Κλέβω τον τίτλο από το ομώνυμο κομμάτι του Στάθη Δρογώση για να αναφερθώ σε  εκείνα  που δε θέλω να πεις πουθενά. Δεν είναι δυσνόητα, ούτε και φοβερά. Δεν είναι ασήμαντα, μα ούτε και μικρά. Είναι πράγματα που ακροβατούν στην άκρη του μυαλού και καμιά φορά εμποδίζουν τον ύπνο μου. Είναι η ανησυχία για τον επόμενο χτύπο αυτής της  γης, ο φόβος μπρος στη σκοτεινιά των ανθρώπων, η θλίψη στο άκουσμα ενός ακόμα πολέμου. Μην το πεις πουθενά αλλά στα αλήθεια φοβάμαι. Δεν ξέρω προς τα που να πάω, από που να αρχίσω, τι να ονειρευτώ! Δε ξέρω καν αν ο προορισμός που κάθε φορά διαλέγω είναι δικός μου ή απλώς μου τον επιβάλουν οι συνθήκες. Δε ξέρω αν όλοι όσοι συναντώ έχουν καταλάβει πόσο σπουδαία είναι η κάθε ζωντανή τους στιγμή. Δε ξέρω! Αυτό μόνο ξέρω! (Έχω κατακλέψει το σύμπαν κι απόψε!)

Ύστερα, μετά από "ώριμη" σκέψη καταλήγω να εκτιμώ την ευδαιμονία που ενίοτε προσφέρει η άγνοια και να σηκώνω ξανά το βλέμμα μου στον ουρανό. Είναι κι αυτό μια νίκη! Έτσι κάθε φορά που σκέφτομαι να αρχίσω τη μουρμούρα (τώρα ξέρετε και ποιο είναι το αγαπημένο μου τηλεοπτικό πρόγραμμα), κοιτώ πάνω μου και δίπλα! Συνειδητοποιώ τα δώρα της ζωής μου και καταπιάνομαι με ότι πιστεύω πως μπορεί να  χαρίσει έστω και μια υποψία ελπίδας στον μικρό μου κόσμο!!!

Μην το πεις πουθενά αλλά με έναν τρόπο σταμάτησα να φοβάμαι! 

Καλό βράδυ!!

Μη φοβηθείς καρδιά μου.
Κι αν ακόμα δεις το χαμό να σιμώνει,
μη φοβηθείς.
Η ρότα ετούτη δε χαρίστηκε ποτέ
έλιωσε σώματα κι αμόλησε ξυράφια
σου `μαθε να δίνεις και μοιραία να ζητάς,
να ξεψυχάς πανάκριβα
για αυτό που χεις ποθήσει.
Μα δε θα αργήσει,
εκείνη η μέρα που ασήμια θα μετράς.
Ασήμια γνώριμα ανθρώπων που αγαπάς
και ρόδα που στον ήλιο κοκκινίζουν.
Και σε κεντρίζουν και σ' αγρυπνούν
και σου υπόσχονται:
"Εκεί που πίπτει πόνος, πίπτει και γιατρειά"

Μη φοβηθείς καρδιά μου!
Δεν είσαι γι αυτά, δε σου πάνε.
Έχεις ακέραιη μορφή και πεμπτουσία
μιλάς στα σύννεφα, γελάς με φαντασία
και στην ουσία
είσαι λουλούδι που στην άνοιξη χρωστάς,
το χρώμα και το άρωμα σου,
τη μουσική που διάλεξες να παίζουν τα φτερά σου
Μένω κοντά σου κι ανήμερα γυρνώ,
σε έναν παράδεισο που φύτρωσε στο χάος!

Θα ήταν πολύ γραφικό να μιλήσω για την επιστροφή των ελγινείων μαρμάρων. Είμαι Ελληνίδα άλλωστε και τι άλλο θα μπορούσα να πω πέρα απ' αυτό που με συμφέρει;! Περνώ τη μέρα μου στον καναπέ ατενίζοντας με αρετή το άπειρο και τον μισοτελειωμένο μου καφέ. Δεν με απασχολεί το μέλλον μου, αλλά ούτε και το μέλλον του τόπου μου. Κοιτάζω την "πάρτη" μου και περνάω υπέροχα! Αρκούμαι στο να καταδικάζω κάθε τι καινούριο που δεν μ' αρέσει! Διώχνω κάθε μύγα από το σπαθί μου και στέκω περήφανη πλάι στους Ευρωπαίους φίλους μου, με υψωμένο το πρωτογενές μου πλεόνασμα! Τα έχω όλα........... 

Εκείνος που έχει το σθένος να αμφισβητεί έχει βρει πρωτίστως το δρόμο προς την αυτογνωσία!

Εκείνος όμως που αμφισβητεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ είναι καταδικασμένος να ζει στη σκιά της μετριότητας του. Μεγάλα λόγια, μεγάλων γυναικών θα μου πείτε, και δικαίως του λόγου! Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μία αλλοπρόσαλλη φοιτητριούλα που ξοδεύει αλόγιστα το χρόνο της σε πράγματα επουσιώδη, ενώ παράλληλα δεν έχει ιδέα τι θα πει "πραγματική ζωή"! 

Βαρέθηκα να βλέπω αμφισβητίες παντού που δεν έχουν στην πραγματικότητα τίποτα να προτείνουν! Τονίζω τις αδυναμίες μιας κατάστασης επειδή μπορώ να προτείνω κάτι με λιγότερες! Αν δεν έχω δική μου οπτική τότε κρίνω και κατακρίνω εκ του ασφαλούς. Η αντιστοιχία είναι απλούστατη και ομολογουμένως σκληρή. Σκληρή τόσο για εκείνους που εμμένουν να επιρρίπτουν την αποκλειστική ευθύνη στους πολιτικούς μας εκπροσώπους, όσο και για την επονομαζόμενη και "νέα γενιά", που κατά κόρον επιδίδεται σ' ένα ακατάσχετο "παραφιλολόι" απαξίωσης και κατακραυγής. Το θέμα δεν είναι μόνο να βρούμε ποιος φταίει. Άντε και τον βρήκαμε! Άντε και καταλήξαμε όλοι στον ίδιο! Άντε και τον δικάσαμε! Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα που δεν έχουμε κανέναν να κατηγορούμε; Θα αλληλοσφαχτούμε πάλι; Ή θα κάτσουμε επιτέλους να συζητήσουμε σαν σύγχρονοι, ευσυνείδητοι άνθρωποι; Ιδού το ερώτημα!

Ας υποθέσουμε πως ξυπνάμε μια ανοιξιάτικη μέρα και όλα είναι ανθισμένα! Η Ελλάδα έχει ξεχρεώσει τους δανειστές της και έχει απαγκυστρωθεί από αυτούς, η πολυπόθητη ανάπτυξη έχει έρθει, οι κοινωνικές ανισότητες έχουν αμβλυνθεί, τα μάρμαρα έχουν επιστρέψει στο μουσείο της Ακρόπολης και η παγκόσμια ειρήνη είναι πλέον γεγονός! Τι λέτε; Τώρα είμαστε καλά; Είμαστε ικανοποιημένοι; Ασφαλείς; Έτοιμοι να προοδεύσουμε; Μα προφανώς και όχι! Οι μισθοί δεν επανήλθαν στα επίπεδα του 2004, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν διαθέτουν δέκα υπαλλήλους για την κάλυψη μίας θέσης, τα αρχεία δεν είναι στοιβαγμένα σε σκονισμένες αποθήκες, τα σχολεία αφήνουν περιθώρια στους δασκάλους και στα παιδιά για πρωτοβουλίες, οι δρόμοι γέμισαν ενοχλητικά ποδήλατα, τα οικονομικά πανεπιστήμια διδάσκουν φιλοσοφία, το κάπνισμα απαγορεύεται! Δεν είναι χώρα αυτή! Τίποτα δε ξέρει να κάνει σωστά! Μα και να 'ξερε δεν νομίζω πως είμαστε διατεθειμένοι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα. Το κράτος που με τα χεράκια μας διαλέγουμε μεταλλάσσεται στο μεγάλο μας εχθρό. Δικαίως λοιπόν μας χαρακτηρίζουν "παράξενους". Η νοοτροπία μας είναι αθεράπευτα ιδιόρρυθμη. Ενίοτε δε συνάδει καν με τη λογική. Μη με ρωτάτε τι είναι λογική. Λογική είναι να εργάζομαι για δέκα και να αμείβομαι για δέκα, να πληρώνω ασφάλεια και να την έχω, να δικαιούμαι παιδεία και να μου προσφέρεται, να αξίζω αυτό που έχω και να μην το στερώ άδικα από κάποιον άλλον! Αυτό είναι λογική! 

Τον τελευταίο καιρό μέσα στην παραφροσύνη των πραγμάτων βλέπω αυτή τη νοοτροπία να αλλάζει λιγάκι. Δεν θεωρώ εύλογο να περιμένουμε και πόσο μάλλον να απαιτούμε μία ριζική αλλαγή από το πουθενά. Έναν Μεσσία που θα έρθει να μας ελευθερώσει από τις "αμαρτίες" δεκαετιών και από όλους τους διεφθαρμένους και ανυπόληπτους πολιτικούς. Είναι ουτοπικό. Όπως ένα φυτό που χρειάζεται το χρόνο του για να προσαρμοστεί σε μία νέα γλάστρα, έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε περιθώρια για να βρούμε τον καλό μας εαυτό! Γιατί υπάρχει κι αυτός αλλά που να φανεί με τόση σκόνη τριγύρω;! Δε θα αποφύγω να απαντήσω στα πιο αναμενόμενα και εύστοχα ερωτήματα του καθενός: "Πως μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν αναγκάζομαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον που με γαλουχεί στην μπαγαποντιά και την ασυνειδησία;" "Πώς μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό όταν δεν μπορώ καν να καλύψω αξιοπρεπώς τις βιοτικές μου ανάγκες;" Πώς; Πώς; Πώς; Χιλιάδες μαρτυρικά "πως".... και οι απαντήσεις τους στο Μέρος ΄Β του "Μιλάμε ανοιχτά"!!

Κανέλα!
Το μπαχάρι που στολίζει αιώνες τώρα τις "κορφές" καθώς οι θνητοί γυρίζουν απ' την Πόλη.
Το μπαχάρι με τον ακέραιο χαρακτήρα και την απόχρωση της δύσης.
Το μπαχάρι με την αναντικατάστατη, ακραία μυρωδιά!
Σε όλους (σχεδόν!) θυμίζει κάτι. Σε άλλους το ρυζόγαλο της γιαγιάς, σε άλλους τον ερχομό, σε άλλους τον έρωτα! Η θέση της δεν ήταν στο προηγούμενο κείμενο για τα αρώματα του έρωτα καθώς περιγράφει μια άλλη ολότητα πιο σπάνια και πιο αισθαντική. Επιπλέον είναι και αγαπημένη της γλυκιάς μου Βαλεντίνης οπότε δεν μπόρεσα να αντισταθώ! Κι έτσι έγραψα ένα ποίημα!!!

Κάτι από κανέλα

Ένας έρωτας που μύρισε κανέλα
τι άλλο να με πείσει πιο καλό;
ποια δεύτερη αλήθεια να με σώσει;
Αυτά λέω,
κι η Αφροδίτη αρρωσταίνει,
που μι' άλλη κόκκινη θεά
τα σώματα ολογράφει.
Νέος πλανήτης, άγνωστος
πριν να σε συναντήσω,
πριν σε υφάνω ολοσχερώς,
πριν εξαντλήσουμε μαζί
κάθε γρανίδα της γης ετούτης.
Βλέπεις;
Τα λόγια μου δεν έχουνε ειρμό
μόνο χείμαρρο και κύματα αιώνων
Στο άρωμα αυτό μπροστά,
αγάπη μου, δεν έχω γυρισμό
κι αν θα σε βρω στη κορυφή
γυρνώ απ τη πόλη τώρα.
Δε θα ζήσω άλλο μακριά σου
δε μου ταιριάζει τίποτα πιο πολύ
μόνο αυτή η αλλόκοτη γεύση,
το χρώμα της δύσης,
η μέθεξη της μοναδικότητας,
το χαμόγελό σου,
η στιγμή που ξυπνώ
κι ανασαίνεις στο πλευρό μου,
η στιγμή που έχω τα πάντα...!!!

Απόψε αποφάσισα να αφήσω λίγο στην άκρη τα σκόρπια μου χαρτιά, τα βιβλία και τις σημειώσεις και να ονειροπολήσω, να πλέξω μια ατμόσφαιρα, να τη ζωγραφίσω, να της βάλω φτερά. Σκέφτηκα να "πρωτοτυπήσω" και να μιλήσω για τον έρωτα και συγκεκριμένα για τα αρώματά του. Ναι, τα αρώματα! Διότι ο έρωτας δεν είναι πάντα και παντού ο ίδιος και θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε να τον αρωματίζουμε καταλλήλως. Για μένα οι κυρίαρχες μυρωδιές είναι η βανίλια, το γιασεμί, ο καφές και η βροχή.

Η βανίλια συμβολίζει τον φρέσκο έρωτα, τη γλύκα και την αμφιβολία μαζί, την ένταση της γεύσης, την πρώτη αίσθηση, την πρώτη αφή στο ημίφως. Έχει την ορμή της εφηβικής τρέλας, τη δροσιά της εσωτερικής νιότης και τη φλόγα του άκρατου ενθουσιασμού. Δεν συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο από το "πάντα" και μεταμορφώνει τα εμπλεκόμενα μέρη σε άτρωτους θνητούς, έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε είδους κακοτοπιά. 

Το γιασεμί συμβολίζει το βαθύ ρομαντισμό. Φοριέται σε εκείνους τους μεγάλους έρωτες (εκπληρωμένους ή μη) που συναντά κανείς σε κάθε τόπο και εποχή και  οι οποίοι αφήνουν στη μνήμη, αυτών που τους βίωσαν, την εντύπωση μιας ολόκληρης μικρής ζωής μέσα στην ίδια ζωή. Για μένα, δεν θα μπορούσε καμία άλλη μυρωδιά να διατυπώσει με τόση καθολικότητα και απεραντοσύνη, την αναλλοίωτη χροιά αυτών των συναισθημάτων και τη μέθη τους. 

Ο καφές σκιαγραφεί την πολύτιμη και όμορφη συνήθεια ενός έρωτα που βαδίζει ανάμεσα στα χρόνια, αλλάζει μορφές και επιμένει. Αποτυπώνεται στην πηγαία αφύπνιση μετά από κάθε ισχυρό πλήγμα, στην πίστη της συνεχούς παρουσίας, στη δύναμη του δεσίματος και της αλληλεξάρτησης. Το άρωμα του καφέ αφήνει την αίσθηση άλλοτε της σιγουριάς, άλλοτε της μη αλλαγής και άλλοτε του μυστηρίου και έτσι μεταφράζει επακριβώς τη πορεία μιας μακροχρόνιας ερωτικής σχέσης. 

Τέλος, η βροχή κλείνει τον κύκλο των αρωμάτων περιγράφοντας άλλοτε τον κεραυνοβόλο έρωτα (που ξεκινά με ανυπομονησία και ένταση αλλά αποδυναμώνεται σύντομα), άλλοτε τον έρωτα της υπομονής (που απαιτεί μια σειρά διεργασιών για να αναδυθεί ακέραιος) και άλλοτε την οριστική ρήξη. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως η μυρωδιά της καταφέρνει να εσωκλείει όλα αυτά τα συγκρουόμενα σενάρια! 

Αυτή ήταν η δική μου εκδοχή! Σειρά σας να διαλέξετε αρώματα!

     

Απόψε με βασανίζει το εξής ερώτημα: Ο άνθρωπος αντέχει επειδή είναι κατασκευασμένος να αντέχει; Ή επειδή δεν είναι κατασκευασμένος να αντέχει μαθαίνει να αντέχει; Θα ήθελα πολύ να έχω μια απάντηση μα δεν την βρήκα πουθενά γραμμένη. Αρχικά, η σκέψη μου με οδήγησε σε ένα πολύ απλό παράδειγμα. Κάποιος που ξεκινά σήμερα στίβο μεγάλων αποστάσεων σίγουρα δεν θα μπορέσει, εκ των πραγμάτων, να τρέξει Μαραθώνιο με την πρώτη απόπειρα. Θα χρειαστούν ίσως και χρόνια συστηματικής καταβολής σωματικών και ψυχικών αποθεμάτων για να τα καταφέρει. Συνεπώς η αντοχή μαθαίνεται, χτίζεται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνει προσπάθεια με την πρσοπάθεια, γιγαντώνεται απώλεια με την απώλεια. Αυτό είναι! Το βρήκα!

 Πριν όμως προλάβω καλά καλά να χαρώ, το σκηνικό αλλάζει! Έρχονται στο νου μου εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που χαροπαλεύουν σε κάτι γυάλινες φούσκες νοσοκομείων και κατορθώνουν γενναία να επιβιώσουν. Ποια αντοχή πρόλαβαν να μάθουν στις λίγες μέρες της ζωής τους; Ποια συνειδητή προσπάθεια τα κατέστησε νικητές;.... Και κάπως έτσι μπερδεύτηκα... 

Έπειτα από αρκετή περισυλλογή κατέληξα σε μια απάντηση που θεωρώ σημαντικά ικανοποιητική. Η κατασκευή της ανθρώπινης αντοχής μοιάζει με μία πτυσσόμενη ανάστροφη πυραμίδα. Όλοι ξεκινούν από το σημείο μηδέν. Κάποιοι αναγκάζονται να αναπτύξουν από νωρίς πολλά επίπεδα κυρίως για λόγους επιβίωσης. Κάποιοι άλλοι τα αναπτύσσουν σταδιακά ανάλογα με τα βιώματα τους ή ενστικτωδώς, βρισκόμενοι πάντα στο ταβάνι της πυραμίδας τους. Κάποιοι άλλοι δοκιμάζουν τα άκρα τους πριν χρειαστούν τα αντίστοιχα αποθέματα. Τέλος, κάποιοι επιμένουν να ακροβατούν στο μηδέν αρνούμενοι να εμπλακούν σε οτιδήποτε ενέχει ρίσκο, φθορά ή/ και συνέπειες. 

Αν με ρωτούσατε πότε η πυραμίδα παύει να ψηλώνει, θα σας έλεγα πως αυτό είναι ένα αίνιγμα που ο καθένας το απαντάει διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι οριοθετούν το ύψος της και περιορίζουν, όσο περνά από το χέρι τους φυσικά, το κονταροχτύπημα με τις οριακές καταστάσεις. Άλλοι ζώντας αποκλειστικά στο παρόν, ως οπαδοί της ανατρεπτικότητας των πραγμάτων και των συνθηκών, αρνούνται να θέσουν περιορισμούς. Άλλοι απλά αφήνουν τις ανώτερες δυνάμεις (όποιες κι αν είναι για τον καθένα) να επιλέξουν.  

Η θεωρία της πτυσσόμενης ανάποδης πυραμίδας αποτελεί ένα απλό κατασκεύασμα του μυαλού μου που με βοήθησε να εξηγήσω αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης φύσης και να απαντήσω πρώτα απ' όλα στα δικά μου ερωτηματικά. Εύχομαι να βρει λίγο χώρο και  στη δική σας ψυχοσύνθεση!!

Άλλα λέω, άλλα λες, άλλα λέει, άλλα λέμε και πάει λέγοντας..! Πότε θα πούμε τα ίδια; Πότε θα νιώσουμε τα ίδια; Πότε θα σκεφτούμε τα ίδια; Πότε θα καταλάβουμε τα ίδια;

Ίσως ποτέ, γιατί η μοναδικότητα σε ορίζει, κυλάει στα λόγια, τις σκέψεις, τις πράξεις και τα αισθήματα σου. Δεν έχουμε ζήσει τα ίδια, δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, δεν γελάσαμε το ίδιο, δεν κλάψαμε το ίδιο, δε γεννηθήκαμε ίδιοι, δεν ισορροπήσαμε το ίδιο. Δε δίνουμε το ίδιο νόημα στις λέξεις, δεν τις προφέρουμε το ίδιο, δεν τις γράφουμε το ίδιο.
Ίσως, όμως, πολλές φορές αισθήματα και σκέψεις να φτάνουν πολύ κοντά σε αυτά του διπλανού. Γιατί εκτός από μοναδικοί είμαστε και άνθρωποι. Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι που θα σε καταλάβουν πριν μιλήσεις, πριν γελάσεις, πριν κλάψεις, πριν τσιρίξεις και ξεσπάσεις. Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι που δεν αποδίδουν το ίδιο νόημα με σένα στα καταιγιστικά ερεθίσματα της ζωής αλλά μπορούν να σε καταλάβουν ή θα είναι εκεί να προσπαθήσουν πολύ για αυτό. Θα προσπαθήσουν να νιώσουν ό,τι νιώθεις. Ανέφικτο εξ ορισμού. Αλλά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα ξαπλώσουν δίπλα σου, αν εσύ είσαι χαμηλά και θα ψηλώσουν με ανιδιοτέλεια στο πλάι σου, αν εσύ φτάνεις ψηλά. Είναι οι ίδιοι που θα σου δώσουν τα δικά τους μάτια να δεις για λίγο, το δικό τους πηγαίο γέλιο να ξαποστάσεις όσο χρειαστεί και τα δικά τους όπλα να πολεμήσεις.

Έτσι, η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα μπορούν να γίνουν «το κουμπί» σε μια πανέμορφη ανθρώπινη σχέση. «Το κουμπί» που συνδέει άψογα τις δύο πλευρές, ακόμη και αν οι λέξεις και τα πράγματα έχουν άλλο νόημα για τον καθένα μας. Δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι η απόλαυση της μοναδικότητας μας είναι απαραίτητη! Κανείς δε σκέφτεται, δε νιώθει, δε κοιτάει, δε μιλάει, δεν κινείται, δεν εκφράζεται όπως εσύ! Υπάρχει η δυνατότητα να ζήσεις στιγμές με ανθρώπους που μόνο μαζί σου μπορούν να ζήσουν και να απολαύσουν. Με οποιονδήποτε άλλο όλα θα ήταν διαφορετικά.

Τι θα πουν όλα αυτά; Ίσως πολλά ίσως και τίποτα. Ίσως σιγοψιθυρίζουν στα επιλεκτικά αυτιά μας: «Δεν θα λειτουργήσουν όλοι κάθε στιγμή όπως εσύ. Δεν χωρά, όμως, απογοήτευση γιατί αν αξίζει τον κόπο, θα βρεθεί ‘το κουμπί’. Αν βρεθεί, κουμπώστε το καλά για να ενωθούν άρτια οι δύο πλευρές. Τυχόν κλωστίτσες που πετάνε και τρυπούλες που μπάζουν αέρα δυσχεραίνουν την απόλαυση»!

Της Ειρήνης Σερενίδου