Απόψε αποφάσισα να αφήσω λίγο στην άκρη τα σκόρπια μου χαρτιά, τα βιβλία και τις σημειώσεις και να ονειροπολήσω, να πλέξω μια ατμόσφαιρα, να τη ζωγραφίσω, να της βάλω φτερά. Σκέφτηκα να "πρωτοτυπήσω" και να μιλήσω για τον έρωτα και συγκεκριμένα για τα αρώματά του. Ναι, τα αρώματα! Διότι ο έρωτας δεν είναι πάντα και παντού ο ίδιος και θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε να τον αρωματίζουμε καταλλήλως. Για μένα οι κυρίαρχες μυρωδιές είναι η βανίλια, το γιασεμί, ο καφές και η βροχή.

Η βανίλια συμβολίζει τον φρέσκο έρωτα, τη γλύκα και την αμφιβολία μαζί, την ένταση της γεύσης, την πρώτη αίσθηση, την πρώτη αφή στο ημίφως. Έχει την ορμή της εφηβικής τρέλας, τη δροσιά της εσωτερικής νιότης και τη φλόγα του άκρατου ενθουσιασμού. Δεν συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο από το "πάντα" και μεταμορφώνει τα εμπλεκόμενα μέρη σε άτρωτους θνητούς, έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε είδους κακοτοπιά. 

Το γιασεμί συμβολίζει το βαθύ ρομαντισμό. Φοριέται σε εκείνους τους μεγάλους έρωτες (εκπληρωμένους ή μη) που συναντά κανείς σε κάθε τόπο και εποχή και  οι οποίοι αφήνουν στη μνήμη, αυτών που τους βίωσαν, την εντύπωση μιας ολόκληρης μικρής ζωής μέσα στην ίδια ζωή. Για μένα, δεν θα μπορούσε καμία άλλη μυρωδιά να διατυπώσει με τόση καθολικότητα και απεραντοσύνη, την αναλλοίωτη χροιά αυτών των συναισθημάτων και τη μέθη τους. 

Ο καφές σκιαγραφεί την πολύτιμη και όμορφη συνήθεια ενός έρωτα που βαδίζει ανάμεσα στα χρόνια, αλλάζει μορφές και επιμένει. Αποτυπώνεται στην πηγαία αφύπνιση μετά από κάθε ισχυρό πλήγμα, στην πίστη της συνεχούς παρουσίας, στη δύναμη του δεσίματος και της αλληλεξάρτησης. Το άρωμα του καφέ αφήνει την αίσθηση άλλοτε της σιγουριάς, άλλοτε της μη αλλαγής και άλλοτε του μυστηρίου και έτσι μεταφράζει επακριβώς τη πορεία μιας μακροχρόνιας ερωτικής σχέσης. 

Τέλος, η βροχή κλείνει τον κύκλο των αρωμάτων περιγράφοντας άλλοτε τον κεραυνοβόλο έρωτα (που ξεκινά με ανυπομονησία και ένταση αλλά αποδυναμώνεται σύντομα), άλλοτε τον έρωτα της υπομονής (που απαιτεί μια σειρά διεργασιών για να αναδυθεί ακέραιος) και άλλοτε την οριστική ρήξη. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως η μυρωδιά της καταφέρνει να εσωκλείει όλα αυτά τα συγκρουόμενα σενάρια! 

Αυτή ήταν η δική μου εκδοχή! Σειρά σας να διαλέξετε αρώματα!

     

Απόψε με βασανίζει το εξής ερώτημα: Ο άνθρωπος αντέχει επειδή είναι κατασκευασμένος να αντέχει; Ή επειδή δεν είναι κατασκευασμένος να αντέχει μαθαίνει να αντέχει; Θα ήθελα πολύ να έχω μια απάντηση μα δεν την βρήκα πουθενά γραμμένη. Αρχικά, η σκέψη μου με οδήγησε σε ένα πολύ απλό παράδειγμα. Κάποιος που ξεκινά σήμερα στίβο μεγάλων αποστάσεων σίγουρα δεν θα μπορέσει, εκ των πραγμάτων, να τρέξει Μαραθώνιο με την πρώτη απόπειρα. Θα χρειαστούν ίσως και χρόνια συστηματικής καταβολής σωματικών και ψυχικών αποθεμάτων για να τα καταφέρει. Συνεπώς η αντοχή μαθαίνεται, χτίζεται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνει προσπάθεια με την πρσοπάθεια, γιγαντώνεται απώλεια με την απώλεια. Αυτό είναι! Το βρήκα!

 Πριν όμως προλάβω καλά καλά να χαρώ, το σκηνικό αλλάζει! Έρχονται στο νου μου εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που χαροπαλεύουν σε κάτι γυάλινες φούσκες νοσοκομείων και κατορθώνουν γενναία να επιβιώσουν. Ποια αντοχή πρόλαβαν να μάθουν στις λίγες μέρες της ζωής τους; Ποια συνειδητή προσπάθεια τα κατέστησε νικητές;.... Και κάπως έτσι μπερδεύτηκα... 

Έπειτα από αρκετή περισυλλογή κατέληξα σε μια απάντηση που θεωρώ σημαντικά ικανοποιητική. Η κατασκευή της ανθρώπινης αντοχής μοιάζει με μία πτυσσόμενη ανάστροφη πυραμίδα. Όλοι ξεκινούν από το σημείο μηδέν. Κάποιοι αναγκάζονται να αναπτύξουν από νωρίς πολλά επίπεδα κυρίως για λόγους επιβίωσης. Κάποιοι άλλοι τα αναπτύσσουν σταδιακά ανάλογα με τα βιώματα τους ή ενστικτωδώς, βρισκόμενοι πάντα στο ταβάνι της πυραμίδας τους. Κάποιοι άλλοι δοκιμάζουν τα άκρα τους πριν χρειαστούν τα αντίστοιχα αποθέματα. Τέλος, κάποιοι επιμένουν να ακροβατούν στο μηδέν αρνούμενοι να εμπλακούν σε οτιδήποτε ενέχει ρίσκο, φθορά ή/ και συνέπειες. 

Αν με ρωτούσατε πότε η πυραμίδα παύει να ψηλώνει, θα σας έλεγα πως αυτό είναι ένα αίνιγμα που ο καθένας το απαντάει διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι οριοθετούν το ύψος της και περιορίζουν, όσο περνά από το χέρι τους φυσικά, το κονταροχτύπημα με τις οριακές καταστάσεις. Άλλοι ζώντας αποκλειστικά στο παρόν, ως οπαδοί της ανατρεπτικότητας των πραγμάτων και των συνθηκών, αρνούνται να θέσουν περιορισμούς. Άλλοι απλά αφήνουν τις ανώτερες δυνάμεις (όποιες κι αν είναι για τον καθένα) να επιλέξουν.  

Η θεωρία της πτυσσόμενης ανάποδης πυραμίδας αποτελεί ένα απλό κατασκεύασμα του μυαλού μου που με βοήθησε να εξηγήσω αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης φύσης και να απαντήσω πρώτα απ' όλα στα δικά μου ερωτηματικά. Εύχομαι να βρει λίγο χώρο και  στη δική σας ψυχοσύνθεση!!

Άλλα λέω, άλλα λες, άλλα λέει, άλλα λέμε και πάει λέγοντας..! Πότε θα πούμε τα ίδια; Πότε θα νιώσουμε τα ίδια; Πότε θα σκεφτούμε τα ίδια; Πότε θα καταλάβουμε τα ίδια;

Ίσως ποτέ, γιατί η μοναδικότητα σε ορίζει, κυλάει στα λόγια, τις σκέψεις, τις πράξεις και τα αισθήματα σου. Δεν έχουμε ζήσει τα ίδια, δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, δεν γελάσαμε το ίδιο, δεν κλάψαμε το ίδιο, δε γεννηθήκαμε ίδιοι, δεν ισορροπήσαμε το ίδιο. Δε δίνουμε το ίδιο νόημα στις λέξεις, δεν τις προφέρουμε το ίδιο, δεν τις γράφουμε το ίδιο.
Ίσως, όμως, πολλές φορές αισθήματα και σκέψεις να φτάνουν πολύ κοντά σε αυτά του διπλανού. Γιατί εκτός από μοναδικοί είμαστε και άνθρωποι. Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι που θα σε καταλάβουν πριν μιλήσεις, πριν γελάσεις, πριν κλάψεις, πριν τσιρίξεις και ξεσπάσεις. Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι που δεν αποδίδουν το ίδιο νόημα με σένα στα καταιγιστικά ερεθίσματα της ζωής αλλά μπορούν να σε καταλάβουν ή θα είναι εκεί να προσπαθήσουν πολύ για αυτό. Θα προσπαθήσουν να νιώσουν ό,τι νιώθεις. Ανέφικτο εξ ορισμού. Αλλά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα ξαπλώσουν δίπλα σου, αν εσύ είσαι χαμηλά και θα ψηλώσουν με ανιδιοτέλεια στο πλάι σου, αν εσύ φτάνεις ψηλά. Είναι οι ίδιοι που θα σου δώσουν τα δικά τους μάτια να δεις για λίγο, το δικό τους πηγαίο γέλιο να ξαποστάσεις όσο χρειαστεί και τα δικά τους όπλα να πολεμήσεις.

Έτσι, η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα μπορούν να γίνουν «το κουμπί» σε μια πανέμορφη ανθρώπινη σχέση. «Το κουμπί» που συνδέει άψογα τις δύο πλευρές, ακόμη και αν οι λέξεις και τα πράγματα έχουν άλλο νόημα για τον καθένα μας. Δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι η απόλαυση της μοναδικότητας μας είναι απαραίτητη! Κανείς δε σκέφτεται, δε νιώθει, δε κοιτάει, δε μιλάει, δεν κινείται, δεν εκφράζεται όπως εσύ! Υπάρχει η δυνατότητα να ζήσεις στιγμές με ανθρώπους που μόνο μαζί σου μπορούν να ζήσουν και να απολαύσουν. Με οποιονδήποτε άλλο όλα θα ήταν διαφορετικά.

Τι θα πουν όλα αυτά; Ίσως πολλά ίσως και τίποτα. Ίσως σιγοψιθυρίζουν στα επιλεκτικά αυτιά μας: «Δεν θα λειτουργήσουν όλοι κάθε στιγμή όπως εσύ. Δεν χωρά, όμως, απογοήτευση γιατί αν αξίζει τον κόπο, θα βρεθεί ‘το κουμπί’. Αν βρεθεί, κουμπώστε το καλά για να ενωθούν άρτια οι δύο πλευρές. Τυχόν κλωστίτσες που πετάνε και τρυπούλες που μπάζουν αέρα δυσχεραίνουν την απόλαυση»!

Της Ειρήνης Σερενίδου

Η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που βιώνουμε και σ' αυτό που πρόκειται να βιώσουμε  είναι τις περισσότερες φορές μηδαμινή. Την ίδια στιγμή που βρισκόμαστε σε μία κατάσταση, παράλληλα μεταβαίνουμε σε μία καινούργια που ίσως δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Προσωπικά, αμφιβάλλω για την ύπαρξη εκείνου του περιβόητου τροχού που μια μας γυρνά στο φως και μια στο σκοτάδι. Πιστεύω βαθιά πως το κακό φέρνει κακό και το καλό καλό κι ας είναι κάτι που μοιάζει με απλουστευμένη παραδοχή. Δεν αναφέρομαι στα γεγονότα αυτά καθαυτά αλλά στον τρόπο που ο καθένας από μας λαμβάνει θέση απέναντί τους. Οι δυσμενείς συνθήκες και οι δυσκολίες προφανώς και δεν αφήνουν κανενός είδους χαμόγελο στο πρόσωπό μας. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να σταθούμε ξανά με θάρρος στα πόδια μας. Το θέμα είναι ποιον δρόμο θα διαλέξουμε να ακολουθήσουμε, μετά τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή των όσων συνέβησαν. Οι διαθέσιμες επιλογές είναι πάντα  δύο και ακριβώς σ' αυτές έγκειται η δυναμική της εξέλιξης ή της μη εξέλιξης. 

Η πρώτη χαρακτηρίζεται από σχετική "ευκολία" και  έλλειψη προσπάθειας. Πρόκειται για την παραίτηση και την αδρανοποίηση μπροστά στα "δρώμενα" με παράλληλη αδιαφορία για τα "επόμενα" και την αλλαγή που μπορεί να κουβαλούν μαζί τους. Το κόστος αυτής της εκδοχής είναι φαινομενικά μηδενικό όπως και ο κίνδυνος. Στην πραγματικότητα όμως οι ευκαιρίες προσπερνούν ανεκμετάλλευτες και οι στιγμές βυθίζονται αβίαστα σε μια αιώνια παγίδα απογοήτευσης.

Η δεύτερη επιλογή είναι η επανεκκίνηση. Πρόκειται για μία επίπονη, πολύπλοκη και περίπλοκη διαδικασία με μεγάλες απαιτήσεις σε μηχανισμούς ανατροφοδότησης και ψυχικά αποθέματα. Γιατί το να φέρει η θλίψη θλίψη είναι κάτι το αναμενόμενο αλλά το να φέρει νέες προσδοκίες είναι ανατροπή!! Σημειώνω πως δεν θέλω να θεωρηθεί πως εκφέρω γνώμη εκ του ασφαλούς μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες της φθοράς και της εσωτερικής ανισορροπίας έπειτα από ένα άσχημο γεγονός, μια αποτυχία, μια απώλεια. Το αντίθετο μάλιστα! Αυτός είναι και ο λόγος που τόνισα τον απαιτητικό και επίπονο χαρακτήρα της επανεκκίνησης...

Για κάποιο λόγο η εποχή μας φαίνεται να μη διακρίνεται από ιδιαίτερη διάθεση για αλλαγή και να εμμένει στην εγωκεντρική κατήφεια και στην προσμονή για τα χειρότερα, πέρα κάποιων ηχηρών εξαιρέσεων. Ίσως να ευθύνονται οι κοινωνικές συνθήκες, ίσως η απληστία μας για αγαθά και καταξίωση, ίσως ο παρακμάζων πολιτισμός... Τολμώ να πω πως το ανθρώπινο είδος μεταλλάσσεται ολοένα και περισσότερο σε ένα υποζύγιο μελαγχολίας και αποπνικτικής εσωστρέφειας κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από λυπηρό. Βρίσκουμε χιλιάδες λόγους για να είμαστε δυστυχισμένοι μα ελάχιστους για να χαμογελάμε. Πρέπει κάτι να αλλάξει σίγουρα. Γιατί πίσω από τα γεμάτα ανασφάλεια και λύπη πρόσωπα των λεωφορείων, των δρόμων, των σχολείων και των μπαρ, λαγοκοιμάται η προοπτική ενός μέλλοντος ποτισμένου με ανθρωπιά, ευαισθησία, ευγενείς προθέσεις και πηγαία δημιουργία.     

Όταν τα μάτια αρνούνται να κλείσουν και πεισματικά αντιστέκονται στην σωματική κούραση, τότε σίγουρα κάτι έχει κυριεύσει ολότελα το νου. Ίσως να είναι οι άχρωμες εικόνες της ρουτίνας, ίσως το άγχος, ίσως η απώλεια, ίσως η μοναξιά, ίσως ο φρέσκος έρωτας που σφυροκοπά, ίσως το άγρυπνο όνειρο. Η επίμονη αϋπνία είναι μια εξοντωτική μάχη διαρκείας με τον εαυτό σου, ένα στριφογύρισμα στα σωστά και τα λάθη, στις προσμονές, στις αναμνήσεις... 

Αν δίπλα κοιμάται ο άνθρωπός σου, τότε παλεύεις σιωπηλά και σχεδόν ακίνητα με τα δαιμόνια σου. Μη σ' ακούσει και σε ρωτήσει γιατί δεν κοιμάσαι, μην ανησυχήσει άδικα...Αν είσαι μόνος, τότε τα πράγματα είναι πιο απλά. Θαλασσοδέρνεσαι ελεύθερα και μανιωδώς μέχρι το πρώτο φως της μέρας δίχως να πρέπει να λογοδοτήσεις. Όπως και να χει όμως το ταξίδι ως το ξημέρωμα είναι άκρως ψυχοφθόρο και οι ώρες που το ακολουθούν αντιπαραγωγικές.

Καθώς τυχαίνει πολλά βράδια να γυρνώ σπίτι αργά, παρατηρώ τα αναμμένα φώτα των διαμερισμάτων. Σκέφτομαι πως κάποιος εκεί μέσα είναι ακόμη ξύπνιος, ή κάποιοι. Αναρωτιέμαι τι να κάνουν... Κάποιος θα γράφει, λέω, κάποιος θα παιδεύεται με χαρτούρες και υπογραφές, κάποιος θα αλλάζει κανάλι, κάποιος θα στοχάζεται, κάποιος θα ανασαίνει δίπλα στο ραδιόφωνο... Οι "κάποιοι" υποθέτω θα είναι αλλιώς... Κάποιοι θα γελούν δυνατά γύρω από ένα τραπέζι, κάποιοι θα αναπολούν τα παλιά, κάποιοι θα κάνουν έρωτα, κάποιοι θα ξαγρυπνούν πάνω από μία νέα ύπαρξη... Ο κατάλογος προφανώς δεν τελειώνει εδώ! Θα μπορούσε να περιέχει τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα, μα σε αφήνω να κάνεις κι εσύ τις δικές σου υποθέσεις. 

Η όλη διαδικασία φαντάζει γοητευτική στα μάτια μου. Οι φιγούρες που ξεπηδούν στο μυαλό μου έχουν μια δόση από παλιό σινεμά. Αινιγματικοί καλλιτέχνες, ρομαντικές κοπέλες με μακριά μαλλιά, κυνηγοί της αιώνιας ζωής που έχουν γεράσει, ζευγάρια που στο ημίφως σκαρφίζονται την επόμενη μέρα τους, άνθρωποι με καταχωνιασμένα μυστικά, παρέες με διαδρομή χρόνων... Η σεναριογράφιση ξεκινά. Γι' αυτό μη λυπάσαι που δεν έχεις ύπνο απόψε! Κάνε μια βόλτα στη πόλη, στο χωριό σου (σε πραγματικό ή μη χρόνο), φτιάξε τη δική σου ταινία, μοίρασε ρόλους, φαντάσου σκηνικά. Ύστερα γύρισε στο κρεβάτι σου και βαλ' την να παίξει. Ίσως το "THE END" να αφήσει στα βλέφαρά σου ένα γλυκό βάρος και να σε εναποθέσει  στα χέρια του Μορφέα.. Ποτέ δε ξέρεις!!

Υ.Γ Δανείστηκα τον τίτλο από τους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου για το τραγούδι της Ελεωνόρας Ζουγανέλη "Να σαι καλά" 

Λαμπιόνια θλιβερά κοσμούν και φέτος το μπαλκόνι

Να απομείνει τι για εκείνον που κρυώνει;

Αυτό το φως το ηλεκτρικό δεν έχει σπίθα

δε χαρίζει, δε γελά, δεν κυνηγάει τ' αστέρια

Ανόητο το βρίσκω, αν με ρωτάς,

τόση ακρίβεια για μια άδοξη χαρά δε τη βαστάω

ένα δωράκι σου κρατάω

κόσμε που γέννησες και πάλι τον Χριστό.

Είν' η αγάπη που τρυπώνει απ' τις σκιες

δίχως φωταψίες, δίχως να τη νοιάζει

ένα χαμόγελο πριν έρθουνε τα δώρα

μια αγκαλιά που στάζει μέλι  

πέντε έξι άνθρωποι σ' ένα τραπέζι 

Αγάπη που κερδίζεται με της καρδιάς τα υλικά

λίγη συμπόνια και πολλά μπαχαρικά

συγκίνηση κι ακέραιη ζεστάδα 

Μία καντάδα,

γλυκιά κι αρχοντική που επότισε λαχτάρα,

Κάλαντα ηχηρά, απλότητα που αγγίζει

έτσι μετρά για μένα ετούτη η μέρα,

και κάθε μέρα και κάθε γιορτή

Σαν ένα άκουσμα που λιώνω στην πηγή του

σαν ένα κράτημα απ' το βλέμμα που ποθώ

σα κυδωνάκι σπιτικό και δίπλα το νερό μου. 

Πλάι εκείνοι που έχω το θάρρος να λέω δικούς μου

ίδιοι πάντα μα και τόσο αλλιώτικοι.

Το τηλέφωνο χτυπά, οι φίλοι μου από μακριά

ευχές και γέλια σα να μασταν μαζί

Δε ζητώ τίποτα άλλο!

Ένα γράμμα σε σένα όπως παλιά

μόνο ο πόνος ο ανθρώπινος, αυτός μόνο,

ας κοπάσει Άγιε Βασίλη, ας κοπάσει

στην όμορφη μέρα που για μας ξημερώνει

να δούνε κι άλλοι της ελπίδας τη γη... 

Υπογράφει ένα ακόμα παιδί

μια κάποια που ακόμα πιστεύει... 

Ούτε που κατάλαβα πως έφτασαν Χριστούγεννα. Σα να μη πέρασε μια μέρα από το τελευταίο μπάνιο μου στη θάλασσα. Η συνειδητοποίηση της βιασύνης του χρόνου με κυβερνά. Δεν υπάρχει σχετικότητα, μόνο βιασύνη. Οφείλω, όμως, να προσαρμοστώ σ' αυτήν την πραγματικότητα και να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως τα ρολόγια δεν παύουν να μετρούν όσο όμορφα και να βαδίζουν οι στιγμές. Δεν υπάρχει και άλλη επιλογή, προφανώς. 

Στα μάτια μου ορθώνονται εικόνες από τις περσινές παραμονές. Ήταν το βράδυ πριν από την υποτιθέμενη καταστροφή του κόσμου. Κανονίσαμε με τη γνωστή παρέα να αλλάξουμε το χρόνο έντεκα ημέρες νωρίτερα. Μην καταστραφεί ο πλανήτης και δεν προλάβουμε να γιορτάσουμε τον ερχομό του 2013!! Φαγητά, ποτά, μουσική, δώρα, βασιλόπιτα, όλα είχαν πάρει τη θέση τους στο σπίτι της Παναγιώτας. Οι καλεσμένοι άρχισαν να προσέρχονται ένας ένας. Ανάμεσα τους κι εσύ, με ένα τραγούδι μου στη τσέπη σου, γραμμένο σε χαρτάκι σοκολάτας! Λίγο πριν τις δώδεκα είμαστε όλοι εκεί για την αντίστροφη μέτρηση. 3,2,1! Καλή χρονιά! "Όχι, όχι δε μ' άρεσε" λέει η οικοδέσποινα! "Πάμε ξανά, πιο δυνατά και πιο πειστικά!" 

Σκέφτομαι ώρες ώρες την αντίδραση των γειτόνων όταν συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε! Θα πρέπει να γέλασαν πολύ! Εν τέλει, ήταν η πιο όμορφη πρωτοχρονιά μας, ή η πιο διαφορετική έστω! Μας άφησε μία γλυκιά, ακαταμάχητη γεύση χαράς και τρέλας. Μας συνεπήρε με τη ζεστασιά και την ειλικρίνεια της, μας γέμισε ως τα κόκαλα όνειρο και προσμονή για εκείνα τα "καλύτερα" που θα ρθουν, τα οποία στην πραγματικότητα βρίσκονται συνήθως ανάμεσα στα χέρια μας...

Φέτος, όλοι μας εμφανώς διαφορετικοί και διαφοροποιημένοι δίνουμε ραντεβού την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος.... Η συνέχεια επί της "οθόνης" ;-)