρήσετε πως τα έχω απολέσει εντελώς κι αμετακλήτως (τα εγκεφαλικά κύτταρα της λογικής μου καλέ!) αφήστε με να σας εξηγήσω!

Φαντάζομαι ότι κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, που λένε, τα αισθήματα θα ήταν κάτι το σημαντικό, κάτι το πηγαίο, κάτι το ανακουφιστικό ή και κάτι το επαναστατικό. Θα είχαν μία μορφή νεογέννητη και άφθαρτη, θα χάιδευαν τα κορμιά με αμηχανία ίσως στην αρχή μα έπειτα με ορμή, θα συγκινούσαν, θα ενέπνεαν... Ίσως να μην φύτρωναν παντού, ίσως να μην είχαν όλοι δικαίωμα σ' αυτά, ίσως ακόμα και να οδηγούσαν ενίοτε στον όλεθρο, αλλά η αυθεντικότητά τους δεν γινόταν αντικείμενο προς βρώση και λιανική πώληση. Αυτό είναι που με ενοχλεί ρε παιδιά στο σήμερα! Όλες μας οι σχέσεις έχουν καταντήσει καταναλωτικές. Ο γκόμενος πρέπει να πληρώνει για την γκόμενα κι αν δεν έχει να πληρώνει, απλά δεν θα έχει και γκόμενα. Η γκόμενα πρέπει να πληρώνει για να ντύνεται (μαγκιά και μόδα ντεκαφεϊνέ) κι αν δεν έχει να πληρώνει ή δε γουστάρει να ντύνεται όπως όλες, απλά δε θα έχει ούτε κι αυτή γκόμενο. Οι γονείς πρέπει να πληρώνουν για τα παιδιά τους κι αν δεν έχουν να πληρώνουν (εννοώ για πράγματα που κατά γενική ομολογία  θεωρούνται ΑΧΡΗΣΤΑ) τότε δεν είναι καλοί γονείς. Οι φίλοι πρέπει να πληρώνουν για εξόδους και δώρα κι αν δεν έχουν να πληρώνουν τότε είναι ξενέρωτοι κι αντικοινωνικοί! Ε άντε και παρατήστε με! Διαχωρίστε επιτέλους την τσέπη από την καρδιά σας και μετά τα ξαναλέμε! (Βαθιές ανάσες, εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή εκπνοή! Στάνιαρες; Στάνιαρα!)

Τι έλεγα; Α, ναι! Για τα αισθήματα και τα ενδύματα. Το ένδυμα είναι ο θεμελιώδης λίθος της καπιταλιστικής μας ζωής, είναι το σήμα κατατεθέν του κοινωνικού μας status (κι ας είναι ανύπαρκτο), είναι η απόδειξη του "έχω και σκορπάω και δε με νοιάζει να πεθάνετε όλοι". Οκ, αυτό δεν με ενοχλεί. Ας κάνει ο καθένας ό, τι γουστάρει. Εκείνο που με εκνευρίζει όμως και με κάνει να δυσανασχετώ έντονα (και να γίνομαι και αντιπαθητική) είναι το γεγονός ότι πλέον τα αισθήματα των ανθρώπων εξαρτώνται από τα ενδύματα. Αν τα ενδύματά σου έχουν την απαραίτητη λάμψη και τιμή, τότε γίνεσαι αποδεκτός και ερωτεύσιμος, αν όχι μετατρέπεσαι ξαφνικά σε περιθωριακό υποκείμενο, το οποίο αυτόματα αποκλείεται από παρέες και ευκαιρίες. Και για να μην παρεξηγηθώ, άλλο το να ντύνεται κανείς αξιοπρεπώς κι άλλο το να επιδεικνύεται! Υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ της αξιοπρέπειας ή του επαγγελματισμού και της επίδειξης. Η επίδειξη είναι δείγμα έλλειψης μόρφωσης και αυτογνωσίας, είναι το κάλυμμα για τα αγεφύρωτα συναισθηματικά κενά των ανθρώπων, είναι η πιο βαθιά κακογουστιά. Απεξάρτησε  τα αισθήματά σου από τα ενδύματα τα δικά σου και των άλλων και τότε θα δεις υπέροχες αλήθειες που θα σε εντυπωσιάσουν. Κράτα την κριτική σου για τα έργα των ανθρώπων κι όχι για τα στολίδια τους!! Άλλωστε όσοι υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι σε ετούτον εδώ τον κόσμο, δεν συμμάχησαν ποτέ με το υπερφορτωμένο φαίνεσθαι και την υπερφίαλη "λογική" του! 

Έπρεπε κάπου να τα πω η Τεχνοκράτισσα!!!!!! Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση!! Και την ανοχή! :) Απέκτησα και σελιδούλα στο φου βου για όσους ενδιαφέρονται ;) https://www.facebook.com/texnokratissa

Αφορμή για ετούτη εδώ την μικρή αναζήτηση, αποτέλεσαν κάποια λίγα λόγια της αγαπημένης μου φίλης Ιωάννας. Πέφτει λέει συνέχεια σε συμπτώσεις! Είναι συμπτώσεις; Δεν είναι συμπτώσεις; Ποιος να σου απαντήσει Ιωάννα μου; Μήπως ξέρει και κανείς; Ο άνθρωπος θα ήθελε να διαθέτει τη δύναμη να τα εξηγεί όλα. Τα μυστήρια δεν του αρέσουν όταν τον παιδεύουν για καιρό, όσο κι αν πολλάκις τα επιζητά για να αυξήσει την αδρεναλίνη της κατά τα άλλα επίπεδης ζωής του. Σίγουρα δεν θα χαιρόταν ιδιαίτερα αν μάθαινε πως ορισμένα από εκείνα που του συμβαίνουν δεν έχουν κανένα μα κανένα αντίκρισμα, καμία σημασία. Το δόγμα του αιτίου και του αποτελέσματος δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Όλα συμβαίνουν επειδή κάτι σημαίνουν, αλλιώς δεν θα συνέβαιναν! Σας μπέρδεψα; Καλά δε φημίζομαι και για την αψεγάδιαστη ρητορική μου! 

Θα καταθέσω μία εντελώς προσωπική και υποκειμενική άποψη (αφού είναι προσωπική θα είναι και υποκειμενική μανδάμ! Μην μας μπλέκεις άλλο! Έλεος) Οι συμπτώσεις είναι κατά βάση τυχαία γεγονότα, δηλαδή γεγονότα, που ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει με μία λογική ακολουθία ή με την επαγωγική μέθοδο. Το περιεχόμενο των συμπτώσεων, ωστόσο, αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα στριφογύρισμα της ρουλέτας. Είναι διαφορετικό να ανακαλύπτεις ότι έχεις το ίδιο αγαπημένο φαγητό με κάποιον και διαφορετικό να συμ-πίπτεις ξανά και ξανά με τα ίδια πρόσωπα, με τα ίδια γεγονότα, με τα ίδια συναισθήματα! Ναι, εκεί δέχομαι πως υπάρχει μία σημειολογία, μία βάση για επεξήγηση, ένα πλαίσιο στο οποίο ίσως και να πρέπει να επενδύσεις λίγη σκέψη. Ξέρω, θεωρείς κι εσύ τη ζωή προκλητική! Ναι, είναι! Σε προκαλεί συνεχώς σε νέες μάχες, εσωτερικές κυρίως, και σ' αφήνει ύστερα μετέωρο να σχοινοβατείς πάνω σε ένα μακρόσυρτο "γιατί"! Θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα: Τι είναι προτιμότερο; Να περιμένεις απαντήσεις σε "γιατί" που από τη φύση τους δεν επιδέχονται ερμηνεία ή να κρατήσεις από αυτά μόνο τα μικρά σημεία του νοήματος και να προσπεράσεις, σα να έκανες ότι ήταν δυνατό να κάνεις, σα να πλήρωσες τα διόδια και τώρα να ανοίγεται όλος ο δρόμος μπροστά σου για ταξίδι; 

Εσύ διαλέγεις ;)

Αγαπητέ Γιώργο,

Μολονότι δεν σε γνωρίζω και μάλλον δεν πρόκειται να σε γνωρίσω και ποτέ, πήρα το θάρρος να σου γράψω δύο λόγια, μιλώντας σου, παράτολμα ενδεχομένως, στον ενικό. Εδώ που τα λέμε, σιγά μην σε αποκαλούσα "κύριο Γιώργο"! Θα ξενέρωνες κι εσύ ο ίδιος.

Σε παρακολουθώ χρόνια. Ανάμεσα στα έργα σου και στον τρόπο που επιλέγεις να απαντάς όταν σε ρωτούν διάφορα, εντοπίζω κάθε φορά νέα νοήματα, που δεν σου κρύβω ότι με κάνουν να σε θαυμάζω ακόμα περισσότερο. Όχι, δεν θέλω να σε κολακεύσω. Κολακεύονται μόνο όσοι δεν γνωρίζουν ποιοι στ' αλήθεια είναι...

Λένε πως αν ο κόσμος ήταν ιδανικός, δίχως προβλήματα, δίχως φτώχεια, δίχως πόλεμο, η τέχνη δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ. Λένε πως δεν θα είχαμε την ανάγκη της, διότι θα ρεμβάζαμε πλήρεις στη γαλήνη μιας ζωής ανεπητίδευτης και σίγουρα βατής. Έλα όμως που ο κόσμος δεν είναι ιδανικός (για το ταξίδι είναι δανεικός, που λέει και η Λίνα)! Έλα που η τέχνη μας χρειάζεται και μάλιστα με το παραπάνω!

Ζώντας στην επαρχία δεν διαθέτω την πολυτέλεια να παρεβρίσκομαι συχνά σε  μεγάλες θεατρικές παραστάσεις και διεθνή καλλιτεχνικά δρώμενα, όπως και πολύς κόσμος, πίστεψε με! Τι μένει λοιπόν; Ή να ανοίξω ένα βιβλίο ή να ανοίξω τον Browser ή να ανοίξω το "χαζό κουτί" ή και όλα μαζί! Η τηλεόραση δεν είναι κακό πράγμα, αν ξέρεις να τη χρησιμοποιείς, δηλαδή αν ξέρεις να κάνεις επιλογές και έπειτα να τις φιλτράρεις. Μπορεί να πετύχεις ιδιαίτερα ενδιαφέροντα προγράμματα στην τηλεόραση. Μπορεί να πετύχεις ένα ντοκυμαντέρ για τόπους που ίσως δεν πρόκειται να επισκεφτείς ποτέ, μπορεί να πετύχεις μία επιστημονική συζήτηση, που θα σου δώσει τροφή για σκέψη και αναζήτηση, μπορεί να πετύχεις και την "Εθνική Ελλάδος"! Να, γι αυτήν την τελευταία θέλω να σου πω!

Να ξερες πόσο την έχω αγαπήσει! Δε με νοιάζει καθόλου που το ένα λεπτό πέφτω κάτω από το γέλιο και το αμέσως επόμενο δακρύζω από στεναχώρια ή συγκίνηση. Έτσι άλλωστε δεν κυλά κι η ζωή μας; Οι ήρωες σου μου θυμίζουν πρόσωπα που υπάρχουν στην καθημερινότητά μου. Οι μαμάδες σου είναι μαμάδες κανονικές που δεν μαγειρεύουν με κόκκινο κραγιόν και γόβες, που δεν είναι πάντα χαρούμενες, που δεν λένε συνέχεια "ναι"! Οι φευγάτοι σου είναι φευγάτοι αξιαγάπητοι που μπορεί να μας τρελαίνουν καμια φορά με την αφέλειά τους, αλλά ίσως και να θέλαμε να τους μοιάζουμε λιγάκι στο βάθος. Οι κακοί σου δεν είναι ποτέ μόνο κακοί, είναι άνθρωποι τρυπημένοι από παλιές λόγχες, κουβαλούν πληγές που κανείς δεν έτρεξε να γιατροπορέψει με μια ελάχιστη τρυφερότητα. Οι έρωτες σου είναι έρωτες  λιγομίλητοι και ουσιαστικοί, έρωτες που δεν εντυπωσιάζουν, που δε διαφημίζονται με όρκους αιώνιας πίστης, που δεν εκτίθενται ολόκληροι στην κοινή θέα. Η ανθρωπιά σου είναι ανθρωπιά ακατέργαστη, αυθεντική, βγαλμένη πάντα από τα έγκατα της ψυχής... 

Συνέχισε με θάρρος αυτή την εξαιρετική σκιαγράφηση της κοινωνίας και των διαφορετικών μελών της, που ξεκίνησες. Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν παρηγοριά στους ήρωες σου, υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται, που παραδειγματίζονται, που διδάσκονται! Ναι, η τηλεόραση μπορεί να διδάξει.. Μπορεί να διδάξει την ανθρωπιά, την ανεκτικότητα στο διαφορετικό, την πίστη στις αξίες και τον εαυτό μας, τη δύναμη για το κάτι παραπάνω, το χαμόγελο, τον αυθορμητισμό, τον αγώνα...

Σε χαιρετώ και εύχομαι να δημιουργείς πάντα...

 Μας υποβάθμισε ο Mody's λέει πάλι! Άλλη δουλειά δεν έχει κι αυτός ο "χριστιανός"; Όλο με τα δικά μας τα c και τα a ασχολείται; Τι να πω πια! Δείχνω ψύχραιμη, αλλά δεν είμαι. Κουράστηκα. Κουράστηκα να αισθάνομαι μέρος ενός κακοστημένου παραμυθιού, που όχι μόνο δε λέει να τελειώσει, αλλά μας βασανίζει κι από πάνω με τη μέθοδο της σταγόνας. Η υπομονή είναι αρετή, μα όταν εξαντληθεί γίνεται όπλο, είτε όπλο που στρέφεται προς τους άλλους, είτε όπλο, που στρέφεται προς το ίδιο μας το κεφάλι. 

Ναι, είμαστε ένας περίεργος λαός. Εκλέγουμε τους αριβίστες και τους ικανούς τους διώχνουμε για μεταπτυχιακά στη Σουηδία. Είμαστε διεφθαρμένοι, μπαγαπόντηδες, μισάνθρωποι. Έχουμε κληρονομήσει από τους κατακτητές μας κουσούρια κι από τους πρόγονούς μας μόνο το όνομα! Έλληνες! Υπάρχει και μια άλλη όψη στο νόμισμα όμως. Εδώ υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι, που εργάζονται πολύ, που παράγουν πολύ, που διδάσκουν πολύ. Δεν είναι κρίμα η φήμη τους να υπονομεύεται μπρος στην ασυδοσία μιας γενιάς, που δεν ήξερε ούτε να επιλέγει ηγέτες, ούτε να βάζει φρένο στην απληστία και τη νεοπλουτοσύνη του, ούτε να παραδέχεται τα λάθη του; Όχι, ρε φίλε Mody's! Εδώ δεν είμαστε όλοι για τα σκουπίδια. Δεν φάγαμε όλοι, γιατί τότε δεν είχαμε καν γεννηθεί για να μπορούμε και να φάμε. Δεν κλέψαμε όλοι, γιατί είχαμε οικογένειες και δασκάλους, που μας έμαθαν πως το να προσφέρεις σε κάνει πιο πλούσιο, από το να κλέβεις. Δεν πουληθήκαμε όλοι!  Κι όμως. Είμαστε αυτοί, που θα πληρώσουν όλα τα σπασμένα, όλη τη σαπίλα, όλη τη διαστροφή και τη χυδαιότητα των προηγούμενων...  Ποιος σ' ακούει και σένα... Άδικα μιλάς, όπως άδικα μιλούν τόσοι και τόσοι...

Η οικονομία και η κοινωνία συνδέονται όπως και η ανατομία με το σώμα. Όταν η ανατομία πλήττεται βαθιά, το σώμα υπολειτουργεί και αντίθετα, όταν το σώμα πονά, η ανατομία διαταράσσεται. Πώς ζητάτε εσείς, λοιπόν, αγαπητοί μου το διαχωρισμό αυτών των δύο οντοτήτων; Πώς ζητάτε να διορθώσουμε την οικονομία μας όταν αργά ή γρήγορα η κοινωνία κινδυνεύει από τον όλεθρο; Πώς ζητάτε να πληρώσει μία γενιά, τα λάθη των προηγούμενων τριών; Τι ψάχνω να βρω, μωρέ! Δικαιοσύνη; Ας παραιτηθώ πια από αυτή την ουτοπία κι ας προσγειωθώ. Ας παραδεχτώ ότι έχασα και ας υποβαθμίσω σε Caa2 όλες τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσα και έμαθα να βλέπω τον κόσμο, διότι δυστυχώς δεν υπάρχουν πια! Είναι τρομερά δύσκολο να δεχτείς μία ήττα που σχεδιάστηκε εις βάρος σου, που ήταν προγραμματισμένο από την αρχή να είναι ήττα. Σωπαίνεις; Κρύβεσαι; Λιγοψυχάς; Όχι! Άλλο δέχομαι την ήττα μου, άλλο παραιτούμαι! Το όνειρο αποτελεί παράτολμο εγχείρημα, το ίδιο και η ελπίδα... Δε ξέρω αν μπορώ με άνεση πια να μιλώ γι' αυτά... Ξέρω μόνο πως κάτι υπάρχει για να πιστεύουμε ακόμα. Κάπου έχει καταχωνιαστεί ένας εαυτός μας παλιός και γενναίος, που όπως και να τα φέρει η ζωή, πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει έστω κι το κορμί του έχει γεμίσει από πληγές....!!    

*Αυτά είχα να δηλώσω σήμερα και σας ευχαριστώ για την ακρόαση!!

'Άσε με να περπατήσω για λίγο πλάι σου
όχι σαν κάτι σπουδαίο
όχι σαν άνθρωπος δικός σου
σα μιαν ανάσα μόνο της άνοιξης ατίθαση,
απ' αυτές που τρυπώνουν μυστικά ανάμεσα στα δάχτυλα
και τα πυκνά βλέφαρά σου
σαν ένα τυχαίο συναπάντημα σε κάποιο αδιάφορο και θορυβώδες τρένο
σα μια ζωή συμπυκνωμένη σε μια βόλτα πρωινή.

Άσε με να περπατήσω για λίγο μαζί σου
να αναγνώσω τα κίνητρά σου, τις μάταιες σκέψεις σου
την άγραφη κι αγέραστη ελπίδα - ή λεπίδα;-
Μη με ρωτάς πως διαβάζονται οι άνθρωποι
Κάτω απ' τον ήλιο οι  ρωγμές τους
είναι πολύχρωμα γυαλιά.
Δε θα κοπώ αν σ' αγγίξω, μα εσύ θα κοπείς
γι αυτό άσε να μετρήσω λίγα βήματα ακόμα.
Πόσο κοστίζουν λίγα βήματα ακόμα;

Θέλω να περπατήσω για λίγο μέσα σου
να μη με βλέπεις, μα να υπάρχω
να ακούω το μυαλό σου τις ώρες που πάλλεται μ' ένα "γιατί"
στη κόψη του ονείρου
να τρεμοπαίζω ολόκληρη μπρος στο φόβο που σε κατοικεί
να ψάχνω για φως σαν γη σε πόλεμο και πείνα
να ξεκλειδώνω το θαύμα σου.
Όχι. Όχι. Δε θέλω να σε παραβιάσω.
Θα φύγεις άλλωστε, θα φύγω
Δε θα θυμάμαι τίποτα, στο υπόσχομαι.
Μόνο τον τόνο της ανήσυχης ψυχής σου
και κάτι αστεία που είχες φτιάξει στο φτερό.
Δύο αποσκευές όλες κι όλες δηλαδή.
Δύο βήματα ασύχρονα
φυλαγμένα για τις ώρες της ανάγκης
για τις αυταπάτες μιας παρουσίας, που συλλαβίζει το κενό με πόνο
για τις σκιές που δεν ήθελαν να είναι σκιές

Άσε με να περπατήσω για λίγο μαζί σου...

Είχε συνηθίσει να κοιμάται δίπλα της κάθε βράδυ. Είχε συνηθίσει το άγγιγμα της κάτω απ' τα σκεπάσματα, την ανάσα της, τα μαύρα, ολόισια μαλλιά της απλωμένα στο μαξιλάρι. Οχτώ χρόνια ήταν αυτά, δεν τα λες και λίγα...  Δεν ήξερε πλέον αν την αγαπούσε ή αν απλά ο χρόνος δεν του έδινε άλλη επιλογή, μα εκείνη τη νύχτα του έλειπε. Του έλειπε κι ας τη μισούσε ενίοτε, κι ας ευχόταν να μην την είχε γνωρίσει ποτέ, κι ας έκλαιγε καμιά φορά από τα νεύρα του, που ήταν τόσο αντιδραστική και εγωίστρια. 

Οι καυγάδες είχαν κοπάσει μήνες τώρα. Κανείς τους δεν επεδίωκε νέες φθορές, μάλλον γιατί είχαν ήδη φθαρεί ολοσχερώς... Καμία ένταση, καμία δυνατή φωνή, κανένα σημείο ζωής. Το σπίτι τους είχε μετατραπεί σε ένα προσωπικό νεκροταφείο, σε μια κόλαση άοσμη και μίζερη, χειρότερη από εκείνη που σου καίει τα σωθικά, σε μια παγίδα με την ίδια πάντα κατάληξη: "Δε μπορώ να φύγω! Σ' αγαπώ!" Να όμως που κάτι άλλαξε. Η Κατερίνα κατάφερε για μια φορά να φύγει. Κατάφερε να πει όχι στην μόνιμη δικαιολογία της αγάπης και να πάρει τους δρόμους με το ραδιόφωνο τέρμα και το πόδι καρφωμένο στο ευάλωτο γκάζι του αυτοκινήτου της. Κατάφερε να επιβιώσει από έναν ακόμη ευκολοφόρετο θάνατο. 

Δεν την είχε ξαναδεί έτσι. Ήταν τόσο απελπισμένη, τόσο μόνη, τόσο θαρραλέα. Χιλιάδες αντιφάσεις και η πυξίδα της ζωής τους ξεχαρβαλωμένη. "Θα γυρίσει! Δε μπορεί! Πάντα γυρνάει! Πάντα γυρνάμε!" Στις τρεις οι λεπτοδείκτες στο ρολόι σήκωσαν τα πρώτα κύματα φόβου. Στις τέσσερις ο χτύπος είχε γίνει ψυχαναγκασμός. Στις πέντε οι άκρες τους έσταζαν αίμα... Στις έξι και κατι ακούστηκαν τα κλειδιά της.

-Πού ήσουν; Τρελάθηκα! Τρελάθηκα, το καταλαβαίνεις;

-Ήθελα να δω για λίγο πόσο όμορφος είναι ο κόσμος χωρίς εσένα, χωρίς τα παράπονά σου, χωρίς το επικριτικό σου ύφος... Ήθελα να μου αποδείξω πως μπορώ! Ναι, πως μπορώ! Τι νόμιζες; Ότι είμαι αδύναμη; Ότι είμαι δειλή επειδή καιρό τώρα πεθαίνω στην υπομονή και δε φεύγω;
-Τα κατάφερες, λοιπόν! Έφυγες. Θα πρέπει να νιώθεις περήφανη. Κι ας μ' άφησες να χτυπιέμαι τόσες ώρες.
-Μίλτο. Μπορεί να σε σιχαίνομαι μερικές φορές κι εσύ εμένα, μπορεί να σε βρίζω και να παρακαλάω να πεθάνεις την ίδια κιόλας στιγμή που στέκεσαι απέναντί μου με το δάχτυλο σηκωμένο, μπορεί να είμαι σίγουρη κάθε βράδυ ότι κοντά σου δυστυχώ... Ξέρεις όμως κάτι; Τίποτα δεν είναι όμορφο χωρίς εσένα. Οι μοναξιές σέρνονται στους δρόμους, η πείνα εξοντώνει ό, τι υπάρχει για να ζήσει, τα αισθήματα δε τρυπούν πια ούτε μπαλόνι πλαστικό. Οι έρωτες δε καίνε, οι λέξεις δε πληγώνουν, τα μάτια δε τρέχουν νερό αλμυρό. Δε γύρισα για να μαστε όπως πριν. Δε θέλω άλλη ελεημοσύνη. Δε θέλω άλλη απελπισία. Δε θέλω άλλες νύχτες σε σεντόνια νεκρικά. Θέλω να κοντράρουμε την ασχήμια και το χρόνο. Θέλω να αφήνεις πάνω μου τ' αποτυπώματά σου. Θέλω να τρέχω μέσα στο σπίτι με τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια κι εσύ να λες, όπως και τότε, ότι σου τη σπάει να ποζάρεις, ενώ θα με αφοπλίζεις με φιλιά που κόβουν. Θέλω να ξημερώνουμε με έρωτα και ποτά, με μουσικές και ταξίδια στη πλάτη. Θέλω να προλάβουμε τη ζωή. Στο κάτω κάτω τη δικαιούμαστε ρε γαμώτο... Γι' αυτό ΜΗ Μ' ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΑΠΟΨΕ! 

  

Είστε αμαρτωλοί και θα καείτε στην κόλαση... Είστε παραφύση... Είστε ντροπή για το ανθρώπινο είδος... Έτσι λένε αυτοί που επικοινωνούν με το θεό. Έτσι τους είπε ο θεός... Άμα είσαι άντρας και σου αρέσουν οι άντρες, αν είσαι γυναίκα και σου αρέσουν οι γυναίκες, τότε είσαι απόβρασμα του κόσμου και η ψυχή σου δε θα σωθεί ποτέ. Είσαι ανωμαλάρα με λίγα λόγια και λίγα σου λέω. Κι άμα σε πετύχω σε καμία γωνία και μου χαλάσεις την αισθητική και την ηθική, θα σου δείξω εγώ. Θα φωνάξω τους φίλους μου τους αναμάρτητους, που κρατούν τα κλειδιά του παραδείσου και της άριας φυλής και θα σε κανονίσουν. Θα σε σύρουν σε κανένα στενό και τότε θα δεις τι εστί πραγματικός άντρας! Τώρα, που το λέει κι ο θεός και οι θλιβεροί κληρικοί του (δεν είναι ευτυχώς όλοι έτσι και δε μιλούν με τόσο χυδαίο τρόπο όσο ο Άνθιμος και οι ομοϊδεάτες του), τώρα υπάρχει και πάτημα στο ρατσισμό. Τώρα υπάρχει και δικαιολογία. Εξαφανίστε τους ομοφυλόφιλους και ο κόσμος θα γλιτώσει από το κακό και την αμαρτία.

Κι αναρωτιέμαι βρε παιδιά! Αν πράγματι ο θεός υπάρχει, θα μπορούσε να λέγεται θεός αν είναι τόσο κομπλεξικός; Είναι υποτίθεται θεός γιατί δεν πάσχει από τα ανθρώπινα πάθη, γιατί η σοφία του αγγίζει το άπειρο, γιατί έχει τη δύναμη να αγαπά ακόμα και το πιο αμαρτωλό παιδί του. Αλλιώς θα ήταν ακόμα ένας πλανητάρχης, άλλο ένα καραγκιοζάκι του συστήματος, που ανακυκλώνει τα ψυχωτικά σύνδρομα του παρελθόντος, άλλη μια γραφική φιγούρα για γελοιογραφίες...  

Τέλος πάντων... Δεν έχει τέλος αυτό το θέμα... Δεν έχει λογική. Ο παράδεισος, αν υπάρχει, δεν εξαρτάται από το τι κάνεις στο κρεβάτι σου φίλε και φίλη... Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζεις τους άλλους ανθρώπους, τη φύση, τα ζώα, τη ψυχή σου... Εξαρτάται από το πόσο στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων, από το πόσο βοηθάς... Κι όλα αυτά γιατί η κόλαση και ο παράδεισος βρίσκονται πρώτα εντός μας, άσχετα με το τι συμβαίνει εκεί πάνω...